poetry, Uncategorized


I once believed

That a star can be outshined by a stone.

And so I let go

Of the brightest one I know

Whom I admired, hoped, and longed for.


I was told

That you are a bamboo.

The fragrance of truth never affects you.

Tall and straight;

But never can withstand the burn.


I was advised

That you show no endeavor,

A little attempt is all you can afford for.

A little is enough;

And too much is extravagant.


Never did I questioned;

Never did I doubt;

Instead I trust, hope, and hold on to;

When a plant that’s been withered

Can still be fertile when watered.


It was bliss in a moment

But a moment has gone past.

You who have pulled me

In my own pain and loneliness

Has also break me into pieces.


I was taught

That understanding means forgiveness;

And forgiveness is serenity.

Yet I was questioned

Of how far shall I plan to bear it all on my own?


It was foolish

That I can fight my own blood and soul

Just so I can keep the water.

I could tire myself writing letters

Of how I felt from the very moment you enter.


It was heartbreaking

That when I asked for a little affection;

A little piece of your time and effort;

It bleed deeply on me

Asking was too much for your ego and tea.


Long before

And until now I keep insisting

That you will change; you are still growing

But only faults are on the run

In the end, no apology has ever been done.


You always say

That it’s me who created the mess

So I should stop and made a fool of myself

I doubt it was me

For I speak the feelings that I wanted to set free.


I was naïve

That I disregarded my own belief and conscience

Just so I could be with you;

I simply ignored what others say

But you will never do the same.


So I was told

That a guy will be a man

Only if he sees your worth; seize your worth;

A man will be a real man;

If pride will no longer be of hindrance in love.


And so I listened

That love is not love

When we think of it as responsibility instead of commitment.

When the love becomes burden

It breaks into silence; torn into pieces.


I cried enough

That for once I become alive and happy

Yet I can’t fathom and continue believing;

If from the start

The weight of love will always be on me.


Still a stone is a stone.

Hard, dull, and daunting.

A bamboo that is strong and unyielding.

But never did have any difference

To a coward who runs in midst of trouble and disagreement.






Personal, poetry, Uncategorized



This is a pure admiration
Of sincerity, and a declaration
Of love, hope, and affection.
I am yet to speak my devotion.
Let alone the stars witness my notion
Of how love can mess my emotion.

Yet how unstable it would be
To feel paranoia and insecurities.
Sleepless night, counting sheeps;
Unspoken feeling that they don’t see.
Bounded by my immaturity
Ripen by trust, patience and fidelity.

No words can describe exactly
Of how much fancy and fluttery
I get whenever I met your eyes.
Your lips and your smile;
And you being mine
Are the treasures I will keep for a lifetime.

I could fit into his broad arms
I will always yearn for his warmth.
I will always long to see
The dimple on his cheek;
The mole on his neck
His tan and tall
And everything I could fall for.

But most of all
That pierces through my heart, and soul
Is his plain honesty, and utmost sincerity
Of love, admiration, and simplicity.
A euphoria when I fall deep
Into the pit of selfless love and greed.

poetry, Uncategorized




Isang araw hinanap kita.

Hinanap ko iyong bituin

Na siyang nagbigay liwanag sa akin.

Hinanap ko sa kung saan.

At natagpuan muli kita.

Natagpuan ko ang libro ng nakaraan

Na siyang ibinaon ko na ng tuluyan.

Sa bawat pahina ng iyong buhay

Ay aking binabalikan.

Simula sa lugar na ika’y aking iwan.

Hanggang sa lugar kung saan

Ni anino mo’y hindi ko na maabot pa.

Unti-unti kong binuklat,

Unti-unting nagbalik sa akin ang lahat.

Kung paano ang ngiti sa iyong labi

Ang siyang bumihag sa akin.

Kung paano ang kilos mo

Ang siyang tumatak sa akin.

Kung paano mo binigyang pag-asa ang buhay ko.

At sa kung paano mo kulayan ang mundo.

Sa kung paano ako unang umibig ng totoo.

At una kong pagkabigo.

Ikaw na bituin sa kalangitan

Ang gumabay sa tuwing madilim ang daan.

Ikaw na kinilala ko ng lubos.

Ikaw na pinaglaanan ko ng aking oras.

Ikaw na pinahalagahan ko sa lahat.

Sa bawat pahina ng iyong kalungkutan at pagiisa.

Sa bawat pagbanggit mo na ‘miss’ mo na ‘siya’

Hindi ko maiwasang yakapin ka

At iniisip na ikaw mismo ang librong aking binabasa.

Sa pagbalik ko sa bawat pahina ng nakaraan

Hindi ko malilimutan kung paano ako nasaktan.

Na kahit isa ay walang kang nabanggit

Sa inalay kong pagibig.

Ngunit hindi na iyon mahalaga

Pagkat ikaw ang naging daan

Ikaw ang nagturo sa akin

Na wala akong dapat ikaluha at pagsisihan.

Hindi ko alam kung paano muling iibig,

Na ikaw at ikaw lang ang naging laman nito.

Hindi ko alam kung paano makikipagkilala sa iba

Kung sa tuwina ikaw ang dadapo sa aking isipan.

Hindi ko alam kung paano kita malilimutan

Kung nagbaon ka ng maraming alaala na mahirap iwan.

Hindi ko alam kung paano ko sila lalapitan

Kung ikaw ang lagi kong pinupuntahan.

Hindi kita maikukumpara sa iba.

Sa lahat ng bagay ay hinahangaan kita.

Sa lahat ng bagay ay nariyan ka.

Wala kang katulad.

Wala kang kapantay.

Ngunit alam kong sa iyo ay may mas hihigit pa.

Hindi man siya kasing galing mo

Sa kahit anong aspetong pareho nating gusto.

Sa pagguhit, pagsalita, pamumuno at pagkwento.

Hindi man niya kayang ibigay ang liwanag na siyang kinilala ko

Alam kong kaya niyang mag magningning sa paraan na kanyang gusto.

Kaya sa susunod na ikaw ay aking makita

Alam kong nasa huli na ako ng pahina

Ng nakaraan nating dalawa.


poetry, Uncategorized

22 (A Blissful Moment)

A short note for the title: 22 is a significant number so it is where I pulled the emotions to create a poem. There were many things related to 22 so we are free to choose what moment we want to remember.

The poem was created both unintentionally and intentionally. It makes someone happy for a moment we saw sunshine in our lives but we feel sad when it is robbed from ours. Happy we meet someone who can bring it back, it’s either he/she, God, or you yourself. The question is how can we treasure the moment for a very short time?


Never had I thought that a stone would shine

In the middle of the blindness I created myself.

He who poured sunshine,

Has also left me bleed in my own memories.

I was drowned by the misconception,

Of the fantasy that was dressed in reality.

And when we opened our eyes,

It was bliss that I felt for the first time in my life.

So I was trying to recall the past

But the past has been blurred by the present you.

And you are the stone that I never saw through.

It was so long that I recognized,

Yet is was short of a chance.

The bliss you created

Reminded of the spring, summer, autumn and winter.

We ride a boat in the middle of a rocky road.

We sing in the rhythm of laughter.

We dance with the headlights of the busy street.

And yet what I feared the most has come.

The expectations and assumptions,

And the disappointment has stormed the fun.

So when I blink my eyes

It was not you who came up to my side.

It was indeed distressing.

And for a minute, I traveled to that painful past.

I want to close my eyes.

I want to see you again.

So I will stand still,

And here I’ll be waiting;

For the time we create another blissful moment.

You might not be the sunshine I was dreaming of.

Nor the perfect star I was hoping for.

But you are the right stone I found fit for my finger.

article, Uncategorized


How do you define failure and success? It may be a satisfaction and disappointment, yet one thing in common is that, there is a struggle to begin with.

People have different struggles that can only lead into its success or into its failure. One may have gone through sleepless nights to finish a project or to memorize an entire chapter. One may struggle to make into the cut off-grade or at least trying to prove his/her worth to stay on top. One may still try to fit in order to survive.

One may still feel dissatisfied even after its success. One may still feel disappointment after barely passing an exam. One has regretted many times because of his /her own failure. While others may think that it’s okay but it’s not. We judge people by its outcome yet we really did not know the process.

The struggle we all have gone through may be a success or a failure but it defines who we are. It makes one soul stronger and better. We may not achieve what we really want to, or we may not receive the equivalent of what we deserve, but it is not yet the end of the line. There will always be a long fight and along this we learn by the challenges. We learn by our own struggle.

poetry, Uncategorized




Minsa’y may nagsabi sa akin

Na hindi ka makakagawa ng isang tula

Kung hindi mo pa nararanasang masaktan.

Umibig ng lubos; masaktan ng higit pa sa inilaan.

Magmahal ng sobra; masugatan ng labis – labis.

Kaya naman ako’y napaisip; nagbalik.

Ni hindi ko na mabilang sa aking palad

Kung ilang letra na nga ba ang aking naisulat,

Ilang taludtod na nga ba ang aking nabuo,

Ilang magkakatunog sa dulo ang iniwasto,

At ilang tula na nga ba ang aking nagawa para sa iyo.

Ngunit ni isa rito walang nakarating; walang inilipad.

Kaya marahil dito ko na wawakasan; bibigyang katapusan.

At nanunumpang ito na ang huli at hindi na muling magsisisi.

Mahal ko, ngayon ay papalayain ko na ang sarili ko.

Lalaya na parang ibon sa himpapawid na ngayon lang nakalipad.

Na parang isda sa kanal at natutong lumangoy sa kawalan.

Aalis na sa nakalipas; ibabaon sa limot ang nakaraan.

Sisibol na parang walang sugat na natamo sa kahapon.

At hindi na muling magtatangkang bumalik sa hindi paroroon.

Mahal ko, pagkat masyadong masakit na.

Na ang buwan at araw ay hinding hindi na magtatagpo, sinta.

Ang itim ay hindi magiging puti;

Ngunit ang puti ay magiging itim.

At hindi lahat ng kulay ay magiging tugma.

Lubos kitang minahal.

Lubos rin akong nasaktan.

Ngunit walang may kasalanan.

Walang may alam na sa ganito pala ang kahahantungan.

Na ang akala’y bisig mo’y yakap ko na; ngunit hindi pala.

Na akala’y maaari na tayong dalawa; ngunit ako’y nagkamali, sinta.

Ikaw iyong klase ng taong hindi ko inaasahan.

Iyong taong hindi kailanma’y sumagi sa aking isipan.

Bakit may mga taong binibigyan tayo ng halaga

Ngunit hindi pala talaga?

Bakit may mga taong lubos tayong pinapaasa?

Siguro nga’y tayo lamang ang umaasa at nagpapakatanga.

Sabi nga nila’y

Hindi naman bulag ang pag-ibig

Bagkus ay siyang nakakakita

Ngunit ang mag – isip ng tama’y hindi nito magawa.

Nagkamali tayo.

Minsa’y naisip ko;

Kung sa paggawa ba ng tula’y makakalimot ako?

O mas lalo ko lang pinahihirapan ang sarili ko?

Na minsa’y naitanong ko sa sarili,

Sa paglaya ko bang ito, lahat ba’y lilimutin rin

Ang mga ala – alang kagaya ng nangyari kahapon?

Sa paglimot ko ba’y kasama sila sa pagbaon?

At sa pagbaon ko ba’y mukha mo’y hindi na siya ang bubungad sa umaga ko?

Ganoon ba kasakit?

Na daang salita na ang aking nabanggit

Subalit kulang pa para ipaalam ang aking mga hinanakit.

Ngunit huwag mong isiping ito’y isang makasariling tula.

Dahil nais kong ipabatid na sa kabila ng sakit ako’y naging masaya.

At siguro nga’y maituturing akong isang masokista.

Natutong lumipad; mangusap; magkulay ng walang pagaalinlangan.

Natutong mangarap na kasing taas ng mga bituin sa kalangitan.

Natutong maging masaya sa tuwing ako’y nakakasabay sa mga tawa mong kakaiba.

Natutong mag-isip; mangialam; ipaglaban ang nais ipadama.

Natutong kumilala; kahalagahang hinahanap ay nakita.

Natutong kumilos; sumayaw; makipaglaro sa gusto ng tadhana.

At natutong mahalin ang sarili higit pa sa iyo, sinta.

Minahal kita. Mahal kita. Pero ako’y lalaya na.

Aalis na sa lugar na pinahalagahan ko ng sobra.

Tama na ang mahigit isang taong lungkot at sayang nadama .

Ang nais ko’y maging maligaya ng walang iniisip na iba.

Pero tandaan mo,

Na sa paglaya ko ay papahalagahan parin kita.

Na gaya ng pag – aalaga ko sa mga gamit kong kwintas at porselana.

At kung iniisip mong mahal pa kita.

Hindi na.

Palayain mo na rin ang isip mong puno ng mga tamang hinala.

Ang paggawa ng tula, bagkus masakit ay dapat maganda.

Hindi puno ng tinik na makakasugat sa puso ng isang mambabasa.

Salamat ng marami.

Salamat sa iyo, sinta.

Ang tula ko’y papalayain ko na.

article, Personal, Uncategorized

Sa Apat na Taon at Higit pa


Sa Apat na Taon at Higit pa

Hindi maipaliwanag.

Hindi ko alam kung saan ako magsisimula sa pagtatapos na ito. Sa bawat pagtama ng aking mga daliri sa mga pindutang ito ay marami ang umiikot sa aking isipan na hindi ko alam kung paano ko sisimulan. Masaya? Malungkot? Hindi ko maipaliwanag ngunit ibang sarap na tila nakahinga ka rin sa wakas.


Hindi sapat.

Kulang ang tatlo o limang talata upang maipaliwanag ko ang apat na taon o mahabang panahong ginugol ko upang makamit at masuot ko ang togang ito. Hindi ko mawari kung sapat na ba o kulang pa rin ang apat na taon upang masabi ko sa sarili ko na, ‘okay na.’ O tama nga ba na nandito ako at nakuha ang diplomang ninanais ko. Sapat man o hindi, patuloy pa rin ako sa paghahanap ng kasagutan.


Ang pagguhit ng pangarap.

Nangarap ako. Lahat naman siguro ay nangangarap. Lahat ay nagumpisa sa mumunting pangarap. Gumuhit ako ng kapalaran sa hangin. Nilipad iyon sa kung saan. Dinala ako sa lugar na bago sa akin. Dinala ako ng aking pangarap sa hindi ko alam kung paano ako tatayo o mangungusap. Pinalibutan ako ng iba’t ibang klase ng tao. May tahimik, magulo, maingay, nakakalito, madaming alam at nagmumukhang may alam. Hindi ko alam kung saan ako lalapit. Hindi ko alam kung paano ako tatapik sa mga balikat na iba’t iba ang binabangga. Hindi ko alam kung paano ko matatapos ang pagguhit sa aking pangarap.


Sa pagtuklas ng kabuuan.

Takot ako noon. Simula ng umalis ang maituturing kong bestfriend na si Ferlyn, sa paglipat ng section ni Lynn, at sa pagiging pariwala ni Erika ay hindi ko makita kung na saan na ba ako. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. Natakot ako. Naging mapagisa. Nagkaroon ng pangamba. Nahirapang magtiwala at maging masaya. Noon, sa tuwing nakikita ko silang magkakasama, nahihirapan akong makibagay. Pakiramdam ko ay hindi ako ‘belong’. Masiyahin si Trish. Magaling si Embee. Nakaka-‘intimidate’ si Patrick. Ang ‘flowy’ ni Jas. Kakaiba si Clang. Ma-‘authoritive’ si Yanix. Hindi ko alam kung paano ko ilalapit ang sarili ko sa mga katulad nilang kabaliktaran ko. Nagkaroon ako ng ‘insecurities’. Nagkaroon ako ng ‘anxiety’. Hindi ko magawang buksan ang sarili ko sa kanila ng buo. Para sa akin, masaya na ko na kasama ko sila pero hindi pa rin buo. Hindi pa rin hulmado ang pundasyon upang ako ay magiging matatag. Hirap pa rin akong magtiwala.

Hindi ko malilimutan ang bawat pagtatapos ng semestre na hindi ko sila magawang makausap. Sa tuwing magtatapos ang sem ay nagkakaroon ang problema sa aking sarili at wala akong matakbuhan. Hindi ko sila matakbuhan. Hindi ko sila makilala. Hindi ko sila magawang makausap. Sa isip ko ay hindi naman nila ako maiintindihan. Bakit? Kasi sila yung masiyahing ayaw ng problema. Sila iyong ayaw sa mga drama. Sila iyong ayaw ng makialam sa mga ganitong bagay. Natakot ako. Lagi kong nakikita ang sarili kong magisa. Lagi kong nakikita ang sarili ko na naglalakad sa gitna ng kalsada na walang kasama.

Nitong huli ko lang naramdaman ang pagtibay ng isang pundasyon. Sabi nga ng iba ay huli na. Hindi ko akalain sa dalawang araw ko lang pala mapapagtantong hindi masaya pag hindi sila kasama. Hindi ko malilimutan iyong gabing nakapag’open’ ako hindi tungkol sa mga usap-usapan sa kapaligiran o ng kung ano pa man kung hindi ay nakapag’open’ ako ng bagay tungkol sa aking sarili. Doon ko naramdaman na, ‘ah, hindi ko ito malilimutan’. Doon ko natuklasan ang mga totoong kaibigan. Doon ko naramdaman ang kabuuan ng isang kaibigan. Nadagdagan ng isang Alice na walang pakialam sa sasabihin ng iba, isang Danica na matatag at si Oly na laging tulog sa klase.


Sa pagdapa, pagbangon at paghilom sa kabiguan.

Ilang beses na nga ba akong nadapa? Ilang beses ng nasugat kakalakad sa mabatong daan?

Hindi ko na mabilang kung ilang kabiguan naigapang ko para ako’y makabangon. Akala ng karamihan ay madali lang ang kursong ito. Akala ng karamihan pagdo’drawing’ lamang ang lahat ng ito. Hindi. Mali sila.

Sa bawat pagtatapos ng semestre at ay hidi ko alam kung paano ko sisimulan ang pagbubukas ng bagong kabanata. Umiiyak ako sa tuwing hindi ako nakakakuha ng ‘scholarship’. Nasasaktan ako ng sobra. Nasasaktan ako. Kulang pa ba? Hindi ba sapat? Saan ako nagkamali? Bakit hindi ako umabot sa ‘quota’? Ginalingan ko naman sa lahat, e. Nagaaral naman akong mabuti. Tinatry ko yung best ko para magkaroon ng best design and layout. Tinatry kong makapagrender ng isang magandang illustration.

Saan ba ako magaling? Bakit hindi ko magawang makapag’compete’? Mag igagaling ba ako? May oras ba para maipagmalaki ang sarili ko? Ano bang mailalagay ko sa resume na ito?

Ang sakit. Masakit sa tuwing hindi ko maabot yung gusto ko. Oo, ambisyosa ako. Ang gusto ko lang naman ay makapaglakad sa entablado ng may medalyang suot. Ang gusto ko lang naman makatanggap ng parangal sa lahat ng pagod at hirap ko sa apat na taon sa kolehiyo. Gusto ko lang namang umakyat ng entablado kasama ang mga kaibgan ko. Gusto ko lang namang makapagtapos ng may medalya para maipagmalaki ko sa mga magulang at kapatid ko na, ‘ma, pa, hindi lang drawing ang kaya ko, magaling rin ako sa iba, heto ang patunay, o.’

Pero hindi ko nagawa. Hindi ko nakamit. Nadapa ako ng paulit-ulit. At ang pinakamasakit ay iyong ibagsak ka sa isang subject na alam mong kaya mo namang ipasa. Ilang beses ako umiyak noon. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung bakit? Bakit ako bumagsak? Bakit ako nabigo? Bakit iyon pa? Iyon yung pinaka masakit na kabiguan na hinding hindi ko malilimutan. Iyon ang dahilan kung bakit hindi na ko makakaakyat sa entablado ng may medalya. Iyon ang sumira sa pangarap ko. Iyon ang dahilan ng pagbagsak ko na kahit anong gawin ko, kahit anong galing ko sa pagdisenyo, pagguhit o pagsagot sa science o filipino ay wala na! Wala ng silbi pa. Masakit. Masakit sa tuwing binibiro ako tungkol sa algebra at sa pagulit nito. Masakit na kahit biro lang ay tagos sa puso. Minsan sa isang gabi sa tuwing naiisip ko ang kabiguang ito ay bigla nalang akong iiyak. Wala eh, ‘berna, palpak ka e.’ Hindi ko alam kung ilang beses ko sinisisi ang sarili ko. Parang kulang pa nga.

Iyong textile design rin. Isa sa kabiguan ko. Kung bakit kailangan kong mawalan ng kaibigan sa pagiging tapat ko? Kung bakit ako ang nagmumukhang mali sa gitna ng nagsisigawang panghuhusga? Mali ba ako? Tama ba ako? Kulang pa ba? Kasalanan ko ba? Hindi ba ako naging sapat? Saan ako nagkamali? Hindi ba ako effective na team leader? Hindi ba ako effective na member? Sobra na ba ako?

Punong puno ako ng ‘insecurities’. Punong puno ako ng inggit sa mga kaibigan ko, lalo na kay Patrick, Embee at Jasper at sa iba pa. Naiinggit ako kay Jasper kasi, bakit siya? Effortless pero tignan mo, ang galing galing niya. Tignan mo si Embee, nagagawa niya yung mga imposible. Ang galing niya magdesign. Effortless. Tignan mo si Patrick, inborn. Magaling talaga.

Iyong yung madalas tumakbo sa isipan ko lalo na noong ‘thesis days’. Ang saya ko na noong maganda ang resulta ng unang ‘deliberation’ pero hindi ko kinaya iyong pangalawa. Muli, gumuho na naman ang pangarap ko. Tinibag na naman nila ang ilang ulit kong tinayong pundasyon para makatayo. Sobrang sakit. Sobra-sobra na hindi ko malaman kung bakit ang malas ko sa ganitong bagay. Bakit sila ang saya-saya nila, ako lang iyong lugmok sa kalungkutan. Ako lang yung nasaktan ng sobra. Ako lang ata iyong napahiya.

Lord, minsan ko siyang tinanong. kulang pa ba? May isasakit pa ba? May ibibigo pa ba ako?  Ang sakit pag iyong ‘expectations’ sa iyo ng professor mo ay hindi mo na ‘meet’. Ang sakit mabasagan ng itlog. Ang sakit mapahiya. Ang sakit mapagalitan. Ang sakit mabigo. Ang sakit hindi makakuha ng scholarship. Ang sakit bumagsak. Ang sakit mangarap ng pangarap na hindi na maabot. Ang sakit makita iyong mga kaibigan mong masaya dahil nakamit nila ang gusto nila. Ang sakit maging masaya para sa iba sa ganitong sitwasyon. Ang sakit na hindi mo magawa iyong gusto mo. Ang sakit sakit noong tinanong ako ni Ma’am Fe kung bakit hindi ako mag’rum’ for latin honor. Ang sakit sa pakiramdam na sinara ko iyong pintuan ko sa kahit sinong kumatok dito.

Punong puno ako ng sakit at hindi ko alam kung paano bumangon. Kung paano maging masaya at pumalakpak para sa iba. Hindi ko alam kung naghilom na ba ang sakit. Pero ang alam ko ay bumabangon na muli ako. Itong insekyuridad na naramdaman ko sa apat na taon, itong kabiguan ko sa apat na taon, hindi ko alam kung paano ko ibabaon pero alam kong may bagong libro akong isusulat sa pagtatapos na ito.


Sa apat na taon at higit pang pagiisa.

Ano nga bang pakiramdam ng walang amang gumagabay sa iyo? Mahirap. Hindi madali. Pero naiintindihan ko kung bakit kailangang umalis ni papa. Naiintindihan ko kung bakit kailangan parin ni mama magtrabaho. Naiintindihan ko kung bakit lagi akong nagiisa. Naiintindihan ko kung bakit walang dumadalo sa mga parent’s meeting o mga invitation sa mga magulang sa mga events sa school. Naiintindihan ko kung bakit sa huli walang makakapag’cheer’ sa iyo.

Isang gabi, hindi ko na kinaya. Bagama’t mahal ginawa kong makatawag kay papa. Iyon yung oras na hindi ko na kaya. Iyong oras na ang bigat na sa loob. Tinwagan kita. Doon ko naramdaman yung malaking pagkukulang ng walang ama o ina sa tabi. Doon ko naramdaman yung kawalan ng isang magulang na walang kaalam-alam sa nangyayari sa iyo. Doon ko naramdaman yung pagiisa. Sa hinaba-haba ng panahon akala ko ay matatag ako, na kaya ko ang lahat pero hindi, bumigay ako.


Walang kapantay na pasasalamat.

Maraming salamat sa aking magulang. Sa aking papa na humigit kumulang kalahati ng edad niya ang ginugol sa ibang bansa upang buhayin kami ng pamilya niya. Ramdam ko ang lungkot at pagiisa na malayo sa pamilya. Ikaw papa ang ‘hero’ ng buhay ko. Ikaw ang bumuhay sa amin. Na kahit sakit ako sa ulo ay nagawa mo parin akong patawarin.

Maraming salamat sa aking ina na hindi nagalinlangang dalhan ako ng makakain, damit, at iba pa sa eskwelahan at sa dorm sa ano mang oras. Salamat at nasisingit mo ako sa iyong oras na kahit sandali ay hindi mo ako magawang kalimutan.

Sa aking kapatid na naging balakit sa aking pangarap, pinagtibay mo ang pundasyon ng pangarap. Ika’y naging mabuti at masama sa akin.

Sa aking mga propesor na siyang nagpatibay ng husto sa aking pundasyon upang ako ay makapaglakad at makatakbo sa indutriyang ito, kayo ang naging gabay sa pagtuklas kung sino at ano nga ba talaga ang kaya kong gawin. Binigyan niyo ako ng lakas. Binigyan niyo ako ng ‘assurance’ na magagawa ko ang mga bagay. Hinding hindi ko malilimutan ang pag-asang ibinigay niyo sa akin noong ‘logo deliberation’ at buong buo ko itong isinasapuso. Kayo ang humubog sa kakayahan ko. Kayo’y naging kaibigan, kakwentuhan, nagbigay ‘advice’ at nangaral.

Sa dorm na aking tinirhan ng isang taon at kalahati. Naging tahanan ka sa aking pagiisa. Nasksihan mo ang aking kabaliwan, katatawanan at kalungkutan.

Sa PANAFAO na kahit isang taon lang ay naranasan kong makipagusap sa iba’t ibang klase ng tao sa labas ng aking eskwelahan.


Ang nagbuklod.

Ang Buklod ang pangawala kong pamilya. Hinding hindi ko malilimutan kung paano niyo ako pinagkatiwalaan sa posisyon ng ikalawang pangulo. Sobra akong nagpasalamat dahil isa kayo sa humubog sa akin. Isa kayo sa nagpatibay ng pundasyong ito. Dito ko nakita ang sarili na kaya ko palang humawak ng isang proyekto. Ang magmalasakit sa iba at alalahanin ang iba. Dito ko nakita ang sarili ko. Dito ako naging responsable at mapagmahal.

Maraming salamat dahil tinupad mo ang mumunti kong pangarap na mabuo ang isang unibersidad na may iba’t ibang organisasyon. Maraming salamat at pinagkatiwala mo sa akin si Ricky Lee. Ng dahil dito ay nakita ko ang iba’t ibang uri ng tao. Naabot ko ang iba’t ibang katayuan at kaibahan. Dito ko nakita at natapik ang mga tahimik. Napatawa at nabuklod ang lahat. Tunay nga at marapat lang na Buklod ang iyong ngalan.


Sa inyo.

Maraming salamat sa inyo, Embee, Trish, at Clang. Nariyan kayo noong oras na binalot ako ng takot. Nariyan kayo noong umiiyak ako sa kabiguan. Nariyan kayo upang tulungan ang isa’t isa sa mga ‘plates’ at ‘assignments’ na hindi natin maintindihan. Nariyan kayo sa kasiyahan at kalungkutan. Nariyan kayo tumatawa, nagpapasaya at nagagalit sa tuwing may mali ang isa’t isa.

Pasensya na kung daratnan ako ng sumpong at darating ang oras na hindi ko kayo magawang kausapin. Hindi ko kayo magawang harapin. Hindi ko kayo magawang tignan. Hindi ko kayo magawang lapitan. Nahihiya ako. Nahihiya ako sa lahat ng aksyong ginawa ko. Nahihiya ako kasi kahit hanggang ngayon nakakaramdam ako insekyuridad. Minsa’y takot ako magbukas ng pinto. Minsa’y nahihiya ako. Minsa’y inaatay lang kayo na kayo mismo ang pumasok at manggulo. Pero pakatandaan na mahal na mahal ko kayo. Kahit na ganoon pa man ang naramadaman ko sa inyo. Kahit na minsa’y naiinis ako sa inyo o nagagalit dahil sa mga maling desisyon ay wag niyong kalimutan na may maatakbuhan ang isa’t isa kasi magkakaibigan tayo.

Kay Embee na naging dormmate ko. Maraming salamat dahil hindi ka bumitaw na pangaralan ako. Hindi mo ako sinukuan at tinulungan mo ako. Kahit na isa ka sa mga insecurities ko, maraming salamat dahil kahit ganon, nagsilbi kang inspirasyon para pagtibayin ang pundasyon ng pangarap ko. Nandyan ka noong tumawa, umiyak, at nasaktan ako.

Kay Trish na makulit. Maraming salamat dahil napakaingay mo at dahil doon napasaya mo ako. Bagaman lagi mo akong iniinis ay kulang naman pag wala ka.

Kay Clang naging sandigan ko. Ikaw ang una kong pinagbuksan ng pintuan. Ikaw ang unang nakaalam ng aking takot at pagkailang. Ikaw ang una kong nasaklolohan noong ako’y takot at walang malapitan. Wag mong kalimutan na nandito lang ako, nandito lang kami para sa iyo. Maraming salamat.


Sa iyo.

Maraming salamat iyo, Patrick. Hinding hindi ko makakalimutan iyong oras na wala akong malapitan dahil gusto kong magpakatatag ay ikaw ang lumapit at nangusap na ‘wag kang mahiyang humingi ng tulong sa amin’. Nakalimutan mo man pero para sakin ay ipinakita mo kung paano ka ka-‘welcoming’ na maging kaibigan. Maraming salamat sa lahat ng ideya at marami akong natutunan sa iyo.

Hindi ko alam kung bakit nagsimula tayo sa hindi pagkakaintindihan, nagkaroon ng ilangan pero sa huli ay isa kang kaibigan na kakaiba at maraming kwentong hatid. Minsan nakakainis pero nakakatuwa pa rin dahil hindi mo nakakalimutang ibangon at tulungan ang mga kaibigan mo sa tuwing nahihirapan. At oo, isa ako sa natulungan mo ng sobra, sa thesis, sa subjects, sa designing. Bagaman ikaw ang pinaka’intimidating’ na taong nakilala ko, katulad ni Embee, ay naging inpirasyon ka sa aking pagtayo.


Sa aking sarili.

Salamat dahil naging matatag ka. Salamat dahil hindi ka sumuko. Sa lahat ng nagpabigo sa iyo ay umiyak ka ng labis. Binuhos mo ang lahat ng nararamdaman mo. Hindi ka nagalinlangan. Alam kong punong puno ka ng takot, ‘insecurities’, inggit’ at hiya pero naging gabay ito, naging pundasyon ito para mas lalo ka pang maging matatag sa araw araw. Sa mga taong pilit kang ibinababa, sa mga taong hinuhusgahan ka, at sa mga bagay na naging balakid sa iyong pangarap, naipakita mo kung sino at kung hanggang saan ang iyong kaya.

Walang sino man ang nakakaalam ng kung ano ang talaga mong nararamdaman kundi ikaw lang. Nasa ‘stage’ ka pa rin ng paghahanap sa sarili. Sa pagtuklas kung ano ang iyong nais. Nasa edad ng katamaran at walang magawa sa buhay pero tandaan mo na balang araw, makakamit mo rin ang iyong nais. Makakamit mo rin lahat ng gusto mong mangyari sa buhay. Maniwala ka na kahit ilang kabiguan pa iyan, gaano man kabigat ay may patutunguhan iyan.

Sabi nga ng mama ni Nica, ‘Seek Lord first, and He will guide you’. Naniniwala ako ron. Buong puso kong pinanghahawakan iyon at alam ko, hindi man sa ako nag’bloom’ sa apat na taon, alam kong may nagawa ako para sa sarili ko.

Alam kong sa apat na taon ay nahubog ang sarili ko. Nabuo ko ang pundasyon para makatayo, makapalakad at makatakbo sa mundong iba sa loob ng apat na sulok. Nakahanap ako ng mga kaibigang maasahan. May Buklod na nagpayaman ng isip ang kalooban. May pamilyang maasahan.

Sabi nga nila, ‘one day, hurt will just become memories’. At oo, magiging alaala nalang sila.

Cheers sa direktor ng buhay ko. Salamat sa iyo, Lord.


Graphic Arts, Uncategorized

Park Jimin, BTS Fan Art Pt. 2

Yep! My full-colored version of Jimin done in two weeks. I was hesitant at first because I have no confidence to start a digital artwork but hey! I think I made a very good one maybe because I was really inspired to do this fan art since it was my Jiminsshi. Sending all my love to all BTS fans, ARMYs! I hope you like my artwork. PS. It’s really hard to do the hair so so.

park jimin-01.png

Personal, poetry, Uncategorized


Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ipapabatid sa iyo kung gaano ako naging masaya

Sa mga araw at gabi na kasama kita

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ihahatid sa iyo ang mga piraso ng mga alaala

Na siyang bumuo sa akin sa twina

Naging inspirasyon, lakas at pagtitika

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

At ngayon ay magtatapos na sa apat na taong pagugol

Sa pangarap na patuloy na inaabot

Bukas makalawa mawawala na rin

At bubuo ng bagong yugto kung saan ay wala ka

Dahil lilipas rin ang mga araw ng pagiisip

At maglaon ay hindi na ikaw ang tatakbo sa isipang ito.

article, Uncategorized

Why Would a Dead Girl Lie? (A review on 13 Reasons Why, Netflix series)

Why Would a Dead Girl Lie? (A review on 13 Reasons Why, Netflix series)


This is a review for the 13 Reasons Why, the Netflix series. It’s the first time I will make a review but first of all I have not read the book. *Spoiler Alert.


Why would a dead girl lie? Why would everyone says that Hannah lie? Why would not they believe her? Why do they keep telling themselves that she only seeks attention rather that telling the truth?

Hannah Baker, a 17-year old girl, took her own life and left series of tapes containing reasons or people who are to be blamed for her suicide. Theses tapes were passed onto these 13 persons who were mentioned, and the (not really the last) person to receive it was Clay Jensen, Hannah’s co-worker at Crestmont, the guy who loved her but was afraid to show it.

I really commend the series itself and how the narrations of present differs from the past. The changes of the color and the transition. How Dylan Minnette portrayed his character well like every normal student does and how Katherine Langford showed how this vibrant, beautiful girl can take her own life. How Tony became a good medium in the story. And of course, all of the characters played it well.

“I hope you’re ready, because I’m about to tell you the story of my life. More specifically, why my life ended. And if you’re listening to these tapes, you’re one of the reasons why.”

The 13 Reasons Why has showed what a real high school scenario is (or even in college or elementary it happens). And Hannah Baker maybe just one of your classmates, or it may be you. It’s hard to tell who it is in the class but it is harder to point if we will never take an action on it.

Did you you watch it like how Alex listened to the tapes or like Clay because every episode is full of heavy emotions that I need to take a break before going to the next one. And yes, I did it like how Clay listened to the tapes. He sees Hannah every time he listened to it and it’s merely a play or pause button to end one’s hurting.

“A lot of you cared, just not enough.”

It was not only Hannah Baker. Clearly, it is not only her who has suicidal attempts. A lot of us thinks of this too. Even the characters in the series have shown signs but we ignored it, people in the series itself ignored it. There are lots of people who can be the cause of our death and one of it is bullying. How can we ruin one life because of this stupid list? Or taking shameful pictures of them? Are we trying to help them to be popular or are we just making their lives miserable? It’s misery. It’s shameful. It’s killing.

The series clearly showed the bullying, the violence and even the victim-blaming well. It was not only the past that shows Hannah’s reason of her suicide but also the present and how everyone deals with it. It’s really sad that everyone tried to ignore it. They were all blinded by their own truth. And this truth? They were too ashamed of it.

How could the school blame the victims for their own fault? Isn’t it the school, particularly the counselor, the one who should help the student in this very kind of situations? It was not only Hannah Baker whom Mr. Porter ignored but even Alex or Tyler. They even ignored the vandalism on the comfort rooms. How they repainted it and left it like there was nothing happened. I hate how they put themselves first before the girl who has just committed suicide because they have done nothing.

How could one ignore a friend because of jealousy? Because she thinks being a gay is a shit? Because she is haunted by her own fault? How could they left out a girl who needs a friend? Above all the three girls, who I hated the most is Courtney (well) because she went hiding behind Hannah and all these shameful acts had been thrown out to her. It is disgusting. How could she deny the fact about herself? Isn’t it what matters most is that she accepted her no matter what? Then, when everything’s out, she still denies herself and Hannah’s truth and corrupting others that all of these were her lie? How could she do that when Hannah gave her another chance for their friendship? She is one of today’s corrupt friend of yours and you have to get rid of that one.

Then Jessica? Sheri? They all ignore her because they cannot face their own truth.

“Betrayal. It’s one of the worst feelings.”

As for the boys, I really hate Marcus. How could you, I mean how could he, the school president be almighty and be blinded? How could he make such false accusations to Clay just to shut him down?  I cannot believe that he can do that. Zach Dempsey was a good guy but then he made himself a shit when he stole the only hope of Hannah, the complimentary messages. Look, it’s very saddening that the only thing which makes you happy and alive where robbed. And when Hannah started spoiling signs of suicidal attempt? He shut his mouth. All laughed like it was just a joke. No one took it seriously. No one. Tyler? Ryan? They used her for their own gain. Did they care? Not.

The one that disturbed me was Alex and how he, each day, reconcile his fault. He was the only one who thinks revealing the truth would set them free. I have noticed him. Day by day, he acts like he wanted to take his own life. Have you noticed that? The way he pinpointed Courtney, Marcus and the others hit them hard. He was a friend of Hannah, he admitted it and I saw how he regretted his actions.

Justin? I was asking myself, why Jessica have to tell everyone that Hannah was lying? Then in the end I was enlightened, Justin did not really tell about the ‘rape’ Bryce did to Jessica, instead cover it up. Justin sucks. But then as how he explained, I realized why he did that. First was to protect Jessica and second Bryce who opened his door when Justin needed a home. When his mother ignored her and let her boyfriend maltreated him. I felt him there. I felt how he was alone and how ended up being a shit.

“You don’t know what goes on in anyone’s life but your own. And when you mess with one part of a person’s life, you’re not messing with just that part. Unfortunately, you can’t be that precise and selective. When you mess with one part of a person’s life, you’re messing with their entire life. Everything. . . affects everything.”

Clay? As for him? Hannah was grateful. He was a friend. He was different. But you see, there were times Clay ignored her. That he should have done something great but he was afraid. He never had courage say how he loved her. The time where Clay was confessing and Hannah replied something like ‘he should have done that when she was alive’ was heartbreaking. Regrets are always at the end. And I thought, if everyone of us has this courage to ask or say something nice to a person, we may have lifted her soul.

And Bryce? Yeah, I will never forget how he took Hannah’s soul. How he mistreated (all) the girls. He was a real asshole, you see. To think that he was a respected student in his school yet he sells drugs and even think rape is not rape because girls want it? Fuck his way of thinking and I am sorry for the word.

And oh! Before I forgot, there’s Tony. Tony was not mentioned on the tapes. I think he was a great medium in the story as I mentioned earlier. Without him, Clay would never go back to hearing the tapes again. Hannah, at the very least, found someone whom she can trust. But then, Tony was also afraid. He had the tapes. He had the chance to take this to her parents and show it to the police, but he was afraid. Thanks to Clay and his vision to seek for the truth to reveal, Tony had chosen the right thing to do, and it was finally to show it to Hannah’s parents.

I was thankful for Clay’s parents because they never ignored their child unlike Justin’s. They were eager to know how’s Clay doing. They are the kind of parents who trusts their child. I am wishing that somehow, we all have these kinds of parents. These parents who really cared, who never want us any harm, who never ignore us, and who uplifts us whenever we are down. That’s how parents should be and not one of the people who will drive us to take our own life.

The very disturbing and hurting part of the series was when Hannah is taking her own life. The moment she slit both of her wrists, blood coming out of her arms, letting herself drown into the tub, I stopped. I cannot take it. I cannot breathe for real. I was crying for pete’s sake the image is disturbing. I feel like I was also slitting my arms. The times I thought of drowning myself came back to my senses. I felt like Hannah was real and what she’s doing to her life is real. I cannot take it. I felt hurt. I felt like something was robbed from me. I never thought that taking your own life is fucking hard.

“Sometimes we have thoughts that even we don’t understand. Thoughts that aren’t even true—that aren’t really how we feel—but they’re running through our heads anyway because they’re interesting to think about.

If you could hear other people’s thoughts, you’d overhear things that are true as well as things that are completely random. And you wouldn’t know one from the other. It’d drive you insane. What’s true? What’s not? A million ideas, but what do they mean?”

It was really hard to open about this kind of violence. The rape, the bullying? It was really hard to open it to someone and this is why we all need a friend. We are afraid of our own words. We are afraid of our very own truth. We are wrapped by our own fear. We are frightened that if we speak up, it’s either we will be just be ignored or no justice will be done–and we fall down to just ‘move on’. And we cannot really move on. No comfort or stupid lies can make us alive. We think that lies can heal the wounds but not.

Did we notice her facebook status or twitter posts or her drawings? Did we see the signs of suicidal attempt? Did we or did we just ignore another friend who needs help? I wish that not all of us are the likes of Courtney who feeds herself and everyone that these are all lies and just for attentions, or the likes of Tyler who have witnessed everything yet do nothing. I hope everyone would be just Clay.

13 Reasons Why is a very eye opener to all of us.

article, Uncategorized

Papel at Pluma

Gusto ko talagang magsulat.

Alam mo iyong tipong pag nagsusulat ka ay dinadala ka sa ibang mundong may iba’t ibang dyanra. Maraming pagdadalhan iyong imahinasyon mo. Sa pagsusulat, marami akong pintong nabubuksan. Sa pagsusulat, libo-libong emosyon iyong aking nararamdaman. Tuwing nagsusulat ako ng mga kwento o tula, pakiramdaman ko ay nagiging ibang tao ako. Nararamdaman kong buhay ang mga karakter na sinusulat ko. Para bang makikita mo agad iyon sa ekspresyon sa mukha ko. Tatawa ako bigla kasi masaya na, minsan ay maiinis kasi nasa parte na ng pagmamaldita ang karakter, at minsan papatak na lang ang luha sa aking mata sa tuwing drama na ang usapan.

Nagsimula akong magsulat noong bata pa lang ako. Ibig kong sabihin ay magsulat ng mga kwento. Naimpluwensyahan kasi ako ng aking kaibigan na nagsusulat rin at mahilig magdrawing. Mula sa aking imahinasyon ay unti-unting lumabas ang mga sulat sa isang papel. Hanggang ito’y naging isang talata, nakabuo ng isang yugto at nakatapos ng mangilan-ngilan.

Iba. Kakaiba ang pakiramdam ng nagsusulat ka ng mga kwento. Pakiramdam mo ay sa iyo lang ang mundo.

Novel, prose, Uncategorized

Untitled, 001

“Kailan ang kasalan?”

“hmm, pinagiisipan pa naming dalawa ni Paul. Pero, I think, it’ll be soon, knowing how great Paul at planning and decision making.” Sabay ngiti ko kay Ella.



Ikakasal na ako sa wakas. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong makakapagsuot na rin ako ng isang wedding gown at ikakasal sa taong mahal ko. Akala ko kasi hindi ko na siya matatagpuan.

Worth the wait ika nga.


Si Ella ang siyang una kong sinasabihan ng lahat na tungkol sa akin. Sa una kong break up, sa una kong boyfriend, pag may away sa family, noong na-promote ako, noong namura ako ng employer ko, noong namatay ang alaga kong aso.

Siya rin ang kainuman ko sa lahat ng bagay lalo na pag may ayaan, yung light lang. Ganoon rin naman siya sa akin. Kumbaga exchange information kami. You may say, we’re best of friends. She’s one of my bestfriends, there’s Grace but we seldom see each other due to work and other circumstances.

“He’s really a good guy, ano? Buti naman at sa wakas, nakahanap ka na ng forever mo.” She laughed at the end.

“Sana nga forever na.”


Mabilis kumalat ang balita.

Matapos ang kwentuhan naming ni Ella, nalaman na rin ng mga officemates ko dahil sa engagement ring na suot ko. Well, masyado kasing pansinin, dahil—maganda.

Some congratulated me real quick. Nagsabi pang mag ninong, ninang sa magiging anak namin, some joked giving already the names of my future children. Some offered a quick help for the wedding kasi may mga connections sila na which is good. They’re very positive and looking forward to our union.


Nakwento ko nga ito kay Paul at ang saya niya. Ang saya ko rin.

Actually, we’re not officemates, we work in a different industries, sort of different.

“Am I not the lucky guy here?” He pinched my cheeks.

“I love you.”

“I love you, more.” Then he kissed my forehead, then my nose, and then to my lips.


Mabilis ngang kumalat ang balita.

After the congratulatory scenes, some of them, of course, congratulate me sa social media. Doble-dobleng congratulatory banner. Syempre, they also posted yung pa-party nila sa akin, small party lang naman na high-lighted yung engagement ring ko.

Some asked kung magkano raw ba yon, nagcomment na ang ganda-ganda raw, some congratulated me through comments.


Of course.


Mabilis talagang kumalat ang balita.



“Congrats *insert smiley face emoticon*”


Of all the notifications I received, both private message and not, this one got me.


“Kailan kasal?”

“hmm, pinagpaplanuhan na, I think, isasabay sa birthday ko. Birthday gift raw sa akin ni Paul.”

“Good. Good. Invited ba ako jan?”

“Of course! Ano ka ba?”

“Hahahaha. Joke lang. Kita nalang tayo pa may invitation na ako, ha?”


Then he went offline.


Mabilis kumalat ang balita.

Iyan na lamang ang nasabi ko sa sarili ko. Hindi naman sa ayaw kong ipamalitang ikakasal na ako, pero, hindi ko lang maisip kung ano kayang mararamdaman ng ibang nakakabasa?
“Ang cute natin dito sa pre-nup photos. Which one would you like to put in the invitation letter?” Paul asked me as he browses through the pictures on the laptop.

“kung pwede lang lahat ng iyan. But I think, I love this shot.” Tinuro ko iyong picture kung saan para sakin ibang iba yung tinginan naming dalawa ni Paul, parang may magic na nakapalibot sa amin.

“We’re both thinking the same.”


Yes. Dumaan ang mga araw at nakapagshoot na kami ng pre-nuptial photos. Nag prepare for the wedding at sa kung saan saan kami dinala and we ended up having lots of dates.

Nagawa na nga rin ang invitation letters. Syempre, personal kong inabot sa mga kaibigan at mga kakilala namin.


“ikaw na talaga, friend.” Sabi ni Ella habang tinitignan niya ang invitation.

“malapit na rin kami, akala mo ikaw lang, huh.” Pagmamayabang ni Lance.

“ganon? Ano ito sunod sa uso lang?” tanong ko.


Itong si Lance, mula noong nakilala ko ay natuwa na ako sa kanya. Kaya nga lang, kakaiba kung magmahal. Kung noong first heartbreak ko ay sobra akong napahagulgol, ibahin mo si Lance. Siya yung tipong sineseryoso ang lahat, tipong yung first heartbreak niya, biruin mo, inabutan namin sa kalsada.

Pero bilib ako sa lalaking yan. Sipag at tiyaga ang puhunan, pati sa pag-ibig.


“bakit? Kayo na ba noong nililigawan mo?” usyoso naman ni Ella. “pang ilang ligaw mo na ba iyan? O baka naman naligaw ka na, huh?”

“hahaha. Hindi naman. Wag kayong mag-alala, sure na ito.” Sabay ngiti niya sa amin. Iyong ngiting kay tagal ko ng hindi nakikita.

“Eh, by the way, personally mo bang ibibigay ang mga invitations? You want us to help para sa iba nating friends?” suggest ni Ella.

“oo nga. I know it’s hard on your part—I mean, busy ka ata.”

“no, no. I can handle it.” Sagot ko.

“really? So you mean—” tinignan ako ni Ella sa mata na wari mo may gusto pang ibang sabihin.

“you’ll hand this invitation to him personally? That’s nice of you.” Si Lance na yung nagtuloy ng sinasabi ni Ella.



Kasabay ng mabilis na pagkalat ng balita ay ang mabilis na paglipas ng panahon.

Last minute preparation nalang ang natitira bago ang kasalan at hindi na ko makapag-antay pa at alam kong ganoon rin si Paul. Malimit ko na lang rin siyang makita dahil may urgent project silang kailangang tapusin bago ang kasalan. Hindi naman hassle dahil maraming tumutulong sa amin.


“okay lang yan, atleast mamimiss mo ako ng sobra sobra sa linggo.” I chuckled.


Iyana ng sinabi niya sa akin noong huli niyang tawag sa akin.

Hindi ko pa rin naibibigay lahat ng invitation letter dahil sa twing makikipagkita ako sa kanila ay wala sila sa area o kaya’y busy. Mahirap na talagang hagilapan ang mga tao sa ganitong panahon.






Ano nga bang pakiramdam ng magkita muli kayo ng taong kaytagal mo ng hindi nakikita? Amusement? Shock? In love? Hindi siguro.


“Ang hirap hagilapin ng sched mo, ah.” Una niyang tanong pagkaupo ko.

“Oo eh, isang linggo nalang kasi.”

“Isang linggo na nga lang.”

“kamusta?” Nasabi ko rin.

“kamusta? Heto okay lang. Enjoy.”

“Sa tingin ko nga. Dami ko nababalitaan sa iyo, eh.”

“talaga? Hahaha. Masyado ba kong madaldal sa—”

“Oo.” Pabiro kong sabi. “Ikaw na talaga ang magaling. Congrats.”

“congrats din—ikakasal ka na.” napatingin ako sa kanya. “Dapat ikaw ang manlibre eh.”

“Sa linggo na. Heto pala yung invitation, oh. Bawal malate ha.”

“Ikaw nga itong laging late.” Sabi niya habang tinitignan ang invitation letter.


Paano mo malalaman kung ano ang nararamdaman ng isang tao habang tinitignan niya ang bahagi ng iyong buhay?

Hindi ko alam.

Gusto kong malaman.


Tinignan ko siya habang sinusuri niya ang invitation letter. Inaantay ang sasabihin niya. Inaantay kung ano ang gagawin niya.

Pero tiniklop niya lang ito, inipit sa maliit na notebook at ipinasok na sa loob ng kanyang bag.


“Sige, titignan ko kung makakapunta ako, ha.”

“bakit naman hindi ka sure?”

“Baka kasi may project kami niyan. I don’t know. Let’s see. Hahahahaha.”

“Linggong linggo, may project.” Napahigop nalang ako sa iniinom ko.



Sa paglipas ng panahon, hindi natin alam kung sino o ano yung dumadating sa buhay natin. Minsan nakakalimutan natin kung anong nangyari kahapon. Minsan, hindi natin alam kung dedepende tayo sa kasalukuyan. Madalas tayong tumingin sa malayo, tanawin ang hinaharap.


“Naalala mo ba dati, tayo tayo nalang yung nahuhuli sa klase. Andami nating ginagawa. Pero chill parin tayo.”

“Naalala mo yung mukha kang ewan kasi kung ano ano na pinagsasabi mo, eh wala namang nakakaintindi sa iyo.”

“Naalala mo yung ang lakas mo gumawa ng eksena, nakakahiya ka.”

“Oo, nakakahiya. Kalimutan na natin yon.”

“Eh, yung panahon na—may gusto ka sa akin?”


Sa tagal ng panahon, limitado na lang ang mga taong matatandaan mo. Sa haba ng panahon, iilan nalang ang maaalala mo. May masaya, may malungkot. May masasakit na ala-ala. May mga bagay na pilit mong kinakalimutan pero hindi mo magawa.


Napainom akong muli.


“hahaha. Oo. Ayoko ng maalala. Nakakahiya.”

“Kamusta naman si Paul—I mean, as a partner?”

“Paano ko ba sasagutin ang tanong mo? Hahaha. Syempre, sobrang saya. Buti nga’t dumating siya.”

“Naalala mo ba yung araw na nasira iyong favorite mong ponseras kasi nasabit sa pintuang sira?”

“huh? Wait, di ko maalala.”

“Yung tinawagan mo pa ang papa mo kasi bigay niya sa iyo iyon. Iyak ka ng iyak.”

“Ah.” Bigla kong naalala. “Nakakahiya kasi ikaw lang yung nandon tapos nakita mo pa kung paano ako umiyak. Ang pangit. Hahaha.”


Kung babalik ka sa nakaraan, ano iyong babalikan mo? Maari ba nating i-reset iyon? Mahirap. Minsan hindi natin alam kung ano yung mga bagay na dapat kalimutan at hindi dapat.

O, bakit kailangan pang ipapaalala sa iyo ang nakaraan gayong handa ka ng harapin ang kinabukasan mo.


Bago ako sumakay ng taxi pauwi ay nagpaalam siya sa akin.


“Sa linggo, ha.”

“Sige, asahan mo.” Nagkatinginan nalang kami ng matagal. Hindi namalayang naglapit na pala kaming dalawa at umakap sa isa’t isa.

“Thank you.” Sabi ko.


“Punta ka.”

“Thank you ha.”


Hindi ko alam kung bakit pero lahat ng kahapong nagdaan, bumalik ng mabilisan. “Kasi nagmahal ka kahit hindi naibalik. Nagmahal ka ng totoo.”


“Nakita mo ako.”


Iyon ang ikatlo at huling yakap na natanggap ko sa kanya. Una, noong 16th birthday niya. Ikawala noong first heartbreak ko (I mean, major heartbreak sa first boyfriend ko).


Kay bilis lumipas ng panahon.

Gaya ng balita, at mga pinagdaanan sa kahapon.




“You may kiss the bride.”


At narito na nga ang balita.

Masigabong palakpakan, kantyawan, mga nagsisiliparang kalapati, at may mga ngilan-ngilang umiyak. Ngayong linggo ay ikinasal ako kay Paul.

Maraming nagcongratulate. Mga naghatid ng kanya-kanyang messages. Sobrang naging masaya ang araw na ito hindi lang para sa akin, kung hindi para sa kanya rin.


Pero hindi siya dumating.


“Andaming nagregalo sa atin, Paul.”


Ilang minuto pagkatapos ng reception sa hotel ay umuwi na kami sa aming bahay. Nakasalampak ako sa sahig at isa isang binubuksan ang mga regalo habang si Paul ay nagliligpit ng gamit.


“May mga kitchenwares, sabon, kumot—at mga damit ng baby!”

“Mas excited pa sila sa atin, ah.” Napatawa talaga ako.


Pero sa gitna ng aking pagtawa, napahinto ako bigla.



“ah—wala naman.” Napatigil kasi ako sa pagtawa kaya napatanong siya sa akin.

“Punta lang akong kusina.”



Ano nga bang inaasahan ko?

Hindi man siya dumating pero may ibang dumating para sa kanya.


Of all the gifts wrapped here, this one got me.


Bakit? Bakit may mga bagay tayong hindi inaasahan? O, bakit may mga bagay tayong inaasahan pero hindi dumadating.

Sa isang maliit na box ay isang maliit na notebook. Iyong notebook na walang linya. Iyong notebook na pang doodle. Iyong notebook na parang nakita ko na. Iyong notebook na parang kaytagal ay sa akin napunta.

Iyong notebook na itinago ko pasikreto.

Isang papel na nakatiklop. May kalumaan. Madumi dahil sa mga pencil marks. Kaytagal na niya.

Isang bahagi ng mukha ko. May mga matang hindi tapos, labing nakaguhit lamang. Ilong na basic shaes pa ang nakaguhit.

Hindi tapos.

Hindi natapos. Walang pirma pero may tanda.


Ah. Bakit napakasarili ko?

Sa tagal ng panahon, naalala ko pa ba? Wala akong matandaang dumapo ako sa isip niya. Sa mga lapis na nakakalat sa lamesa.

Sa isang papel, may nakasulat.

Yung sagot sa tanong mo? Sa haba ng panahon, ngayon lang nasagot.

At muling madadagdagan ng tanong.


Tandang tanda ko.

Noong kausapin ako ni Lance tungkol sa lovelife niyang sawi. Tanda tanda ko kung paano niya ikumpara ang sa akin at sa kanya.


“Hindi ba kaya niya ginawa sa akin yon kasi may naramdaman rin siya sa akin?”

“siguro.” Sagot ko sa tanong niyang magulo.

“Oo. Kahit paano, may isang mutual understanding na nangyari. Alam ko yon. Naging ganoon rin naman kayo diba?”


I was left hanging. Bakit hindi ko ma-comprehend ang sinabi niya. Bakit alam niya. Bakit hindi ko alam. Bakit may mga katanungang hindi ko masagot?


Hindi ko alam kung para saan ang pag-iyak ko ngayon.

Sa isang papel na may hindi natapos na larawan, isang sagot sa milyong tanong ang nabigyan ng conclusion.


Nakaramdam ako ng pagyakap mula sa likod. Hinawi ko papalayo ang box na iyon at saka ko pinunasan ang luha ko.


“Kung ano man yang nararamdaman mo ay nararamdaman ko rin. I’m your husband and you are my wife now. Kung ano mang nagyari kahapon ay tapos na. May mga bagay na sadyang bumabalik sa mga gantong panahon pero tandaan mo na—ikaw lang at ako, kahit anong mangyari, tatanggapin kita ng buong buo.”


I faced him then hugged him tightly. Gumaan ang pakiramdam ko. Ibang iba talaga pag kilala mo na kung kanino mo paglalaanan ang pagmamahal mo.



Nasagot na nga ang mga tanong ko. Wala ng magulo sa isipan ko. Tama.


Siya ang sumagot sa lahat ng katanungan ko.

article, Personal, Uncategorized

Hanggang Dito Na Lang

Akala ko ba wala na? Pero bakit tila bumabalik ka sa inakalang walang hanggan?

Sa bawat pagtawag mo sa pangalan ko, hindi ko alam kung ano ang ihaharap ko sa iyo. Masaya ba? Malungkot? Galit? Maiinis? O simple at walang emosyon na ako? sa pagtawag mo sa pangalan ko, halo-halo ang nararamdaman ko na kahit ayaw ko ng beans o kaong ay siyang nakakain ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong nabilaukan ng dahil sa iyo. Para kang tinik na hindi ko matanggal sa aking lalamunan.

Sa bawat sandaling tayong dalawa lang ang nakakaalam ng mga bagay bagay ay hindi ko maintindihan ang mga nangyayari sa paligid. May mga bagay na kahit alien ang iyong sinasabi ay pumapasok na lamang ito sa aking isipan. Pilit ko mang ilabas sa aking kabilang tenga ay hindi ko na magawa. Para kang tutuli na hindi ko magawang maalis at tuluyan ng bumara.

Sa bawat paglapit mo ay dadampi ang iyong balat sa aking balat. Para tayong two of the same poles na hindi pwedeng magdikit at walang paraan para magdikit. Bigla kang mawawala. Hahanapin naman kita. Bigla kang magpapakita, alam ko na agad na ikaw iyon. Para kang pabango na panandalian lang kakapit sa damit at kalaunan ay mawawala.

Sa bawat pagkita ko sa iyo ng hindi ko inaasahan ay kakabog ang aking dibdib. Bibilis ang pagtibok at kalauna’y kakalma ang sarili. Hindi ko malaman kung paano ang aking composure sa twing tayo ay nagkakasama. Titignan kita sa mata ngunit babalikwas rin sa iba. Nahihiya, tumitiklop sa una at pagkaraan ay makakakita ng dahilan para masulyapan ka pa ng matagalan. Para kang isang painting na may iba’t ibang technique o style. Sa mata ko’y isa kang painting na mamahalin, malalim ang kahulugan at hindi madaling maintindihan.

Saan na naman kaya ako dadalhin ng aking mga paa? Sa bawat pagsambit na ayoko na ay dumadating ka.

Nakaraa’y naibaon ko na. Wala ng bara ang aking tenga. Wala ng kaong at beans ang halo-halo ko sa tuwina. Wala na rin ang tinik na siyang nagpapahirap sa aking pagkain sa umaga. Nabili na rin ang painting na napakaganda. Pero ngayon ay bumabalik ka na naman.

Hanggang dito na lang. Hindi na ako uulit pa. Ayoko na ng halo-halong may beans at kaong. Gusto ko ng luminis ang aking tenga. Ayoko ng may nakabara sa aking lalamunan. Ayoko ng tumingin pa sa painting na mamahalin at kay ganda. Sa bawat pag sabi ko nito ay kakatok ka sa aking pintuang may awang at hindi nakasara ng tuluyan. Nandiyan ka na naman. Tatawagin mo ang aking pangalan. Bibigyan mo ako ngiti mong kay ganda. Paparinggan mo na naman ako ng musikang hindi ko na nais marinig pa. Ipapakita mo na naman ang sa akin ang sarili mong hindi ko matanggihan.

Sa bawat pagsabi ko ng ayoko na ay darating ka. Nananadya ka ba? Hindi ko na kasi maintindihan itong halo-halong nararamdaman ko para sa iyo. Gusto na kitang iwasan pero makikita ko ang sarili ko sa tabi mo. Gusto na kitang alisin sa isip ko pero maya maya lang ay kausap na kita. Gustong gusto ko ng ipagsigawang mahal kita at ayaw ko na sa iyo pero nandito pa rin ako sa dulo ng walang hanggan. Ayoko ng abutin ang mga kamay mo pero ikaw itong inilalahad ang mga palad mo. Tila ay ayaw ako lubayan ng mga bakas na nagsisilbing ikaw.

Tinanggap ko na sa aking sarili na hindi tayo pwede sa isa’t isa. Ikaw ang gusto ko pero may gusto ka sa kanya. Ang hirap ng sitwasyong kinalalagyan nating dalawa. Magulo. Mahirap i-comprehend. Ayaw mo sa mga bagay na magulo. Ayaw mo sa mga bagay na hatid ay kalungkutan at masamang ala-ala. Sa madaling salita, ayaw mo sa mga ‘negative vibes’. Bakit ba kasi tayo pinagtagpo pero hindi naman tayo itinadhana sa isa’t isa?

Hanggang dito na lang ba talaga? Gusto ko ng matapos ito at kailangan kong umalis na. Iisa-isahin ko ang mga ala-ala mo sa akin ay nakatanim. Uunti-untiin ko ang bawat sandaling naging masaya ako sa iyong piling ng sagayon ay hindi ako masaktan ng labis labis. Itatago ko na ang mga bawat bakas ng ‘ikaw’. Mga nakaw na sandali at mga bagay na hindi ko maintindihan kung bakit nariyan ka pa.

Ayoko ng gumawa pa ng pagkukwentuhan nating dalawa na sa huli ay biglaang matatapos rin pala.

Ayoko ng sumagot sa mga pagtawag mo sa akin. Ayoko ng sagutin ang bawat tanong at pagtawag mo sa akin.

Ayoko ng maghintay sa bawat sandaling ikaw na lang ang naiiwan at sa huli ay ako rin pala ang maiiwan.

Ayoko ng sumalo sa mga binibitawan mong oras at salita kung wala ka rin namang ilalaan para sa akin.

Ayoko ng tumabi sa mga malalamig mong  pagtingin na kahit ang kakarampot na espasyo sa pagitan nating dalawa ay nabibingi sa tahimik nating dalawa.

Ayoko ng makasama ka na sa bawat bagay na gusto kong gawin ay nariyan ka.

Ayoko ng marinig ang boses mong naging himig ko sa umaga, tanghali at gabi kung sa pagtulog ko ay luluha lang rin pala ako.

Isa kang tinik sa aking lalamunan. Isa kang kaong at beans sa aking halo-halo. Isa kang tutuli. Isa kang pabangong hindi nagtatagal.

Pero ikaw ang painting na mamahalin, malalim ang kahulugan at hindi madaling maintindihan.

prose, Uncategorized

Sun and Moon

You were like the sunlight and thy moon. You shed light, warm, and cold. It wrapped the soulless body. Then, beyond, blessed by the sky and thy earth.

You were the sun. You shined every time I see you. It was the brightest smile. From the tip of your lips to the end of your ears was the brightest. It was like the sun that lit through the in between of my fingers. My soulless body became full. When you speak becomes the music to my ears. There was rhythm, melody, and tune. It was so beautiful.

You were the moon. You lit each night with the stars above the sky. Whenever I am alone, you will show the brightest you. It was like I am sleeping in a rainbow of dreams. Then I will fall asleep thinking about you. I will fall deep into the arms of your light and shadow. The cold breeze at night will envelop my soulless body. It will give cold yet I feel warm inside.

poetry, Uncategorized

Nakakapagod rin pala.

Nakakapagod rin pala.

Ang nakakabinging katahimikan.

Sa tuwing nagkakaroon ng hindi pagkakaunawaan.

Hindi magiimikan.

Hindi magkatinginan.

Ipinapasa ang dapat sa iyo’y siyang sinasabi na.

Nabubuhol ang mga salitang hindi maibulong.

Yumuyuko; tumitingin sa ibang direksyon.

Nakakapagod rin pala.

Iyong maghintay sa hindi naman darating na.

Sa palaging pagtanong kung ‘nasaan ka na?’

O kung bakit ‘wala ka pa?’

At sa puntong susuko ka na;

Kakaantay sa mga pangakong walang natupad ni isa.

Sa pagantay masambit ang salitang ‘sorry’.

At sa mga bagay na hindi na mangyayari pa.

Nakakapagod rin pala.

Ang magmahal ng paulit-ulit.

Na hanggang ngayon ay siyang ipinipilit.

Umiibig ng tahimik.

Umiibig ng mata’y nakapikit.

Umiibig ng walang hinihinging kapalit.

Umiibig ng hindi sinasadya.

Ngunit sa huli’y masasaktan ng pag-aakala.

Nakakapagod rin pala.

Ang mga bagay na sa imahinasyon lamang masaya.

Na akala’y makakapagantay pa.

Sa huli ay masasambit na mahal kita.

Ngunit hindi kayang ikaw ay makasama.

Pipikit at pagkaraan ng ilang segundo’y pipikit muli.

Ititikom ang bibig.

Ititikom nalang hanggang huli.

poetry, Uncategorized


The thing I regret the most.
It was the precious moments I have never spent.
The time I never thought of making it special.
The moment you were there.
And the time I was lost.
The thing I regret the most;
Was the effort I have exerted.
All the pain and tears I never speak up.
The effort it was be,
And hopeless I am still.
The dream that shattered into pieces.
Of flying colors above the sky.
It was the thing I regret the most.
You were there.
And I was here.
I looked at you like how I thought of being with you.
The dream I felt was so real.
It will all end with regrets and tears.

Personal, Uncategorized

Huwag ka ng malungkot.

Sa pagpikit ng aking mga mata, ikaw agad ang una kong nakikita.

Ikaw na batang hindi marunong mangusap, gumuhit o maglakad. Ikaw na batang nakikita ko sa tuwing mata ko ay ipipikit, umiiyak sa tuwing nadadapa, naagawan ng kendi, at inaasar ng mga mas matatanda sa kanya.

Kung kaya ko lang pawiin ang sakit na iyong nadarama ay ginawa ko na. Gusto kitang yakapin, hagkan, tignan sa mata hanggang hindi ko na kaya. Iyong kamay mo na nagbigay sigla, kulay sa lahat ng mga bagay sa paligid ay siyang nagbigay liwanag sa lahat.

Alam kong walang papantay sa pagmamahal ng isang ina. Masakit mawalan, masakit ang hindi mahagkan ang taong bukod tangi sa lahat. Walang bagay na hihigit sa kanya. Ngunit walang bagay ang maaaring makapagpabali sa kanya.

Hiling ko na sana ay mawala na ang sakit na iyong nadarama. Hindi lang ikaw kundi ang ama mong laging nandyan para sa iyo at ang kuya mong matigas rin ang ulo. Sana’y makita mo na may mga tao pang pinahahalagahan ang bawat oras na kasama ka, at sana’y ganun rin sila. Huwag mong hayaang magsisisi ka muli sa huli dahil sa mga bagay na hindi mo nagawa ngayon. narito pa sila. Narito pa kami para sa iyo. Lubos ka naming ipinagmamalaki at alam kong ipinagmamalaki ka rin niya higit pa sa amin. Sa kung hindi mo man naipamalas kung gaano mo siya kamahal ay alam kong hindi siya nagalit sa iyo bagkus ay mas lalo ka pa niyang minahal.

Ikaw ang nagbigay kulay sa lahat ng nais kong makamit. Nagpapasalamat ako at ginawa ka niyang ganyan. Maliit ka man pero malaki ang iyong pagmamahal. Isa ka sa taong pinapahalagahan ko.

Huwag ka ng malungkot, hinihiling kong sana dumating ang panahon kung saan makakalaya ka rin sa sakit na dinadala mo.

poetry, Uncategorized

Sa Aking Sarili

Sa Aking Sarili

Para sa mga gabing kapi ang kapiling,

Sa’twing sa ibang bahay na dumarating,

Para sa mga unan na hindi makapiling,

Darating ang panahong makakatulog ka rin ng mahimbing.

Para sa mga araw na walang tulog at pahinga,

Sa bawat puyat at pagsigaw ng ‘hindi ko na kaya’,

At sa bawat pagsubok; bumabangon kang tuwina,

Makikita mong sa huli ay magbubunga.

Para sa mga taong pilit kang ibinabababa,

Sa mga humahadlang sa ‘yong ngiti’t pagtawa,

Sa mga taong may kulang sa pagunawa,

Hayaan mo’t darating ang araw ay makakaintindi rin sila.

Para sa mga kaibigan mong sinamahan ka hanngang dulo,

Sa taong tumulong; nagbigay ng ideya para sa ‘thesis’ mo,

At sa magulang mong handang ilaan ang lahat para sa iyo,

‘wag mong kalimutang magpasalamat at sa Lord ng buong buo.

Para sa pangarap mong makagawa ng pelikula,

O para sa kagustuhang magsulat ng kwento’t iba pa,

Sa pangarap na lumipad at maglakbay ng masaya,

Gawin itong sandigan upang ika’y maging malaya.

Hindi man matupad iyong pangarap na umakyat

Sa entabladong nakatoga na may ginto o pilak,

Marami mang gusto ang hindi natupad,

Huwag mangamba’t  may dahilan ang lahat.

poetry, Uncategorized

Gusto Ko Lamang Magsulat



Gusto ko lamang magsulat.

Hanggang ang mga daliri ko ay sumakit,

At manlabo ang mga mata ko sa puyat

Na hawak ang pluma’t papel sa pagpikit.


Gusto ko lamang magsulat.

Umupo sa isang sulok at mangarap.

Sumulat hanggang sa ako’y maubusan

Nang mga salitang hindi na mahanap.


Gusto ko lamang magsulat.

Gumunita ng masayang alaala.

O, alalahanin muli ang mga sakit

At lahat ng mga ito’y manunumbalik.


Gusto ko lamang magsulat.

Na mayroong simula, gitna at wakas.

Mga kwentong may kabuluhan; mapangahas

At anurin ng mga ideyang kakaiba.


Gusto ko lamang magsulat.

At mabigyang buhay ang bawat titik.

Magalit, sumigaw, magwala ng sakit.

Maging masaya, sumubok; lumigaya.







article, Personal, Uncategorized

Lost and Found

The time will come where sympathy from any of your friends or family cannot comfort you.

You will be lost.

Have you thought of burying yourself, lock up in your room or go far far away from the city and you want to be alone? Then people will start messaging you, like ‘hey!’ and million times.

You just cannot answer them. You just cannot give an exact explanation on why did you try to hide in the very corner of your room like a cave man.

I have a dream and I want to fulfill it yet I think like heaven did not want it. It was greed. It was envy. I greed hoping that I give the whole me to get what I want. It was not enough. Or maybe, I am not enough.

The thought of you reminds me that I suck for real. Your happiness concludes that I cannot be at my very best. I tried helping myself by bringing inner peace yet every time you pop up to my head I just feel that I am such a big loser. No, I have no grudge or bad feelings for you it is just that it reflects. The reflection I don’t want to see. the reflection I cannot ignore.

The thing is that, I want to give my everything because this is what I want. The times I want to impress came up to be a depression. As much as I aim high, there will be reasons that brings you down.

It was the most depressing idea. The time I want to enjoy it, it became toxic. It was like a rope that will hang you to death. I felt like I was crossing a tight rope. My friends drifted away. They became the ghosts I don’t want to see.

Depression is not easy.

People will misunderstand you. Thinking that a simple ‘okay’ is enough for you to smile. The comfort we need is hard to give. You may think we are on a suicidal stage but as much I want to live my life to the fullest, I try not to do it again.

And as much as I want to stay stronger, I want to be positive by not thinking of this all over again.

I want to live my dream without me dying in toxic.

I want to be found.

article, Falling In Love, Uncategorized

The Idea of Falling In Love

I have actually fallen in love in the idea of falling.

When I thought of the butterflies coming out of my stomach, it give me chills and all the thrills I want when I fall in love.

When I see you walking, coming closer to where I am, you let the time stop for a moment. A slow motion has happened. Everything becomes blurry, and you are the only thing that my eyes can see.

When you go near me, you talk to me. You fill the air with the things I cannot understand. You gaze right into my eye, I melt under your power. I stiff right before it does happen, and then I’ll see that you smirk.

I have fallen in love in the idea of falling.

Whenever I hear your voice, it will be the music to my ears. Those laughter I cannot contain. You can make a good voice message and send it to me everyday.

Ah, I cannot hide it myself.

The love I want to be with. The love that will rejoice. The love that will open a door.

Yet, profoundly, I am not in love for real but a confusion I made myself.

You were not the love I am looking for. It was a mistake from the very start. The thought of you coming in and out, making my heart pound was a confusion.

I was in love with the idea.

The real love have yet to come.

Because every time ‘the love’ I thought from the very start was not a drug but poisonous.

The time I thought that stops whenever you walk was a mere creation by fools like me. There is no significant to this. You walk by feet. You held your head up high. It was not me you are looking.

It was not me after all.

The love I am looking for became a toxic idea of fantasy.

quote, Uncategorized

Matatanong mo nalang ang sarili mo kung bakit ka nasugatan, alam mo namang may tinik iyong halaman ngunit iyo paring hinawakan. Kaya naman hindi na dapat pa itong dinidiligan. Hindi na dapat ito pinayayabong. Sapat na ang ulan na lamang ang kusang babasa sa kanya. Malalanta rin naman ito kalaunan. Mawawala rin ito katagalan. Maghihilom ang nasugatan.

poetry, Uncategorized

Titignan Kita

Titignan kita.

At aking huhulihin ang iyong mga mata.

Na para bang mapapako ang tingin,

At unti-unting mahuhulog sa akin.


Titignan kita.

Ngunit ikaw’y iiwas din.

Na parang ayaw mapukaw ang tingin,

At hindi malaman ang gagawin.


Titignan kita.

Ngingiti na bahagya lang ang makikita.

Titingala at mapapamulsa.

Saka naman’y magpapahuli sa akin, sinta.

article, Uncategorized

Ang Pakpak na Iyong Binali

May mali. May tama. Hindi maaaring gatungan ng mali ang mali. At mas lalong hindi rin maaaring gatungan ng mali ang isang napakamalaking pagkakamali. Kumbaga sa simple math equation, when a number with negative sign is added to another number with negative sign it will result with a negative number. Hindi naman kasi maitatama ng maling pag-iisip ang isa pang maling pag-iisip.


Minsan darating ka sa isang punto kung saan mari-realize mo na naiipit ka sa isang sitwasyong hindi mo alam kung tama o mali. Kasi ang alam mo, nasa tama ka. Alam mong wala namang mali sa ginagawa mo. Ano bang mali sa paghinto upang makarinig ka ng ibang kwento? Gusto mong kumawala pero iniipit ang iyong mga pakpak ng mga bagay na humihila sa iyo pababa.


Nagkamali ka. Oo, nagkakamali tayo. Nagkakamali ako. Pero hindi ko inisip na may mali sa ginawa kong pagtulong sa isang osong iniwan ang kalupaan at tuluyang lumangoy sa kailaliman ng karagatan (referring to an article, ‘Ang Uwak at Ang Oso’).


Ah. Hindi ko alam na sa bawat kilos mo, mayroong mga ibong sisipol at aawit. Kung ang lahat ng mga bagay na ating napapansin at naiisip ay binibigyan natin ng kahulugan, marahil siguro ay makakabuo na tayo ng isang diksyunaryong may katawagang “The Last Judgement”.


Minsan o madalas, ang ‘akala’ masakit. Hindi dahil nag ‘assume’ ka o nag ‘expect’ kang iba ang pananaw niya sa iba. O iba ang tingin mo sa kanya. Sadyang pinakitaan ka niya ng rason para baliin iyong ‘akala’ na iniisip mo.


Akala ko kasi wala ka namang pakialam sa iniisip ng iba. Ganoon ang naging paninindigan ko. Bakit mo iisipin ang mga bulong na alam mong mali. Alam mo sa sarili mo kung ano ang tama at mali.


Nasaktan ka. Lumayo ka. Pinakinggan ang bawat pagmamaktol mo na sumusugat dyan sa puso mo. Yung bang nagtiwala ka ng buo pero babaliin lang rin pala ng mga taong nilapitan mo. Narinig mo ang mga masasakit nilang kwento tungkol sa iyo. At aaminin kong hinatulan rin kita kahit wala kang kaso.


Naniwala ang kalangitan sa iyo. Pinakinggan ka at nabago ang perspektibo nito. At oo, hindi isang mali ang makinig sa kwentong dapat pakinggan. Tinimbang ang buwan at ang araw. Pikit-matang inaalala na huwag kang masaktan. Pitik-bulag na iniisip ang bawat salitang binibitawan sa iyo ay pinaparatang. Tinitimbang maigi kung ano o sino ang may mali o tama o pareho lang ba kayong nagkamali.


Hindi. Ang ‘akala’ ay isang pagkakamali. Hindi ka rin naiba doon sa mga ibong nagsisipag-awit ng mga lirikong binulag ng mga maling pag-iisip. Ginawa mo rin kung ano ang ginawa nila. Inulit mo lang kung anong ginawa nila sa iyo. Ngayong binigyan ka ng pagkakataon para mabago ang isang pagkakamali ay gagatungan mo ng isa panng pagkakamali. Ikaw ang osong nalunod sa isang palaisdaan. Humuni ka ng gaya ng mga ibon upang hindi ka mahuli ng mangingisda. Ginaya mo sila kahit alam mong sa sarili mong isa kang oso.


Ah. Nakuha mo na ba ng gusto mo, munting oso? Nahirapan ka bang sisirin ang kailaliman ng dagat kaya umahon kang muli? Sabik ka na ba muling makita ang kaulapan? Sabik ka na bang makakita ng mga bagay sa kalupaan? Nakarating ka ba? Nakabalik ka na ba?


Hindi. Nagkamali nga ba ako? Lulubog na ang barko at nag-iisa lang ako sa kabilang dulo. Hindi tayo naghahakot ng mga bituin at nagbibilangan kung ilan ang naibigay sa isa’t isa. Hindi. Walang gustong magbilangan ng kung gaano na kalaki ang naitulong sa isa’t isa. Hindi tayo nagsususkatan ng mga bagay na nabibilang. Hindi tayo nagpaparti-partihan ng mga trabaho at nagtuturuan kung sino ang may gawa.


Ah. Kung minsan nga naman ang tao pagka nakuha na ang gusto ay nakakalimot na. Tila ba hindi mo na iisipin kung sino ang nagbigay sa iyo ng hagdan para makarating ka sa lugar na iyong kinatutungtungan.


Naisip mo ba kung gaano kahirap bumuo ng tulay na gawa sa sakit at paghihirap? Naisip ba natin na sa bawat hakbang natin, isang matibay na hagdan ang ating tinutungtungan para mahawakan mo ang kalangitan?


Hindi. Ang pagtatampo’y sa una, makalawa ay mawawala. Maglaon ay makakalimot. Masasanay.


Hindi ako nagtatampo. Hindi ako magtatampo. Walang rason upang ako ay magtampo.


Inis ang nararamdaman ko. Inis na hindi sa iyo kung hindi sa sarili ko. Minsan kasi, imbis na sisihin natin ang tunay na may sala, ang sarili natin ang ating ituturo sa pagkakamali na hindi naman dapat. Maiinis ka nalang dahil bakit kailangan magpaagos tayo na imbis tumayo ng may tindig at pagkatuto.


Mas masakit pa ang ginawa mo kaysa sa taong binigyang pansin ko ng dalawang taon. Ah. Ganoon pala ang pakiramdam ng maitaboy nang dahil lang sa mga baluktot na pag-iisip. 


Akala ko iyong ipinaramdam ko roon sa taong dalawang taong kong pinahalagahan, iyong pagpapahalaga at pagiintindi ng sobra sa kabila ng hindi pagkakaunawaan, akala ko ay maibibgay ko sa iyo ng buong buo.


‘Akala’ ko lang pala. Nagkamali lang pala ako. Binali mo ang tiwalang pinagtibay ko sa maikling panahon. Binigo mo ang isang ibong ni hindi umawit o sumipol ng liriko ng paghahatol.










Na ngayo’y gusto kong sundan ka, lumipad kasama mo kahit na sa kabila ng mga ibong umaawit at humahatol ay hindi ko na magagawa dahil ikaw mismo ang bumali sa mga pakpak kong wagas ang paglipad.

prose, Uncategorized

The Paradox of Happiness


There was once a wanderer who strolled around the planet only to seek the real happiness.

He stumbled upon wealthy man who claimed that he owns the sun, the moon, and the stars and all he riches in the land. He proclaimed, “Rich as I can be, King is what I am be!” yet he was alone sitting on an isolated throne.

But then, he encountered a landless farmer who wishes to own the sun, the moon, and the stars. He do not own a single thing but a seed that makes him grateful of living. He exclaimed, “Unfortunate I may be, but I live joyfully!” living with his family on a barn tree.

He went on and on until he crossed path with a busy man who possesses many clocks of all sort. He seemed to engage all his time working and working and working! “I am busy as a bee, I have no time to answer your plea!”

He, then, met an idle man who did not own but one defective clock. He was sitting pretty having his cup of tea with his friends and family. “I am, yet the time I keep the most is for my love that I hope.”

As he wandered and wandered around the planet, the quest to find the real happiness seems to be clearer to him.

Later on, he tripped down to a land of perfection where everything is in symmetry and symmetrical at all. He found out the one living in the town is the perfectionist who hated broken and flaws. His life was all planned and colored black and white, but, he was not happy at all.

Yet a guy living next to him painted his surrounding beyond their imaginations. It was the most perfectly imperfect to the wanderer. It was all colored with black, and white, and yellow, and red, and blue, and all sort! “And all the colors splattered creating a new world.”

After mesmerizing the place he has been, he walked away to wander again. After hours of looking for the answers, he heard his tummy cried. He sat on a bench. He was tired yet full of wonders himself.

A hopeless man was walking down the aisle when he stopped in front of the wanderer. “I have nothing but one bread and one cup to drink. You could have the other half and the other half is mine.” The wanderer has a huge smile on his face.

They happily eat each other’s half bread and drink to their fullest. But then, the wanderer was confused of the hopeless man’s action. He then said, “Nothing may I have, yet the joy I get in sharing with others is the true happiness.”

EUREKA! It was the real happiness he was looking for at the very start. The wanderer thanked the man he ate with as he stood up and go back to the place where he belongs. It was a great adventure indeed!

article, Uncategorized

You and Me on Parallel World

You and Me on Parallel World


If there is a time machine invented, what part of your life do you want to go back? If there is a real time machine, would you change your past? Or would you rather look up to the future and see what’s going to happen?

There are things we have done that we regret so much. There are things we have not done yet we wanted to see what’s the end of it if we make the move. There are so many thoughts in our minds. We want to change something for the better. We want to peek at the future so we can prevent bad things from happening. We defy the space and gravity looking for answers to our unending questions and regrets.

You have hurt a friend and you cannot make up with him. You have a fight with your partner yet nothing is resolved. We killed with our abusive thoughts. We think bad to the good ones. We love and hate each other. We end up breaking our heart and soul. We keep fixing others yet we are the ones that are broken.

I met you on this messy world. You were broken. I was half empty. You were wounded by the things you loved the most. I was trying to fix your soul. We were on the verge of falling but we keep on hanging on. You were the one I wanted the most but we could not be together.

The hopes and the regrets we create are still here. We try to find the pieces of the time we lost and put it back together.

What if there’s a real time machine where we can erase the regrets?

When we see another world, it makes a parallel one. We create another timezone and space of ours. We see ourselves sitting happily on a bench under the the shade of tree. We try to picture out a world without a mess. It’s a world with no regret.

I see you sitting beside me. We eat alone on a happy weekend. You are all fixed. I am so full of thoughts. You smile to your heart’s content. I am the happiest. We close our eyes and dream. We are in each other’s arm.

If there will be a time machine where we can change the past and overlook the future, things would be easy. Yet if we re-create them, there’s a possibility that a parallel world is being created. The world where our thoughts are in good shape.

But the real world does not change the fact that we have done something regretful. There are worlds being created within our own time machine but we cannot erase the fact that a real world is still living. A time machine can be made, but science cannot fix everything.

The thing we wanted the most is, a world of peace. A place of nothing but happiness. We need not to change a thing in the past or overlook the future. The only thing we can do is start changing the present. We think before we move our hands or our feet.

We can create a world within our world without having a time machine. We can change what is going to happen if we leap with our faith.

You can have anything. I can be with you. I do not regret a single thing meeting you. I wish of this parallel world yet I want you to be with me in reality.

poetry, Uncategorized



If there is only a chance to say what I feel

I would buy a time just to explain my feelings

I would go through all the obstacles

And I hope it will reach you.


If only I have the right to own every seconds with you

I will never give up on it

And hold unto it until the very end

Because every seconds with you is a chance for me


If I can only make my universe

There’s only me and you and the people who are beside us

And all the happy memories will bound there

And we will live a life of happiness


If I could only change your mind

And then I will let them see me through

I will make every minute a forever

And forever will be eternity


If only I can make my dreams turn into reality

And reality will be you

I will be the happiest human on earth

Living with no regrets as this poem ends

prose, Uncategorized

Ang Uwak at Ang Oso


May isang oso ang nagbalik muli sa tubig at binagtas ang karagatan. Natuto siyang lumangoy na para bang isda. Natuto siyang makiayon sa kakayahan niyang sisirin ang kailaliman ng dagat. Nakita niya ang sariling katapangang humarap sa mga isdang lumalangoy ng malaya.

Sa kanyang pagkatutong lumangoy, sisirin ang katubigan, kinalimutan na niya kung paano siya natutong lumakad na gamit ang mga paa. Kinalimutan kung anong silbi ng mga kamay na noo’y hawak ang mga taong inakala niyang binigyan siyang buhay. Tinalikuran niya ang kalupaan. Tinalikuran niya ang mundong minahal niya ng lubos. Iyong mundong tinuring niyang tahanan at kanlungan. iyong mundong pinagkatiwalaan niya at akala’y hindi siya tatalikuran.

Ngunit sa kabila ng pagmamahal niya ay itinulak siya papalayo ng mga tao. Inilubog siya sa mga kahihiyan. Ginawaran ng mga hindi dapat. Iyong mundong akala’y hindi niya tatalikuran, ngunit huli na.

Sa kanyang pagkatuto, kinalimutan niya ang tumayo gamit ang mga paa bagkus sumisid sa kailaliman ng dagat. Hindi niya na muling makuhang magtiwala pa. Sa pagkatuto niya ay may bagay rin siyang nilimot.


May isang uwak ang natutong hindi matakot sa isang scarecrow. Matagal bago niya naisip kung bakit laging ginagawa itong panakot sa kanila. Matagal bago niya naisip na pinagmumukha lang silang tanga ng isang bagay na gawa sa mga dayami na may damit ng tao at sombrero ngunit hindi naman gumagalaw.

Sa tinagal niya sa paglipad, nagtiwala siyang makakakuha siya ng mga palay na ninananis niya. Ngunit mabubugaw lang pala siya ng isang pagkukunwari. Ilang taon ang lumipas. Ilang dayaming tao ang inakala niyang hindi masisira ang kanyang mga pakpak.

Natuto siyang huwag matakot. Natutunan niyang hindi naman iyon gumagalaw. Matalino ang uwak. Ginamit niya ang utak para makalikom ng mga palay upang siya’y mabuhay. Hindi na siya natakot bagkus pinaniwala ang sariling hindi ito masasaktan.


Sa pagkatuto ng Osong lumangoy at huwag nang bumalik sa kalupaan, at sa pagkatuto ng uwak gamit ang kanyang pagiisip ay may nilimot silang isang bagay. Hindi na nila mgawang magtiwala pa. Hindi na nila kinaya pang mahalin ang nakagawian at natuto silang isipin ang mas dapat isipin.

Nasira sila. Nabuo muli. Natuto at lumimot. Ngunit nagbago ng husto.


Anong ginawa ng pag-ibig sa inyo at humantong kayo sa ganitong sitwasyon?



prose, Uncategorized

Sonnet 90

(Sonnet 90 of DABanigoos)

Then hate me when thou wilt, if ever, now,

Now while the world is bent my deeds to cross;

So hate me when you want to, but if you’re ever going to, do it now, now while the world is determined to frustrate everything I try to do.

Babangon ka nalang isang araw, wala na. Wala na yung spark na naramdaman mo noong una mong nahawakan ang mga kamay niyang mas malaki sayo. Wala na rin yung abnormal heartbeat na nararamdaman mo pag dumarating siya. Wala na yung mga effects na slow motion pagka kayo ay nagkakasama.

Wala na.

Wala na sayo yung mga asaran niyong sa huli magkakapikunan at sa pinakahuli ay magkakaroon ng yayaan. Wala ng halaga sayo ang ngiti na kala mo’y para sa iyo lamang. Wala na yung malicious thinking mo tuwing nagkakabanggaan ang inyong mga kamay, daliri, o kasu – kasuhan.

Ngayon ay nakikita mo na lamang ang sarili mo na tumatawa sa bawat jokes niya, pero hindi ka na kinikilig pa. Bakit? Hindi ko rin alam kung bakit isang araw eh maglalaho ang lahat. Hindi natin alam kung paano nagawa ng isang araw, nagawa ng isang tulog na baguhin ang takbo ng ating pagiisip.

Eh, kung ganoon lang pala kadali mawala ang lahat, bakit kailangan pa nating pagdaanan ang mga masasakit na moving on bago natin lubusang maalis sa isip natin ang taong minahal natin ng lubusan?

Nawala nga ba? O mayroon pa ring natitira? Hindi natin alam, hindi natin mabigyan ng tamang eksplenasyon ang nangyari sa atin.

Ang alam lang natin, gusto nating makita ang sarili natin na wala na yung border pag nakakasama mo siya.

Join with the spite of fortune, make me bow,

And do not drop in for an after-loss:

Add to my misfortune, make me collapse under it, don’t hit me with this later, after I’ve already endured so many other blows.

Ay hindi.

Siguro ay sadyang tumitigil lang ang puso nating magmahal pag alam nating sobra na tayong nasasaktan.

Gaano nga ba kasakit ang nagawa mo para humantong sa ganito?

Bakit dumadating sa punto na ang tao ay nagdedesisyong iwanan ang taong mahal nila. Bakit may mga taong nagagawang iwanan ang lahat ng mga memories na nangyari sa kanilang dalawa gayung parehas naman silang naging masaya?

Bakit may mga taong sobrang nag regret na naging sila? O sobrang nag-regret ng iwanan sila? Bakit naimbento ang nasa huli ang pagsisi? Hindi ba pwedeng magsisi habang nasa kalagitnaan? Hindi ba pwedeng sa umpisa palang ay magsisi ka na ng sa huli ay wala ng regret? Bakit may mga feelings na bigla nalang mawawala?

At ikaw nalang, ikaw nalang yung naiwan sa ere.

Ah, do not, when my heart hath ‘scaped this sorrow,

Come in the rearward of a conquered woe.

Ah, do not let me think I’ve avoided the sorrow of losing you, then come and reject me—right after I’ve been defeated by another grief.

Wala na.

Wala na nga ba talaga? Wala na nga bang yung sakit na nararamdaman mo pag nakikita mong may kasama siyang iba? O may katawanan siyang iba?

Wala na.

O sadyang gusto lang nating takasan ang katotohanan. Na minsan talaga sa isang buhay ay hinding -hindi ka magagawang lingunin ng taong mahal mo. Hindi dahil may stiff – neck siya, dahil ano pa bang silbi ng paglingon niya kung nasa harap naman na niya ang taong mahal niya? At hindi ikaw yon. Ibang tao. Ibang iba sa inaakala mo. Ibang iba sayo.

Wala na yung pagmamahal na inaasam – asam mo.

Hindi na nakarating sayo. Hindi na rin maibabalik sayo.

Give not a windy night a rainy morrow,

To linger out a purposed overthrow.

Don’t turn my windy night into a rainy tomorrow, prolonging the defeat you intend to give me.

Bakit nga ba hindi narereciprocate ang effort natin? Bakit nga ba walang sukling bumabalik gayong sobra naman ang binayad natin?

Gahaman kasi ang tao. Corrupt.

Na pag may sobra ay ibubulsa. At hindi na nila iintindihan pa kung may maagrabyado sila, o may masasaktang iba.

Parang politician na nangangakong para sa inyo lahat ng platapormang ito, at heto tayo naniniwalang ibibigay sa atin iyon. Na alam naman nating hinding – hindi nila gagawin iyon.

Bakit ka ba nagbayad ng sobra?

Kung mula dito hanggang Caltex eh, kalahating kilometro lang pala ang layo mo. Hindi mo ba naisip na nasayang lang ang pera mo?

O dumating ba sa isip mo na sayang lang ang effort mo, ang pagod at hirap mo sa taong kelan man ay hindi mabibigay sayo ang hiling mo—na atleast man lang, mapansin ka ng taong mahal mo.

If thou wilt leave me, do not leave me last,

When other petty griefs have done their spite

If you’re going to leave me, don’t wait until the end, after other little sorrows have done their damage.

Ang hilig kasi natin sa shortcut. Gusto natin madalian. Gusto natin pag sinuyo tayo, oo agad. Hindi man lang tayo magpa – awa effect. Pag sinabi niya, in an instance, nandon ka agad. Akala natin sa ganitong paraan eh, mahuhulog na siya sayo, hindi pala.

Nawala na yung pasensya natin sa pag – ibig.

Nawala na yung halaga kung bakit tayo umiibig. Sabi nga ng iba, hindi naman talaga bulag ang pag – ibig, nakakakita ito, pero hindi marunong mag – isip. Hindi na natin alam kung ano ba ang pinagkaiba ng greatest love sa correct love. O kung tama ba o mali ang pagmamahal, kung tama ba na siya na ang mamahalin natin habang buhay.

Ang akala kasi natin, basta nagka – spark, eh siya na. Na akala nating lahat, pag may taong kapareho natin, o bagay sa atin ay siya na. PUSH lang ng push, nabangga ka na pala! Pero magpapatuloy ka parin kasi tanga ka.

Pagkatapos, saka lang darating ang realization.

Kesyo, bakit siya? Ang tanga – tanga ko at minahal kita! Bakit pa ko nagpalandi sayo kung may nilalandi ka naman palang iba?

Bakit patuloy parin kitang minamahal ngayon alam ko namang hinding hindi mo ako magagawang mahalin?


Then it will just hit you, right in your amygdala. Iyon yung parte sa utak mo, sa may temporal lobe, na nagpa-process ng emotions mo, nandyan nakatira sila Joy, Sad, Fear, Anger at Disgust (if you know what I mean). At itong si hippocampus ay natigil na kakasend ng emotion sa utak mo dahil nagsawa na sa kaka – emote mo. Nagets mo ba? Kasi, science yan. Kung hindi, ay! wala ka na talagang pag – asa, kaya heto nagiging tanga ka sa love.

Going back.

Kailan ba tayo darating sa punto ng realization? Pag wala na ang lahat sa atin? Pag manhid na ang katawan at isip natin sa sakit?

Kailan nga ba darating yung isang araw na babangon tayong wala na.

Hanggang kailan tayo magmu – move on, if we are not moving on and we are still stuck on the same ground with him/her? Hindi ba nating kayang umalis sa nakaguhit na bilog sa paanan natin? Hindi ba natin kayang umalis at mag step forward? Bakit kailangan nating humugot ng humugot tungkol sa love? Bakit may mga taong sugatan parin kung alam naman natin na tayo ang nagkulang at hindi yung nang – iwan sa atin? Bakit may mga taong nasusugatan parin ngayong tayo lang naman ang gumagawa ng sakit sa ating mga sarili? Why hurt when nobody is hurting you at all?

Bakit hindi nating kayang kumawala sa sakit?

Bakit hindi na natin tapusin ito?

But in the onset come; so shall I taste

At first the very worst of fortune’s might;  

And other strains of woe, which now seem woe,  

Compared with loss of thee will not seem so.

Leave me at the beginning, so I experience the worst misfortune first. Then other hurtful things, which seem painful now, won’t seem so, compared with losing you.

Mahal mo.

Pero may mga bagay na dapat na tayong gumising sa lahat ng kahibangan natin. Na dapat ay marealize natin na itong pag – ibig na hinahangad natin ay hindi para sa atin.

Makuntento. Matuto.

Huwag ka ng magbayad ng sobra, o kulang. Wag ng maging tamad. Be patient and kind. Sabi nga sa paborito kong quote about love;

Love is patient, love is kind. It doesn’t envy, it does not boast, it is not proud. It does not dishonor others. it in not self – seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always, trusts, always hopes, and always perseveres.

Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away.

Ang hirap e – explain.

Pero sa pagkakaintindi ko ay, ang pag – ibig dapat nasa tama. Kung alam nating mali, umiwas na. Kung alam nating masisira na, ayusin. Kung alam nating may kahahantungan, dapat ay pagtibayin. Kung alam nating sugal ang pag – ibig, mag take risk—iyon ay kung alam nating sa huli ay ikaw ang magwawagi. Pero kung hindi, itigil mo na ang kalokohang iyan.

Bakit ka magmamahal ng taong hindi ka magawang sagutin ng simpleng oo at hindi? Bakit kailangan mong mag sakripisyo kung sa huli iba naman pala ang pasasalamatan niya?

Di bale na.

Hindi naman maikli ang buhay gaya ng sabi nila. Kaya lang umiikli ito ay dahil napupunta sa walang saysay ang kinahahantungan ng buhay natin. Mahaba ang buhay, mahaba pa ang panahon para makakilala ka ng taong karapat – dapat sayo.

Kung ang pag – ibig ay natagpuan mo na ngayon at alam mong siya na, wag mo ng pakawalan.

Pero ang lagi ko lamang sinasabi sa lahat, lalong lalo na sa sarili ko ay–bago mo mahalin ang iba ay matututo kang mahalin ang sarili mo. Sino na nga lang ba ang makakaunawa sa pagkatao mo maliban sa Diyos at sa bespren mong aning at mga magulang mong strict?

Wala na.

Gigising ka rin, isang umaga na mawawala na lahat. Na tatawa ka nalang sa mga korni niyang jokes pero hinding hindi ka na kikiligin pa.

Inshort, moved on. MOVE-D on.

prose, Uncategorized

Imperfectly Perfect

“The beginning of love is the will to let those we love be perfectly themselves, the resolution not to twist them to fit our own image. If in loving them we do not love what they are, but only their potential likeness to ourselves, then we do not love them: we only love the reflection of ourselves we find in them”
Thomas Merton, No Man Is an Island


He’s not the ideal guy. In the four kinds of Personality Temperaments, he’s more on the Choleric type of person. He’s an egocentric and extroverted. An impulsive human who goes excited and restless. Yet he shows leadership at some point. He’s funny. Helpful. He’s a ‘twist and shout’, ‘let it be’ person.


Nope. He is not the ideal guy. He goes acting without thinking. Then he’ll realize he’s the worst. Funny though, when nags about his stupidity, he’s hopeless. But, compare to us, he’s a little more mature. That’s why he is often mistaken to be a serious, grumpy old man.


Not so long, when I met this guy. He has this admiration. Fulfills what he is ought to but when his stubbornness hit him, he goes missing. A guy you cannot understand. He’s full of mysteries and miseries everybody doesn’t want to be involved with. He’s difficult to resolve, always deciding according to his own understanding.


Yes. He is a difficult guy to begin with. He has a lot of issues both to the people surrounding him and he, himself. Can you imagine how many times he got busted because of this attitude of his? I cannot remember at all but, man! Because he is a difficult to spell with, he’s a tough one to pull the strings off. He survived!


I’ve tried to understand him. I have judged him. And until now I am still wondering why this guy is hard to deal with. He is good. Yet he’s not also. There’s always a contradicting ideas when you try to be with him. So many wondering and wanderings when you go with him. But there is always a question on my mind about this guy. What did love do unto you  that you ended up hurting yourself?


The love he felt from those he trusted with all his love and kindness were gone. You may say he has been betrayed but we cannot blame them for hating him. They have reasons and I heard them. I cannot hate them for treating him that way. He has hurt them. They have been hurting him. He has answers, yet he it was unexplained truly. He wanted to defend himself, yet he has no right to be heard. I don’t hate them. I don’t hate him. It sucks being stuck in a situation like this.


His love went to hate. He goes having trust issues. And I don’t know if he trusts me like I trust him. I don’t know if he counts me as someone who betrayed him. I don’t know if he accepts me fully as a friend who will truly understand him despite the difficulties and issues he have. When I go asking, he answers with a question. He’s broken. We are all broken.


He is imperfectly perfect. He is fragile as a beautiful vase placed on a golden table. He’s not the ideal guy. He is difficult. He has many issues on hand. But above all, I respect his bravery standing at the middle of the people he once loved and trusted.


Enthrall snob of jar




prose, Uncategorized

Pagka Tinamaan Ka


Pagka Tinamaan Ka.


Sabi nila, pag binato ka ng bato, batuhin mo raw ng tinapay.


Eh, what if, hindi naman pala bato ang tumama sa iyo? Tinapay pa rin ba ang ibabalik mo rito? O ibabalik mo pa nga talaga?


What if hindi pala palaso ang dala ni Kupido, kung hindi bato? At ibinato iyon sa iyo para matauhan ka ng totoo? Si kupido nga ba talaga ang bumato? O baka naman tayo lang rin ang bumabato sa sarili natin?


Pagka tinamaan ka, tatamaan ka talaga.


Some people will not realize what they should have realized if they will not be hit. Literal nga ba? Hindi kasi natin alam minsan kung ano ba talaga itong dapat tumama sa atin bago pa tayo may marealize. Kakatukin ka pa ng konsensya mo kung oo o hindi ang dapat mong isagot.


Ang tao, kung minsan, hirap silang mataaman ng realization. Hirap silang tamaan ng katotohanan. Yung iba kasi ipipilit pa nila sa sarili nilang wala namang nangyari. Kumbaga kailangan uli nilang batuhin para mas matauhan pa lalo. O hindi kaya naman, kailangan mas solid pa sa bato ang ipukpok sa ulo nila. May iba kasi na, kahit anong gawin mong pagpapaintindi sa iba, wa-epek.


‘oy! Mahal kita! Naiintindihan mo ba ako?’


Naiintindihan kita. Alam kong naiintindihan ka rin niya, kaso talagang manhid siya. Tinamaan siya, pero hindi sa puso, sa tenga—at take note dalawa ang tenga ng tao, so—pasok sa sa kaliwa, labas sa kanan. Oo, napaka-solid ng pagkakabigkas mo ng ‘mahal kita’ pero hindi iyon ang makakapagsabing—pag tinamaan ka, tatamaan ka talaga. One hit only. No bread came back. Nothing came up to realization.


Bakit? Kasi manhid siya.


May dalawang mata, dalawang tenga, pandama, panbigkas ng mga salita, at may buhok siya—pero ang sense of all senses, wala siya. Wala sa bokabularyo niyang mahalin ka. Wala sa bokabularyo niyang batuhin ka ng tinapay. Ang mas matindi pa noon ay mas solid pa sa bato—mas solid pa sa kahit anong solid ang ibinato sayo.




Five letters—one word. Yun yung word after ng—THANK YOU, BUT—.


Sa tingin mo ba matatauhan siya? Sa tingin mo ba mare-realize niya rin kaya kung gaano mo siya kamahal?


What if—hindi pala ikaw ang taong nagpa-realize sa kanya ng sense of all senses, yung love? What if may iba na siyang binato ng tinapay? At take not—hindi pala niya binato kung hindi—ibinigay ng buong buo? What if nataaman na pala siya—pero hindi sa iyo?


Andaming what if’s sa utak mo. Ang daming tanong na gusto mong masagot kung bakit hindi ka magawang lingunin ng crush mo—kesyo baka may stiff neck at napako sa ibang direksyon? Ano nga ba talaga ang tumama sa ating lahat—at baka nalunon na ni Darna kaya naman wala ng maka-realize ng dapat marealize?


Pero bakit nga ba? Hindi kaya sa maling tao mo naibato ang dapat sa tamang tao mo ibabato?


What if—ikaw pala itong hindi pa talaga natatamaan ng totoo? At ngayon mo palang narerealize na hindi siya talaga ang dapat tamaan nito kung hindi sa iba? Yung sobrang lapit sa atin pero dahil sa iba napukaw ang ating tingin, hindi natin makita?


What if ikaw pala ang dapat maka-realize na –‘hoy! Andito ako, mahal kita at handa akong mahalin ka!’


But it takes a lot of time to see something so real.


poetry, Uncategorized





Sa huling pagkakataon, nagtama ang aming mga mata.

Tumigil ang sandali nang hindi ko inakala.

Na para bang may gustong sabihin sa isa’t isa,

At nangungusap na huwag nang umiwas pa.


Hinuli mo ang paru-parong nakadapo sa iyong palad.

Ginising sa hapon na tila ay umaga ang nakasalubong.

Binigyan buhay, init, at kilig ang kalamigan.

Na noong dumampi sa pisngi ang kahapon ay nakalimutan.


Sa dami ng nakabihis nang magarbo at nakapomado,

Sa iyo unang napukaw ang tingin sa akin ay bago.

At sa unang pagkakataon, nagtama ang ating mga mata.

Nangusap ang ating mga puso at ika’y nakilala.


Lumipad ako ng malaya gaya ng paru-paro.

At sa huli ay nabihag mo parin ako.

Pinilit muling bumalik mula sa pagkauod.

Ngunit nagsugat lamang ang mga pakpak nang aking puso.


Ngayon nga’y sa huling pagkakataon, hinuli mo ang mga mata ko.

At ito’y nakatuon lamang sa mga tingin mong hindi maanino.

Gusto kong yapusin; halikan ang iyong mga pisngi.

Na gaya nang una mong pinaramdam sa akin.

poetry, Uncategorized

Patingin-tingin ni DAB


Pangiti-ngiti, pangisi-ngisi

Wala kang maririnig

Tikom ang bibig, tinutulak ng dibdib

Kislap ng mata, sa iyo lang nakatinign.


Mata’y inililibot, isip ay umiikot

Nagkakalapit, nagkakalayo

May mga salitang pilit ipinapasok

Kwentuhang wag sana matapos.


Lingon sa gilid, kapit sa dibdib

Pikit matang nararamdaman ang sakit

Tikom ang bibig, walang masabi

Inggit na sa mata’y namumutawi.


Patingin-tingin, palingon-lingon

Tahimik lang na nanonood

Huwag sanang magalit, huwag sanang itikom

Hayaang pagbigyang kumatok sa iyong puso.

poetry, Uncategorized

Pabalik-balik ni DAB

Babalik ka na naman,

Sa lugar na pamilyar sa iyong isipan.

Heto ka na naman,

Iibig muli sa taong mali.

Ibang-iba sa dati mong kinagawian.

Ngunit parehong-pareho ng kinagagalawan.

Magtatago ka muli,

Sa mga wasak na barong-barong.

Isisiksik ang sarili,

At papaniwalaing walang nangyari.

Magsisinungaling sa mga tao sa paligid,

Aamuin ang mga hayop at maiipit.

Nagkamali ka na naman,

Sa huli ay hindi mapigilan.

Titibok ang puso sa taong hindi lubos kilala,

At magtatanong kung sino nga ba talaga.

Magkukuyom sa kumot na bitin sa paa,

Iisiping tatabihan rin sa tuwina.

Babalik ka na naman,

Sa lugar na hindi alam ang paroroonan.

Magtatago sa mga kasinungalingan,

Dinadasal na sana’y hindi nila malaman.

Na iibig ka muli sa mali,

At hindi kayang ipaglaban sa huli.