article, Uncategorized

STRUGGLE

How do you define failure and success? It may be a satisfaction and disappointment, yet one thing in common is that, there is a struggle to begin with.

People have different struggles that can only lead into its success or into its failure. One may have gone through sleepless nights to finish a project or to memorize an entire chapter. One may struggle to make into the cut off-grade or at least trying to prove his/her worth to stay on top. One may still try to fit in order to survive.

One may still feel dissatisfied even after its success. One may still feel disappointment after barely passing an exam. One has regretted many times because of his /her own failure. While others may think that it’s okay but it’s not. We judge people by its outcome yet we really did not know the process.

The struggle we all have gone through may be a success or a failure but it defines who we are. It makes one soul stronger and better. We may not achieve what we really want to, or we may not receive the equivalent of what we deserve, but it is not yet the end of the line. There will always be a long fight and along this we learn by the challenges. We learn by our own struggle.

Advertisements
poetry, Uncategorized

PAGLAYA

PAGLAYA

 

Minsa’y may nagsabi sa akin

Na hindi ka makakagawa ng isang tula

Kung hindi mo pa nararanasang masaktan.

Umibig ng lubos; masaktan ng higit pa sa inilaan.

Magmahal ng sobra; masugatan ng labis – labis.

Kaya naman ako’y napaisip; nagbalik.

Ni hindi ko na mabilang sa aking palad

Kung ilang letra na nga ba ang aking naisulat,

Ilang taludtod na nga ba ang aking nabuo,

Ilang magkakatunog sa dulo ang iniwasto,

At ilang tula na nga ba ang aking nagawa para sa iyo.

Ngunit ni isa rito walang nakarating; walang inilipad.

Kaya marahil dito ko na wawakasan; bibigyang katapusan.

At nanunumpang ito na ang huli at hindi na muling magsisisi.

Mahal ko, ngayon ay papalayain ko na ang sarili ko.

Lalaya na parang ibon sa himpapawid na ngayon lang nakalipad.

Na parang isda sa kanal at natutong lumangoy sa kawalan.

Aalis na sa nakalipas; ibabaon sa limot ang nakaraan.

Sisibol na parang walang sugat na natamo sa kahapon.

At hindi na muling magtatangkang bumalik sa hindi paroroon.

Mahal ko, pagkat masyadong masakit na.

Na ang buwan at araw ay hinding hindi na magtatagpo, sinta.

Ang itim ay hindi magiging puti;

Ngunit ang puti ay magiging itim.

At hindi lahat ng kulay ay magiging tugma.

Lubos kitang minahal.

Lubos rin akong nasaktan.

Ngunit walang may kasalanan.

Walang may alam na sa ganito pala ang kahahantungan.

Na ang akala’y bisig mo’y yakap ko na; ngunit hindi pala.

Na akala’y maaari na tayong dalawa; ngunit ako’y nagkamali, sinta.

Ikaw iyong klase ng taong hindi ko inaasahan.

Iyong taong hindi kailanma’y sumagi sa aking isipan.

Bakit may mga taong binibigyan tayo ng halaga

Ngunit hindi pala talaga?

Bakit may mga taong lubos tayong pinapaasa?

Siguro nga’y tayo lamang ang umaasa at nagpapakatanga.

Sabi nga nila’y

Hindi naman bulag ang pag-ibig

Bagkus ay siyang nakakakita

Ngunit ang mag – isip ng tama’y hindi nito magawa.

Nagkamali tayo.

Minsa’y naisip ko;

Kung sa paggawa ba ng tula’y makakalimot ako?

O mas lalo ko lang pinahihirapan ang sarili ko?

Na minsa’y naitanong ko sa sarili,

Sa paglaya ko bang ito, lahat ba’y lilimutin rin

Ang mga ala – alang kagaya ng nangyari kahapon?

Sa paglimot ko ba’y kasama sila sa pagbaon?

At sa pagbaon ko ba’y mukha mo’y hindi na siya ang bubungad sa umaga ko?

Ganoon ba kasakit?

Na daang salita na ang aking nabanggit

Subalit kulang pa para ipaalam ang aking mga hinanakit.

Ngunit huwag mong isiping ito’y isang makasariling tula.

Dahil nais kong ipabatid na sa kabila ng sakit ako’y naging masaya.

At siguro nga’y maituturing akong isang masokista.

Natutong lumipad; mangusap; magkulay ng walang pagaalinlangan.

Natutong mangarap na kasing taas ng mga bituin sa kalangitan.

Natutong maging masaya sa tuwing ako’y nakakasabay sa mga tawa mong kakaiba.

Natutong mag-isip; mangialam; ipaglaban ang nais ipadama.

Natutong kumilala; kahalagahang hinahanap ay nakita.

Natutong kumilos; sumayaw; makipaglaro sa gusto ng tadhana.

At natutong mahalin ang sarili higit pa sa iyo, sinta.

Minahal kita. Mahal kita. Pero ako’y lalaya na.

Aalis na sa lugar na pinahalagahan ko ng sobra.

Tama na ang mahigit isang taong lungkot at sayang nadama .

Ang nais ko’y maging maligaya ng walang iniisip na iba.

Pero tandaan mo,

Na sa paglaya ko ay papahalagahan parin kita.

Na gaya ng pag – aalaga ko sa mga gamit kong kwintas at porselana.

At kung iniisip mong mahal pa kita.

Hindi na.

Palayain mo na rin ang isip mong puno ng mga tamang hinala.

Ang paggawa ng tula, bagkus masakit ay dapat maganda.

Hindi puno ng tinik na makakasugat sa puso ng isang mambabasa.

Salamat ng marami.

Salamat sa iyo, sinta.

Ang tula ko’y papalayain ko na.

article, Personal, Uncategorized

Sa Apat na Taon at Higit pa

001.jpg

Sa Apat na Taon at Higit pa

Hindi maipaliwanag.

Hindi ko alam kung saan ako magsisimula sa pagtatapos na ito. Sa bawat pagtama ng aking mga daliri sa mga pindutang ito ay marami ang umiikot sa aking isipan na hindi ko alam kung paano ko sisimulan. Masaya? Malungkot? Hindi ko maipaliwanag ngunit ibang sarap na tila nakahinga ka rin sa wakas.

 

Hindi sapat.

Kulang ang tatlo o limang talata upang maipaliwanag ko ang apat na taon o mahabang panahong ginugol ko upang makamit at masuot ko ang togang ito. Hindi ko mawari kung sapat na ba o kulang pa rin ang apat na taon upang masabi ko sa sarili ko na, ‘okay na.’ O tama nga ba na nandito ako at nakuha ang diplomang ninanais ko. Sapat man o hindi, patuloy pa rin ako sa paghahanap ng kasagutan.

 

Ang pagguhit ng pangarap.

Nangarap ako. Lahat naman siguro ay nangangarap. Lahat ay nagumpisa sa mumunting pangarap. Gumuhit ako ng kapalaran sa hangin. Nilipad iyon sa kung saan. Dinala ako sa lugar na bago sa akin. Dinala ako ng aking pangarap sa hindi ko alam kung paano ako tatayo o mangungusap. Pinalibutan ako ng iba’t ibang klase ng tao. May tahimik, magulo, maingay, nakakalito, madaming alam at nagmumukhang may alam. Hindi ko alam kung saan ako lalapit. Hindi ko alam kung paano ako tatapik sa mga balikat na iba’t iba ang binabangga. Hindi ko alam kung paano ko matatapos ang pagguhit sa aking pangarap.

 

Sa pagtuklas ng kabuuan.

Takot ako noon. Simula ng umalis ang maituturing kong bestfriend na si Ferlyn, sa paglipat ng section ni Lynn, at sa pagiging pariwala ni Erika ay hindi ko makita kung na saan na ba ako. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. Natakot ako. Naging mapagisa. Nagkaroon ng pangamba. Nahirapang magtiwala at maging masaya. Noon, sa tuwing nakikita ko silang magkakasama, nahihirapan akong makibagay. Pakiramdam ko ay hindi ako ‘belong’. Masiyahin si Trish. Magaling si Embee. Nakaka-‘intimidate’ si Patrick. Ang ‘flowy’ ni Jas. Kakaiba si Clang. Ma-‘authoritive’ si Yanix. Hindi ko alam kung paano ko ilalapit ang sarili ko sa mga katulad nilang kabaliktaran ko. Nagkaroon ako ng ‘insecurities’. Nagkaroon ako ng ‘anxiety’. Hindi ko magawang buksan ang sarili ko sa kanila ng buo. Para sa akin, masaya na ko na kasama ko sila pero hindi pa rin buo. Hindi pa rin hulmado ang pundasyon upang ako ay magiging matatag. Hirap pa rin akong magtiwala.

Hindi ko malilimutan ang bawat pagtatapos ng semestre na hindi ko sila magawang makausap. Sa tuwing magtatapos ang sem ay nagkakaroon ang problema sa aking sarili at wala akong matakbuhan. Hindi ko sila matakbuhan. Hindi ko sila makilala. Hindi ko sila magawang makausap. Sa isip ko ay hindi naman nila ako maiintindihan. Bakit? Kasi sila yung masiyahing ayaw ng problema. Sila iyong ayaw sa mga drama. Sila iyong ayaw ng makialam sa mga ganitong bagay. Natakot ako. Lagi kong nakikita ang sarili kong magisa. Lagi kong nakikita ang sarili ko na naglalakad sa gitna ng kalsada na walang kasama.

Nitong huli ko lang naramdaman ang pagtibay ng isang pundasyon. Sabi nga ng iba ay huli na. Hindi ko akalain sa dalawang araw ko lang pala mapapagtantong hindi masaya pag hindi sila kasama. Hindi ko malilimutan iyong gabing nakapag’open’ ako hindi tungkol sa mga usap-usapan sa kapaligiran o ng kung ano pa man kung hindi ay nakapag’open’ ako ng bagay tungkol sa aking sarili. Doon ko naramdaman na, ‘ah, hindi ko ito malilimutan’. Doon ko natuklasan ang mga totoong kaibigan. Doon ko naramdaman ang kabuuan ng isang kaibigan. Nadagdagan ng isang Alice na walang pakialam sa sasabihin ng iba, isang Danica na matatag at si Oly na laging tulog sa klase.

 

Sa pagdapa, pagbangon at paghilom sa kabiguan.

Ilang beses na nga ba akong nadapa? Ilang beses ng nasugat kakalakad sa mabatong daan?

Hindi ko na mabilang kung ilang kabiguan naigapang ko para ako’y makabangon. Akala ng karamihan ay madali lang ang kursong ito. Akala ng karamihan pagdo’drawing’ lamang ang lahat ng ito. Hindi. Mali sila.

Sa bawat pagtatapos ng semestre at ay hidi ko alam kung paano ko sisimulan ang pagbubukas ng bagong kabanata. Umiiyak ako sa tuwing hindi ako nakakakuha ng ‘scholarship’. Nasasaktan ako ng sobra. Nasasaktan ako. Kulang pa ba? Hindi ba sapat? Saan ako nagkamali? Bakit hindi ako umabot sa ‘quota’? Ginalingan ko naman sa lahat, e. Nagaaral naman akong mabuti. Tinatry ko yung best ko para magkaroon ng best design and layout. Tinatry kong makapagrender ng isang magandang illustration.

Saan ba ako magaling? Bakit hindi ko magawang makapag’compete’? Mag igagaling ba ako? May oras ba para maipagmalaki ang sarili ko? Ano bang mailalagay ko sa resume na ito?

Ang sakit. Masakit sa tuwing hindi ko maabot yung gusto ko. Oo, ambisyosa ako. Ang gusto ko lang naman ay makapaglakad sa entablado ng may medalyang suot. Ang gusto ko lang naman makatanggap ng parangal sa lahat ng pagod at hirap ko sa apat na taon sa kolehiyo. Gusto ko lang namang umakyat ng entablado kasama ang mga kaibgan ko. Gusto ko lang namang makapagtapos ng may medalya para maipagmalaki ko sa mga magulang at kapatid ko na, ‘ma, pa, hindi lang drawing ang kaya ko, magaling rin ako sa iba, heto ang patunay, o.’

Pero hindi ko nagawa. Hindi ko nakamit. Nadapa ako ng paulit-ulit. At ang pinakamasakit ay iyong ibagsak ka sa isang subject na alam mong kaya mo namang ipasa. Ilang beses ako umiyak noon. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung bakit? Bakit ako bumagsak? Bakit ako nabigo? Bakit iyon pa? Iyon yung pinaka masakit na kabiguan na hinding hindi ko malilimutan. Iyon ang dahilan kung bakit hindi na ko makakaakyat sa entablado ng may medalya. Iyon ang sumira sa pangarap ko. Iyon ang dahilan ng pagbagsak ko na kahit anong gawin ko, kahit anong galing ko sa pagdisenyo, pagguhit o pagsagot sa science o filipino ay wala na! Wala ng silbi pa. Masakit. Masakit sa tuwing binibiro ako tungkol sa algebra at sa pagulit nito. Masakit na kahit biro lang ay tagos sa puso. Minsan sa isang gabi sa tuwing naiisip ko ang kabiguang ito ay bigla nalang akong iiyak. Wala eh, ‘berna, palpak ka e.’ Hindi ko alam kung ilang beses ko sinisisi ang sarili ko. Parang kulang pa nga.

Iyong textile design rin. Isa sa kabiguan ko. Kung bakit kailangan kong mawalan ng kaibigan sa pagiging tapat ko? Kung bakit ako ang nagmumukhang mali sa gitna ng nagsisigawang panghuhusga? Mali ba ako? Tama ba ako? Kulang pa ba? Kasalanan ko ba? Hindi ba ako naging sapat? Saan ako nagkamali? Hindi ba ako effective na team leader? Hindi ba ako effective na member? Sobra na ba ako?

Punong puno ako ng ‘insecurities’. Punong puno ako ng inggit sa mga kaibigan ko, lalo na kay Patrick, Embee at Jasper at sa iba pa. Naiinggit ako kay Jasper kasi, bakit siya? Effortless pero tignan mo, ang galing galing niya. Tignan mo si Embee, nagagawa niya yung mga imposible. Ang galing niya magdesign. Effortless. Tignan mo si Patrick, inborn. Magaling talaga.

Iyong yung madalas tumakbo sa isipan ko lalo na noong ‘thesis days’. Ang saya ko na noong maganda ang resulta ng unang ‘deliberation’ pero hindi ko kinaya iyong pangalawa. Muli, gumuho na naman ang pangarap ko. Tinibag na naman nila ang ilang ulit kong tinayong pundasyon para makatayo. Sobrang sakit. Sobra-sobra na hindi ko malaman kung bakit ang malas ko sa ganitong bagay. Bakit sila ang saya-saya nila, ako lang iyong lugmok sa kalungkutan. Ako lang yung nasaktan ng sobra. Ako lang ata iyong napahiya.

Lord, minsan ko siyang tinanong. kulang pa ba? May isasakit pa ba? May ibibigo pa ba ako?  Ang sakit pag iyong ‘expectations’ sa iyo ng professor mo ay hindi mo na ‘meet’. Ang sakit mabasagan ng itlog. Ang sakit mapahiya. Ang sakit mapagalitan. Ang sakit mabigo. Ang sakit hindi makakuha ng scholarship. Ang sakit bumagsak. Ang sakit mangarap ng pangarap na hindi na maabot. Ang sakit makita iyong mga kaibigan mong masaya dahil nakamit nila ang gusto nila. Ang sakit maging masaya para sa iba sa ganitong sitwasyon. Ang sakit na hindi mo magawa iyong gusto mo. Ang sakit sakit noong tinanong ako ni Ma’am Fe kung bakit hindi ako mag’rum’ for latin honor. Ang sakit sa pakiramdam na sinara ko iyong pintuan ko sa kahit sinong kumatok dito.

Punong puno ako ng sakit at hindi ko alam kung paano bumangon. Kung paano maging masaya at pumalakpak para sa iba. Hindi ko alam kung naghilom na ba ang sakit. Pero ang alam ko ay bumabangon na muli ako. Itong insekyuridad na naramdaman ko sa apat na taon, itong kabiguan ko sa apat na taon, hindi ko alam kung paano ko ibabaon pero alam kong may bagong libro akong isusulat sa pagtatapos na ito.

 

Sa apat na taon at higit pang pagiisa.

Ano nga bang pakiramdam ng walang amang gumagabay sa iyo? Mahirap. Hindi madali. Pero naiintindihan ko kung bakit kailangang umalis ni papa. Naiintindihan ko kung bakit kailangan parin ni mama magtrabaho. Naiintindihan ko kung bakit lagi akong nagiisa. Naiintindihan ko kung bakit walang dumadalo sa mga parent’s meeting o mga invitation sa mga magulang sa mga events sa school. Naiintindihan ko kung bakit sa huli walang makakapag’cheer’ sa iyo.

Isang gabi, hindi ko na kinaya. Bagama’t mahal ginawa kong makatawag kay papa. Iyon yung oras na hindi ko na kaya. Iyong oras na ang bigat na sa loob. Tinwagan kita. Doon ko naramdaman yung malaking pagkukulang ng walang ama o ina sa tabi. Doon ko naramdaman yung kawalan ng isang magulang na walang kaalam-alam sa nangyayari sa iyo. Doon ko naramdaman yung pagiisa. Sa hinaba-haba ng panahon akala ko ay matatag ako, na kaya ko ang lahat pero hindi, bumigay ako.

 

Walang kapantay na pasasalamat.

Maraming salamat sa aking magulang. Sa aking papa na humigit kumulang kalahati ng edad niya ang ginugol sa ibang bansa upang buhayin kami ng pamilya niya. Ramdam ko ang lungkot at pagiisa na malayo sa pamilya. Ikaw papa ang ‘hero’ ng buhay ko. Ikaw ang bumuhay sa amin. Na kahit sakit ako sa ulo ay nagawa mo parin akong patawarin.

Maraming salamat sa aking ina na hindi nagalinlangang dalhan ako ng makakain, damit, at iba pa sa eskwelahan at sa dorm sa ano mang oras. Salamat at nasisingit mo ako sa iyong oras na kahit sandali ay hindi mo ako magawang kalimutan.

Sa aking kapatid na naging balakit sa aking pangarap, pinagtibay mo ang pundasyon ng pangarap. Ika’y naging mabuti at masama sa akin.

Sa aking mga propesor na siyang nagpatibay ng husto sa aking pundasyon upang ako ay makapaglakad at makatakbo sa indutriyang ito, kayo ang naging gabay sa pagtuklas kung sino at ano nga ba talaga ang kaya kong gawin. Binigyan niyo ako ng lakas. Binigyan niyo ako ng ‘assurance’ na magagawa ko ang mga bagay. Hinding hindi ko malilimutan ang pag-asang ibinigay niyo sa akin noong ‘logo deliberation’ at buong buo ko itong isinasapuso. Kayo ang humubog sa kakayahan ko. Kayo’y naging kaibigan, kakwentuhan, nagbigay ‘advice’ at nangaral.

Sa dorm na aking tinirhan ng isang taon at kalahati. Naging tahanan ka sa aking pagiisa. Nasksihan mo ang aking kabaliwan, katatawanan at kalungkutan.

Sa PANAFAO na kahit isang taon lang ay naranasan kong makipagusap sa iba’t ibang klase ng tao sa labas ng aking eskwelahan.

 

Ang nagbuklod.

Ang Buklod ang pangawala kong pamilya. Hinding hindi ko malilimutan kung paano niyo ako pinagkatiwalaan sa posisyon ng ikalawang pangulo. Sobra akong nagpasalamat dahil isa kayo sa humubog sa akin. Isa kayo sa nagpatibay ng pundasyong ito. Dito ko nakita ang sarili na kaya ko palang humawak ng isang proyekto. Ang magmalasakit sa iba at alalahanin ang iba. Dito ko nakita ang sarili ko. Dito ako naging responsable at mapagmahal.

Maraming salamat dahil tinupad mo ang mumunti kong pangarap na mabuo ang isang unibersidad na may iba’t ibang organisasyon. Maraming salamat at pinagkatiwala mo sa akin si Ricky Lee. Ng dahil dito ay nakita ko ang iba’t ibang uri ng tao. Naabot ko ang iba’t ibang katayuan at kaibahan. Dito ko nakita at natapik ang mga tahimik. Napatawa at nabuklod ang lahat. Tunay nga at marapat lang na Buklod ang iyong ngalan.

 

Sa inyo.

Maraming salamat sa inyo, Embee, Trish, at Clang. Nariyan kayo noong oras na binalot ako ng takot. Nariyan kayo noong umiiyak ako sa kabiguan. Nariyan kayo upang tulungan ang isa’t isa sa mga ‘plates’ at ‘assignments’ na hindi natin maintindihan. Nariyan kayo sa kasiyahan at kalungkutan. Nariyan kayo tumatawa, nagpapasaya at nagagalit sa tuwing may mali ang isa’t isa.

Pasensya na kung daratnan ako ng sumpong at darating ang oras na hindi ko kayo magawang kausapin. Hindi ko kayo magawang harapin. Hindi ko kayo magawang tignan. Hindi ko kayo magawang lapitan. Nahihiya ako. Nahihiya ako sa lahat ng aksyong ginawa ko. Nahihiya ako kasi kahit hanggang ngayon nakakaramdam ako insekyuridad. Minsa’y takot ako magbukas ng pinto. Minsa’y nahihiya ako. Minsa’y inaatay lang kayo na kayo mismo ang pumasok at manggulo. Pero pakatandaan na mahal na mahal ko kayo. Kahit na ganoon pa man ang naramadaman ko sa inyo. Kahit na minsa’y naiinis ako sa inyo o nagagalit dahil sa mga maling desisyon ay wag niyong kalimutan na may maatakbuhan ang isa’t isa kasi magkakaibigan tayo.

Kay Embee na naging dormmate ko. Maraming salamat dahil hindi ka bumitaw na pangaralan ako. Hindi mo ako sinukuan at tinulungan mo ako. Kahit na isa ka sa mga insecurities ko, maraming salamat dahil kahit ganon, nagsilbi kang inspirasyon para pagtibayin ang pundasyon ng pangarap ko. Nandyan ka noong tumawa, umiyak, at nasaktan ako.

Kay Trish na makulit. Maraming salamat dahil napakaingay mo at dahil doon napasaya mo ako. Bagaman lagi mo akong iniinis ay kulang naman pag wala ka.

Kay Clang naging sandigan ko. Ikaw ang una kong pinagbuksan ng pintuan. Ikaw ang unang nakaalam ng aking takot at pagkailang. Ikaw ang una kong nasaklolohan noong ako’y takot at walang malapitan. Wag mong kalimutan na nandito lang ako, nandito lang kami para sa iyo. Maraming salamat.

 

Sa iyo.

Maraming salamat iyo, Patrick. Hinding hindi ko makakalimutan iyong oras na wala akong malapitan dahil gusto kong magpakatatag ay ikaw ang lumapit at nangusap na ‘wag kang mahiyang humingi ng tulong sa amin’. Nakalimutan mo man pero para sakin ay ipinakita mo kung paano ka ka-‘welcoming’ na maging kaibigan. Maraming salamat sa lahat ng ideya at marami akong natutunan sa iyo.

Hindi ko alam kung bakit nagsimula tayo sa hindi pagkakaintindihan, nagkaroon ng ilangan pero sa huli ay isa kang kaibigan na kakaiba at maraming kwentong hatid. Minsan nakakainis pero nakakatuwa pa rin dahil hindi mo nakakalimutang ibangon at tulungan ang mga kaibigan mo sa tuwing nahihirapan. At oo, isa ako sa natulungan mo ng sobra, sa thesis, sa subjects, sa designing. Bagaman ikaw ang pinaka’intimidating’ na taong nakilala ko, katulad ni Embee, ay naging inpirasyon ka sa aking pagtayo.

 

Sa aking sarili.

Salamat dahil naging matatag ka. Salamat dahil hindi ka sumuko. Sa lahat ng nagpabigo sa iyo ay umiyak ka ng labis. Binuhos mo ang lahat ng nararamdaman mo. Hindi ka nagalinlangan. Alam kong punong puno ka ng takot, ‘insecurities’, inggit’ at hiya pero naging gabay ito, naging pundasyon ito para mas lalo ka pang maging matatag sa araw araw. Sa mga taong pilit kang ibinababa, sa mga taong hinuhusgahan ka, at sa mga bagay na naging balakid sa iyong pangarap, naipakita mo kung sino at kung hanggang saan ang iyong kaya.

Walang sino man ang nakakaalam ng kung ano ang talaga mong nararamdaman kundi ikaw lang. Nasa ‘stage’ ka pa rin ng paghahanap sa sarili. Sa pagtuklas kung ano ang iyong nais. Nasa edad ng katamaran at walang magawa sa buhay pero tandaan mo na balang araw, makakamit mo rin ang iyong nais. Makakamit mo rin lahat ng gusto mong mangyari sa buhay. Maniwala ka na kahit ilang kabiguan pa iyan, gaano man kabigat ay may patutunguhan iyan.

Sabi nga ng mama ni Nica, ‘Seek Lord first, and He will guide you’. Naniniwala ako ron. Buong puso kong pinanghahawakan iyon at alam ko, hindi man sa ako nag’bloom’ sa apat na taon, alam kong may nagawa ako para sa sarili ko.

Alam kong sa apat na taon ay nahubog ang sarili ko. Nabuo ko ang pundasyon para makatayo, makapalakad at makatakbo sa mundong iba sa loob ng apat na sulok. Nakahanap ako ng mga kaibigang maasahan. May Buklod na nagpayaman ng isip ang kalooban. May pamilyang maasahan.

Sabi nga nila, ‘one day, hurt will just become memories’. At oo, magiging alaala nalang sila.

Cheers sa direktor ng buhay ko. Salamat sa iyo, Lord.

 

Graphic Arts, Uncategorized

Park Jimin, BTS Fan Art Pt. 2

Yep! My full-colored version of Jimin done in two weeks. I was hesitant at first because I have no confidence to start a digital artwork but hey! I think I made a very good one maybe because I was really inspired to do this fan art since it was my Jiminsshi. Sending all my love to all BTS fans, ARMYs! I hope you like my artwork. PS. It’s really hard to do the hair so so.

park jimin-01.png

Personal, poetry, Uncategorized

Paglipas

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ipapabatid sa iyo kung gaano ako naging masaya

Sa mga araw at gabi na kasama kita

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ihahatid sa iyo ang mga piraso ng mga alaala

Na siyang bumuo sa akin sa twina

Naging inspirasyon, lakas at pagtitika

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

At ngayon ay magtatapos na sa apat na taong pagugol

Sa pangarap na patuloy na inaabot

Bukas makalawa mawawala na rin

At bubuo ng bagong yugto kung saan ay wala ka

Dahil lilipas rin ang mga araw ng pagiisip

At maglaon ay hindi na ikaw ang tatakbo sa isipang ito.

article, Uncategorized

Why Would a Dead Girl Lie? (A review on 13 Reasons Why, Netflix series)

Why Would a Dead Girl Lie? (A review on 13 Reasons Why, Netflix series)

13-reasons-why-featurette-debuts-posters-05-0.jpg

This is a review for the 13 Reasons Why, the Netflix series. It’s the first time I will make a review but first of all I have not read the book. *Spoiler Alert.

 

Why would a dead girl lie? Why would everyone says that Hannah lie? Why would not they believe her? Why do they keep telling themselves that she only seeks attention rather that telling the truth?

Hannah Baker, a 17-year old girl, took her own life and left series of tapes containing reasons or people who are to be blamed for her suicide. Theses tapes were passed onto these 13 persons who were mentioned, and the (not really the last) person to receive it was Clay Jensen, Hannah’s co-worker at Crestmont, the guy who loved her but was afraid to show it.

I really commend the series itself and how the narrations of present differs from the past. The changes of the color and the transition. How Dylan Minnette portrayed his character well like every normal student does and how Katherine Langford showed how this vibrant, beautiful girl can take her own life. How Tony became a good medium in the story. And of course, all of the characters played it well.

“I hope you’re ready, because I’m about to tell you the story of my life. More specifically, why my life ended. And if you’re listening to these tapes, you’re one of the reasons why.”

The 13 Reasons Why has showed what a real high school scenario is (or even in college or elementary it happens). And Hannah Baker maybe just one of your classmates, or it may be you. It’s hard to tell who it is in the class but it is harder to point if we will never take an action on it.

Did you you watch it like how Alex listened to the tapes or like Clay because every episode is full of heavy emotions that I need to take a break before going to the next one. And yes, I did it like how Clay listened to the tapes. He sees Hannah every time he listened to it and it’s merely a play or pause button to end one’s hurting.

“A lot of you cared, just not enough.”

It was not only Hannah Baker. Clearly, it is not only her who has suicidal attempts. A lot of us thinks of this too. Even the characters in the series have shown signs but we ignored it, people in the series itself ignored it. There are lots of people who can be the cause of our death and one of it is bullying. How can we ruin one life because of this stupid list? Or taking shameful pictures of them? Are we trying to help them to be popular or are we just making their lives miserable? It’s misery. It’s shameful. It’s killing.

The series clearly showed the bullying, the violence and even the victim-blaming well. It was not only the past that shows Hannah’s reason of her suicide but also the present and how everyone deals with it. It’s really sad that everyone tried to ignore it. They were all blinded by their own truth. And this truth? They were too ashamed of it.

How could the school blame the victims for their own fault? Isn’t it the school, particularly the counselor, the one who should help the student in this very kind of situations? It was not only Hannah Baker whom Mr. Porter ignored but even Alex or Tyler. They even ignored the vandalism on the comfort rooms. How they repainted it and left it like there was nothing happened. I hate how they put themselves first before the girl who has just committed suicide because they have done nothing.

How could one ignore a friend because of jealousy? Because she thinks being a gay is a shit? Because she is haunted by her own fault? How could they left out a girl who needs a friend? Above all the three girls, who I hated the most is Courtney (well) because she went hiding behind Hannah and all these shameful acts had been thrown out to her. It is disgusting. How could she deny the fact about herself? Isn’t it what matters most is that she accepted her no matter what? Then, when everything’s out, she still denies herself and Hannah’s truth and corrupting others that all of these were her lie? How could she do that when Hannah gave her another chance for their friendship? She is one of today’s corrupt friend of yours and you have to get rid of that one.

Then Jessica? Sheri? They all ignore her because they cannot face their own truth.

“Betrayal. It’s one of the worst feelings.”

As for the boys, I really hate Marcus. How could you, I mean how could he, the school president be almighty and be blinded? How could he make such false accusations to Clay just to shut him down?  I cannot believe that he can do that. Zach Dempsey was a good guy but then he made himself a shit when he stole the only hope of Hannah, the complimentary messages. Look, it’s very saddening that the only thing which makes you happy and alive where robbed. And when Hannah started spoiling signs of suicidal attempt? He shut his mouth. All laughed like it was just a joke. No one took it seriously. No one. Tyler? Ryan? They used her for their own gain. Did they care? Not.

The one that disturbed me was Alex and how he, each day, reconcile his fault. He was the only one who thinks revealing the truth would set them free. I have noticed him. Day by day, he acts like he wanted to take his own life. Have you noticed that? The way he pinpointed Courtney, Marcus and the others hit them hard. He was a friend of Hannah, he admitted it and I saw how he regretted his actions.

Justin? I was asking myself, why Jessica have to tell everyone that Hannah was lying? Then in the end I was enlightened, Justin did not really tell about the ‘rape’ Bryce did to Jessica, instead cover it up. Justin sucks. But then as how he explained, I realized why he did that. First was to protect Jessica and second Bryce who opened his door when Justin needed a home. When his mother ignored her and let her boyfriend maltreated him. I felt him there. I felt how he was alone and how ended up being a shit.

“You don’t know what goes on in anyone’s life but your own. And when you mess with one part of a person’s life, you’re not messing with just that part. Unfortunately, you can’t be that precise and selective. When you mess with one part of a person’s life, you’re messing with their entire life. Everything. . . affects everything.”

Clay? As for him? Hannah was grateful. He was a friend. He was different. But you see, there were times Clay ignored her. That he should have done something great but he was afraid. He never had courage say how he loved her. The time where Clay was confessing and Hannah replied something like ‘he should have done that when she was alive’ was heartbreaking. Regrets are always at the end. And I thought, if everyone of us has this courage to ask or say something nice to a person, we may have lifted her soul.

And Bryce? Yeah, I will never forget how he took Hannah’s soul. How he mistreated (all) the girls. He was a real asshole, you see. To think that he was a respected student in his school yet he sells drugs and even think rape is not rape because girls want it? Fuck his way of thinking and I am sorry for the word.

And oh! Before I forgot, there’s Tony. Tony was not mentioned on the tapes. I think he was a great medium in the story as I mentioned earlier. Without him, Clay would never go back to hearing the tapes again. Hannah, at the very least, found someone whom she can trust. But then, Tony was also afraid. He had the tapes. He had the chance to take this to her parents and show it to the police, but he was afraid. Thanks to Clay and his vision to seek for the truth to reveal, Tony had chosen the right thing to do, and it was finally to show it to Hannah’s parents.

I was thankful for Clay’s parents because they never ignored their child unlike Justin’s. They were eager to know how’s Clay doing. They are the kind of parents who trusts their child. I am wishing that somehow, we all have these kinds of parents. These parents who really cared, who never want us any harm, who never ignore us, and who uplifts us whenever we are down. That’s how parents should be and not one of the people who will drive us to take our own life.

The very disturbing and hurting part of the series was when Hannah is taking her own life. The moment she slit both of her wrists, blood coming out of her arms, letting herself drown into the tub, I stopped. I cannot take it. I cannot breathe for real. I was crying for pete’s sake the image is disturbing. I feel like I was also slitting my arms. The times I thought of drowning myself came back to my senses. I felt like Hannah was real and what she’s doing to her life is real. I cannot take it. I felt hurt. I felt like something was robbed from me. I never thought that taking your own life is fucking hard.

“Sometimes we have thoughts that even we don’t understand. Thoughts that aren’t even true—that aren’t really how we feel—but they’re running through our heads anyway because they’re interesting to think about.

If you could hear other people’s thoughts, you’d overhear things that are true as well as things that are completely random. And you wouldn’t know one from the other. It’d drive you insane. What’s true? What’s not? A million ideas, but what do they mean?”

It was really hard to open about this kind of violence. The rape, the bullying? It was really hard to open it to someone and this is why we all need a friend. We are afraid of our own words. We are afraid of our very own truth. We are wrapped by our own fear. We are frightened that if we speak up, it’s either we will be just be ignored or no justice will be done–and we fall down to just ‘move on’. And we cannot really move on. No comfort or stupid lies can make us alive. We think that lies can heal the wounds but not.

Did we notice her facebook status or twitter posts or her drawings? Did we see the signs of suicidal attempt? Did we or did we just ignore another friend who needs help? I wish that not all of us are the likes of Courtney who feeds herself and everyone that these are all lies and just for attentions, or the likes of Tyler who have witnessed everything yet do nothing. I hope everyone would be just Clay.

13 Reasons Why is a very eye opener to all of us.

article, Uncategorized

Papel at Pluma

Gusto ko talagang magsulat.

Alam mo iyong tipong pag nagsusulat ka ay dinadala ka sa ibang mundong may iba’t ibang dyanra. Maraming pagdadalhan iyong imahinasyon mo. Sa pagsusulat, marami akong pintong nabubuksan. Sa pagsusulat, libo-libong emosyon iyong aking nararamdaman. Tuwing nagsusulat ako ng mga kwento o tula, pakiramdaman ko ay nagiging ibang tao ako. Nararamdaman kong buhay ang mga karakter na sinusulat ko. Para bang makikita mo agad iyon sa ekspresyon sa mukha ko. Tatawa ako bigla kasi masaya na, minsan ay maiinis kasi nasa parte na ng pagmamaldita ang karakter, at minsan papatak na lang ang luha sa aking mata sa tuwing drama na ang usapan.

Nagsimula akong magsulat noong bata pa lang ako. Ibig kong sabihin ay magsulat ng mga kwento. Naimpluwensyahan kasi ako ng aking kaibigan na nagsusulat rin at mahilig magdrawing. Mula sa aking imahinasyon ay unti-unting lumabas ang mga sulat sa isang papel. Hanggang ito’y naging isang talata, nakabuo ng isang yugto at nakatapos ng mangilan-ngilan.

Iba. Kakaiba ang pakiramdam ng nagsusulat ka ng mga kwento. Pakiramdam mo ay sa iyo lang ang mundo.

Novel, prose, Uncategorized

Untitled, 001

“Kailan ang kasalan?”

“hmm, pinagiisipan pa naming dalawa ni Paul. Pero, I think, it’ll be soon, knowing how great Paul at planning and decision making.” Sabay ngiti ko kay Ella.

 

Oo.

Ikakasal na ako sa wakas. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong makakapagsuot na rin ako ng isang wedding gown at ikakasal sa taong mahal ko. Akala ko kasi hindi ko na siya matatagpuan.

Worth the wait ika nga.

 

Si Ella ang siyang una kong sinasabihan ng lahat na tungkol sa akin. Sa una kong break up, sa una kong boyfriend, pag may away sa family, noong na-promote ako, noong namura ako ng employer ko, noong namatay ang alaga kong aso.

Siya rin ang kainuman ko sa lahat ng bagay lalo na pag may ayaan, yung light lang. Ganoon rin naman siya sa akin. Kumbaga exchange information kami. You may say, we’re best of friends. She’s one of my bestfriends, there’s Grace but we seldom see each other due to work and other circumstances.

“He’s really a good guy, ano? Buti naman at sa wakas, nakahanap ka na ng forever mo.” She laughed at the end.

“Sana nga forever na.”

 

Mabilis kumalat ang balita.

Matapos ang kwentuhan naming ni Ella, nalaman na rin ng mga officemates ko dahil sa engagement ring na suot ko. Well, masyado kasing pansinin, dahil—maganda.

Some congratulated me real quick. Nagsabi pang mag ninong, ninang sa magiging anak namin, some joked giving already the names of my future children. Some offered a quick help for the wedding kasi may mga connections sila na which is good. They’re very positive and looking forward to our union.

 

Nakwento ko nga ito kay Paul at ang saya niya. Ang saya ko rin.

Actually, we’re not officemates, we work in a different industries, sort of different.

“Am I not the lucky guy here?” He pinched my cheeks.

“I love you.”

“I love you, more.” Then he kissed my forehead, then my nose, and then to my lips.

 

Mabilis ngang kumalat ang balita.

After the congratulatory scenes, some of them, of course, congratulate me sa social media. Doble-dobleng congratulatory banner. Syempre, they also posted yung pa-party nila sa akin, small party lang naman na high-lighted yung engagement ring ko.

Some asked kung magkano raw ba yon, nagcomment na ang ganda-ganda raw, some congratulated me through comments.

 

Of course.

 

Mabilis talagang kumalat ang balita.

 

 

“Congrats *insert smiley face emoticon*”

 

Of all the notifications I received, both private message and not, this one got me.

 

“Kailan kasal?”

“hmm, pinagpaplanuhan na, I think, isasabay sa birthday ko. Birthday gift raw sa akin ni Paul.”

“Good. Good. Invited ba ako jan?”

“Of course! Ano ka ba?”

“Hahahaha. Joke lang. Kita nalang tayo pa may invitation na ako, ha?”

 

Then he went offline.

 

Mabilis kumalat ang balita.

Iyan na lamang ang nasabi ko sa sarili ko. Hindi naman sa ayaw kong ipamalitang ikakasal na ako, pero, hindi ko lang maisip kung ano kayang mararamdaman ng ibang nakakabasa?
“Ang cute natin dito sa pre-nup photos. Which one would you like to put in the invitation letter?” Paul asked me as he browses through the pictures on the laptop.

“kung pwede lang lahat ng iyan. But I think, I love this shot.” Tinuro ko iyong picture kung saan para sakin ibang iba yung tinginan naming dalawa ni Paul, parang may magic na nakapalibot sa amin.

“We’re both thinking the same.”

 

Yes. Dumaan ang mga araw at nakapagshoot na kami ng pre-nuptial photos. Nag prepare for the wedding at sa kung saan saan kami dinala and we ended up having lots of dates.

Nagawa na nga rin ang invitation letters. Syempre, personal kong inabot sa mga kaibigan at mga kakilala namin.

 

“ikaw na talaga, friend.” Sabi ni Ella habang tinitignan niya ang invitation.

“malapit na rin kami, akala mo ikaw lang, huh.” Pagmamayabang ni Lance.

“ganon? Ano ito sunod sa uso lang?” tanong ko.

 

Itong si Lance, mula noong nakilala ko ay natuwa na ako sa kanya. Kaya nga lang, kakaiba kung magmahal. Kung noong first heartbreak ko ay sobra akong napahagulgol, ibahin mo si Lance. Siya yung tipong sineseryoso ang lahat, tipong yung first heartbreak niya, biruin mo, inabutan namin sa kalsada.

Pero bilib ako sa lalaking yan. Sipag at tiyaga ang puhunan, pati sa pag-ibig.

 

“bakit? Kayo na ba noong nililigawan mo?” usyoso naman ni Ella. “pang ilang ligaw mo na ba iyan? O baka naman naligaw ka na, huh?”

“hahaha. Hindi naman. Wag kayong mag-alala, sure na ito.” Sabay ngiti niya sa amin. Iyong ngiting kay tagal ko ng hindi nakikita.

“Eh, by the way, personally mo bang ibibigay ang mga invitations? You want us to help para sa iba nating friends?” suggest ni Ella.

“oo nga. I know it’s hard on your part—I mean, busy ka ata.”

“no, no. I can handle it.” Sagot ko.

“really? So you mean—” tinignan ako ni Ella sa mata na wari mo may gusto pang ibang sabihin.

“you’ll hand this invitation to him personally? That’s nice of you.” Si Lance na yung nagtuloy ng sinasabi ni Ella.

“Thanks.”

 

Kasabay ng mabilis na pagkalat ng balita ay ang mabilis na paglipas ng panahon.

Last minute preparation nalang ang natitira bago ang kasalan at hindi na ko makapag-antay pa at alam kong ganoon rin si Paul. Malimit ko na lang rin siyang makita dahil may urgent project silang kailangang tapusin bago ang kasalan. Hindi naman hassle dahil maraming tumutulong sa amin.

 

“okay lang yan, atleast mamimiss mo ako ng sobra sobra sa linggo.” I chuckled.

 

Iyana ng sinabi niya sa akin noong huli niyang tawag sa akin.

Hindi ko pa rin naibibigay lahat ng invitation letter dahil sa twing makikipagkita ako sa kanila ay wala sila sa area o kaya’y busy. Mahirap na talagang hagilapan ang mga tao sa ganitong panahon.

 

 

“Hello.”

“Hello.”

 

Ano nga bang pakiramdam ng magkita muli kayo ng taong kaytagal mo ng hindi nakikita? Amusement? Shock? In love? Hindi siguro.

 

“Ang hirap hagilapin ng sched mo, ah.” Una niyang tanong pagkaupo ko.

“Oo eh, isang linggo nalang kasi.”

“Isang linggo na nga lang.”

“kamusta?” Nasabi ko rin.

“kamusta? Heto okay lang. Enjoy.”

“Sa tingin ko nga. Dami ko nababalitaan sa iyo, eh.”

“talaga? Hahaha. Masyado ba kong madaldal sa—”

“Oo.” Pabiro kong sabi. “Ikaw na talaga ang magaling. Congrats.”

“congrats din—ikakasal ka na.” napatingin ako sa kanya. “Dapat ikaw ang manlibre eh.”

“Sa linggo na. Heto pala yung invitation, oh. Bawal malate ha.”

“Ikaw nga itong laging late.” Sabi niya habang tinitignan ang invitation letter.

 

Paano mo malalaman kung ano ang nararamdaman ng isang tao habang tinitignan niya ang bahagi ng iyong buhay?

Hindi ko alam.

Gusto kong malaman.

 

Tinignan ko siya habang sinusuri niya ang invitation letter. Inaantay ang sasabihin niya. Inaantay kung ano ang gagawin niya.

Pero tiniklop niya lang ito, inipit sa maliit na notebook at ipinasok na sa loob ng kanyang bag.

 

“Sige, titignan ko kung makakapunta ako, ha.”

“bakit naman hindi ka sure?”

“Baka kasi may project kami niyan. I don’t know. Let’s see. Hahahahaha.”

“Linggong linggo, may project.” Napahigop nalang ako sa iniinom ko.

 

Mabilis.

Sa paglipas ng panahon, hindi natin alam kung sino o ano yung dumadating sa buhay natin. Minsan nakakalimutan natin kung anong nangyari kahapon. Minsan, hindi natin alam kung dedepende tayo sa kasalukuyan. Madalas tayong tumingin sa malayo, tanawin ang hinaharap.

 

“Naalala mo ba dati, tayo tayo nalang yung nahuhuli sa klase. Andami nating ginagawa. Pero chill parin tayo.”

“Naalala mo yung mukha kang ewan kasi kung ano ano na pinagsasabi mo, eh wala namang nakakaintindi sa iyo.”

“Naalala mo yung ang lakas mo gumawa ng eksena, nakakahiya ka.”

“Oo, nakakahiya. Kalimutan na natin yon.”

“Eh, yung panahon na—may gusto ka sa akin?”

 

Sa tagal ng panahon, limitado na lang ang mga taong matatandaan mo. Sa haba ng panahon, iilan nalang ang maaalala mo. May masaya, may malungkot. May masasakit na ala-ala. May mga bagay na pilit mong kinakalimutan pero hindi mo magawa.

 

Napainom akong muli.

 

“hahaha. Oo. Ayoko ng maalala. Nakakahiya.”

“Kamusta naman si Paul—I mean, as a partner?”

“Paano ko ba sasagutin ang tanong mo? Hahaha. Syempre, sobrang saya. Buti nga’t dumating siya.”

“Naalala mo ba yung araw na nasira iyong favorite mong ponseras kasi nasabit sa pintuang sira?”

“huh? Wait, di ko maalala.”

“Yung tinawagan mo pa ang papa mo kasi bigay niya sa iyo iyon. Iyak ka ng iyak.”

“Ah.” Bigla kong naalala. “Nakakahiya kasi ikaw lang yung nandon tapos nakita mo pa kung paano ako umiyak. Ang pangit. Hahaha.”

 

Kung babalik ka sa nakaraan, ano iyong babalikan mo? Maari ba nating i-reset iyon? Mahirap. Minsan hindi natin alam kung ano yung mga bagay na dapat kalimutan at hindi dapat.

O, bakit kailangan pang ipapaalala sa iyo ang nakaraan gayong handa ka ng harapin ang kinabukasan mo.

 

Bago ako sumakay ng taxi pauwi ay nagpaalam siya sa akin.

 

“Sa linggo, ha.”

“Sige, asahan mo.” Nagkatinginan nalang kami ng matagal. Hindi namalayang naglapit na pala kaming dalawa at umakap sa isa’t isa.

“Thank you.” Sabi ko.

“Congrats.”

“Punta ka.”

“Thank you ha.”

 

Hindi ko alam kung bakit pero lahat ng kahapong nagdaan, bumalik ng mabilisan. “Kasi nagmahal ka kahit hindi naibalik. Nagmahal ka ng totoo.”

 

“Nakita mo ako.”

 

Iyon ang ikatlo at huling yakap na natanggap ko sa kanya. Una, noong 16th birthday niya. Ikawala noong first heartbreak ko (I mean, major heartbreak sa first boyfriend ko).

Mabilis.

Kay bilis lumipas ng panahon.

Gaya ng balita, at mga pinagdaanan sa kahapon.

 

 

 

“You may kiss the bride.”

 

At narito na nga ang balita.

Masigabong palakpakan, kantyawan, mga nagsisiliparang kalapati, at may mga ngilan-ngilang umiyak. Ngayong linggo ay ikinasal ako kay Paul.

Maraming nagcongratulate. Mga naghatid ng kanya-kanyang messages. Sobrang naging masaya ang araw na ito hindi lang para sa akin, kung hindi para sa kanya rin.

 

Pero hindi siya dumating.

 

“Andaming nagregalo sa atin, Paul.”

 

Ilang minuto pagkatapos ng reception sa hotel ay umuwi na kami sa aming bahay. Nakasalampak ako sa sahig at isa isang binubuksan ang mga regalo habang si Paul ay nagliligpit ng gamit.

 

“May mga kitchenwares, sabon, kumot—at mga damit ng baby!”

“Mas excited pa sila sa atin, ah.” Napatawa talaga ako.

 

Pero sa gitna ng aking pagtawa, napahinto ako bigla.

 

“Bakit?”

“ah—wala naman.” Napatigil kasi ako sa pagtawa kaya napatanong siya sa akin.

“Punta lang akong kusina.”

“Sige.”

 

Ano nga bang inaasahan ko?

Hindi man siya dumating pero may ibang dumating para sa kanya.

 

Of all the gifts wrapped here, this one got me.

 

Bakit? Bakit may mga bagay tayong hindi inaasahan? O, bakit may mga bagay tayong inaasahan pero hindi dumadating.

Sa isang maliit na box ay isang maliit na notebook. Iyong notebook na walang linya. Iyong notebook na pang doodle. Iyong notebook na parang nakita ko na. Iyong notebook na parang kaytagal ay sa akin napunta.

Iyong notebook na itinago ko pasikreto.

Isang papel na nakatiklop. May kalumaan. Madumi dahil sa mga pencil marks. Kaytagal na niya.

Isang bahagi ng mukha ko. May mga matang hindi tapos, labing nakaguhit lamang. Ilong na basic shaes pa ang nakaguhit.

Hindi tapos.

Hindi natapos. Walang pirma pero may tanda.

 

Ah. Bakit napakasarili ko?

Sa tagal ng panahon, naalala ko pa ba? Wala akong matandaang dumapo ako sa isip niya. Sa mga lapis na nakakalat sa lamesa.

Sa isang papel, may nakasulat.

Yung sagot sa tanong mo? Sa haba ng panahon, ngayon lang nasagot.

At muling madadagdagan ng tanong.

 

Tandang tanda ko.

Noong kausapin ako ni Lance tungkol sa lovelife niyang sawi. Tanda tanda ko kung paano niya ikumpara ang sa akin at sa kanya.

 

“Hindi ba kaya niya ginawa sa akin yon kasi may naramdaman rin siya sa akin?”

“siguro.” Sagot ko sa tanong niyang magulo.

“Oo. Kahit paano, may isang mutual understanding na nangyari. Alam ko yon. Naging ganoon rin naman kayo diba?”

 

I was left hanging. Bakit hindi ko ma-comprehend ang sinabi niya. Bakit alam niya. Bakit hindi ko alam. Bakit may mga katanungang hindi ko masagot?

 

Hindi ko alam kung para saan ang pag-iyak ko ngayon.

Sa isang papel na may hindi natapos na larawan, isang sagot sa milyong tanong ang nabigyan ng conclusion.

 

Nakaramdam ako ng pagyakap mula sa likod. Hinawi ko papalayo ang box na iyon at saka ko pinunasan ang luha ko.

 

“Kung ano man yang nararamdaman mo ay nararamdaman ko rin. I’m your husband and you are my wife now. Kung ano mang nagyari kahapon ay tapos na. May mga bagay na sadyang bumabalik sa mga gantong panahon pero tandaan mo na—ikaw lang at ako, kahit anong mangyari, tatanggapin kita ng buong buo.”

 

I faced him then hugged him tightly. Gumaan ang pakiramdam ko. Ibang iba talaga pag kilala mo na kung kanino mo paglalaanan ang pagmamahal mo.

 

Tama.

Nasagot na nga ang mga tanong ko. Wala ng magulo sa isipan ko. Tama.

 

Siya ang sumagot sa lahat ng katanungan ko.