article, Uncategorized

STRUGGLE

How do you define failure and success? It may be a satisfaction and disappointment, yet one thing in common is that, there is a struggle to begin with.

People have different struggles that can only lead into its success or into its failure. One may have gone through sleepless nights to finish a project or to memorize an entire chapter. One may struggle to make into the cut off-grade or at least trying to prove his/her worth to stay on top. One may still try to fit in order to survive.

One may still feel dissatisfied even after its success. One may still feel disappointment after barely passing an exam. One has regretted many times because of his /her own failure. While others may think that it’s okay but it’s not. We judge people by its outcome yet we really did not know the process.

The struggle we all have gone through may be a success or a failure but it defines who we are. It makes one soul stronger and better. We may not achieve what we really want to, or we may not receive the equivalent of what we deserve, but it is not yet the end of the line. There will always be a long fight and along this we learn by the challenges. We learn by our own struggle.

article, Personal, Uncategorized

Sa Apat na Taon at Higit pa

001.jpg

Sa Apat na Taon at Higit pa

Hindi maipaliwanag.

Hindi ko alam kung saan ako magsisimula sa pagtatapos na ito. Sa bawat pagtama ng aking mga daliri sa mga pindutang ito ay marami ang umiikot sa aking isipan na hindi ko alam kung paano ko sisimulan. Masaya? Malungkot? Hindi ko maipaliwanag ngunit ibang sarap na tila nakahinga ka rin sa wakas.

 

Hindi sapat.

Kulang ang tatlo o limang talata upang maipaliwanag ko ang apat na taon o mahabang panahong ginugol ko upang makamit at masuot ko ang togang ito. Hindi ko mawari kung sapat na ba o kulang pa rin ang apat na taon upang masabi ko sa sarili ko na, ‘okay na.’ O tama nga ba na nandito ako at nakuha ang diplomang ninanais ko. Sapat man o hindi, patuloy pa rin ako sa paghahanap ng kasagutan.

 

Ang pagguhit ng pangarap.

Nangarap ako. Lahat naman siguro ay nangangarap. Lahat ay nagumpisa sa mumunting pangarap. Gumuhit ako ng kapalaran sa hangin. Nilipad iyon sa kung saan. Dinala ako sa lugar na bago sa akin. Dinala ako ng aking pangarap sa hindi ko alam kung paano ako tatayo o mangungusap. Pinalibutan ako ng iba’t ibang klase ng tao. May tahimik, magulo, maingay, nakakalito, madaming alam at nagmumukhang may alam. Hindi ko alam kung saan ako lalapit. Hindi ko alam kung paano ako tatapik sa mga balikat na iba’t iba ang binabangga. Hindi ko alam kung paano ko matatapos ang pagguhit sa aking pangarap.

 

Sa pagtuklas ng kabuuan.

Takot ako noon. Simula ng umalis ang maituturing kong bestfriend na si Ferlyn, sa paglipat ng section ni Lynn, at sa pagiging pariwala ni Erika ay hindi ko makita kung na saan na ba ako. Hindi ko alam kung saan ako lulugar. Natakot ako. Naging mapagisa. Nagkaroon ng pangamba. Nahirapang magtiwala at maging masaya. Noon, sa tuwing nakikita ko silang magkakasama, nahihirapan akong makibagay. Pakiramdam ko ay hindi ako ‘belong’. Masiyahin si Trish. Magaling si Embee. Nakaka-‘intimidate’ si Patrick. Ang ‘flowy’ ni Jas. Kakaiba si Clang. Ma-‘authoritive’ si Yanix. Hindi ko alam kung paano ko ilalapit ang sarili ko sa mga katulad nilang kabaliktaran ko. Nagkaroon ako ng ‘insecurities’. Nagkaroon ako ng ‘anxiety’. Hindi ko magawang buksan ang sarili ko sa kanila ng buo. Para sa akin, masaya na ko na kasama ko sila pero hindi pa rin buo. Hindi pa rin hulmado ang pundasyon upang ako ay magiging matatag. Hirap pa rin akong magtiwala.

Hindi ko malilimutan ang bawat pagtatapos ng semestre na hindi ko sila magawang makausap. Sa tuwing magtatapos ang sem ay nagkakaroon ang problema sa aking sarili at wala akong matakbuhan. Hindi ko sila matakbuhan. Hindi ko sila makilala. Hindi ko sila magawang makausap. Sa isip ko ay hindi naman nila ako maiintindihan. Bakit? Kasi sila yung masiyahing ayaw ng problema. Sila iyong ayaw sa mga drama. Sila iyong ayaw ng makialam sa mga ganitong bagay. Natakot ako. Lagi kong nakikita ang sarili kong magisa. Lagi kong nakikita ang sarili ko na naglalakad sa gitna ng kalsada na walang kasama.

Nitong huli ko lang naramdaman ang pagtibay ng isang pundasyon. Sabi nga ng iba ay huli na. Hindi ko akalain sa dalawang araw ko lang pala mapapagtantong hindi masaya pag hindi sila kasama. Hindi ko malilimutan iyong gabing nakapag’open’ ako hindi tungkol sa mga usap-usapan sa kapaligiran o ng kung ano pa man kung hindi ay nakapag’open’ ako ng bagay tungkol sa aking sarili. Doon ko naramdaman na, ‘ah, hindi ko ito malilimutan’. Doon ko natuklasan ang mga totoong kaibigan. Doon ko naramdaman ang kabuuan ng isang kaibigan. Nadagdagan ng isang Alice na walang pakialam sa sasabihin ng iba, isang Danica na matatag at si Oly na laging tulog sa klase.

 

Sa pagdapa, pagbangon at paghilom sa kabiguan.

Ilang beses na nga ba akong nadapa? Ilang beses ng nasugat kakalakad sa mabatong daan?

Hindi ko na mabilang kung ilang kabiguan naigapang ko para ako’y makabangon. Akala ng karamihan ay madali lang ang kursong ito. Akala ng karamihan pagdo’drawing’ lamang ang lahat ng ito. Hindi. Mali sila.

Sa bawat pagtatapos ng semestre at ay hidi ko alam kung paano ko sisimulan ang pagbubukas ng bagong kabanata. Umiiyak ako sa tuwing hindi ako nakakakuha ng ‘scholarship’. Nasasaktan ako ng sobra. Nasasaktan ako. Kulang pa ba? Hindi ba sapat? Saan ako nagkamali? Bakit hindi ako umabot sa ‘quota’? Ginalingan ko naman sa lahat, e. Nagaaral naman akong mabuti. Tinatry ko yung best ko para magkaroon ng best design and layout. Tinatry kong makapagrender ng isang magandang illustration.

Saan ba ako magaling? Bakit hindi ko magawang makapag’compete’? Mag igagaling ba ako? May oras ba para maipagmalaki ang sarili ko? Ano bang mailalagay ko sa resume na ito?

Ang sakit. Masakit sa tuwing hindi ko maabot yung gusto ko. Oo, ambisyosa ako. Ang gusto ko lang naman ay makapaglakad sa entablado ng may medalyang suot. Ang gusto ko lang naman makatanggap ng parangal sa lahat ng pagod at hirap ko sa apat na taon sa kolehiyo. Gusto ko lang namang umakyat ng entablado kasama ang mga kaibgan ko. Gusto ko lang namang makapagtapos ng may medalya para maipagmalaki ko sa mga magulang at kapatid ko na, ‘ma, pa, hindi lang drawing ang kaya ko, magaling rin ako sa iba, heto ang patunay, o.’

Pero hindi ko nagawa. Hindi ko nakamit. Nadapa ako ng paulit-ulit. At ang pinakamasakit ay iyong ibagsak ka sa isang subject na alam mong kaya mo namang ipasa. Ilang beses ako umiyak noon. Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung bakit? Bakit ako bumagsak? Bakit ako nabigo? Bakit iyon pa? Iyon yung pinaka masakit na kabiguan na hinding hindi ko malilimutan. Iyon ang dahilan kung bakit hindi na ko makakaakyat sa entablado ng may medalya. Iyon ang sumira sa pangarap ko. Iyon ang dahilan ng pagbagsak ko na kahit anong gawin ko, kahit anong galing ko sa pagdisenyo, pagguhit o pagsagot sa science o filipino ay wala na! Wala ng silbi pa. Masakit. Masakit sa tuwing binibiro ako tungkol sa algebra at sa pagulit nito. Masakit na kahit biro lang ay tagos sa puso. Minsan sa isang gabi sa tuwing naiisip ko ang kabiguang ito ay bigla nalang akong iiyak. Wala eh, ‘berna, palpak ka e.’ Hindi ko alam kung ilang beses ko sinisisi ang sarili ko. Parang kulang pa nga.

Iyong textile design rin. Isa sa kabiguan ko. Kung bakit kailangan kong mawalan ng kaibigan sa pagiging tapat ko? Kung bakit ako ang nagmumukhang mali sa gitna ng nagsisigawang panghuhusga? Mali ba ako? Tama ba ako? Kulang pa ba? Kasalanan ko ba? Hindi ba ako naging sapat? Saan ako nagkamali? Hindi ba ako effective na team leader? Hindi ba ako effective na member? Sobra na ba ako?

Punong puno ako ng ‘insecurities’. Punong puno ako ng inggit sa mga kaibigan ko, lalo na kay Patrick, Embee at Jasper at sa iba pa. Naiinggit ako kay Jasper kasi, bakit siya? Effortless pero tignan mo, ang galing galing niya. Tignan mo si Embee, nagagawa niya yung mga imposible. Ang galing niya magdesign. Effortless. Tignan mo si Patrick, inborn. Magaling talaga.

Iyong yung madalas tumakbo sa isipan ko lalo na noong ‘thesis days’. Ang saya ko na noong maganda ang resulta ng unang ‘deliberation’ pero hindi ko kinaya iyong pangalawa. Muli, gumuho na naman ang pangarap ko. Tinibag na naman nila ang ilang ulit kong tinayong pundasyon para makatayo. Sobrang sakit. Sobra-sobra na hindi ko malaman kung bakit ang malas ko sa ganitong bagay. Bakit sila ang saya-saya nila, ako lang iyong lugmok sa kalungkutan. Ako lang yung nasaktan ng sobra. Ako lang ata iyong napahiya.

Lord, minsan ko siyang tinanong. kulang pa ba? May isasakit pa ba? May ibibigo pa ba ako?  Ang sakit pag iyong ‘expectations’ sa iyo ng professor mo ay hindi mo na ‘meet’. Ang sakit mabasagan ng itlog. Ang sakit mapahiya. Ang sakit mapagalitan. Ang sakit mabigo. Ang sakit hindi makakuha ng scholarship. Ang sakit bumagsak. Ang sakit mangarap ng pangarap na hindi na maabot. Ang sakit makita iyong mga kaibigan mong masaya dahil nakamit nila ang gusto nila. Ang sakit maging masaya para sa iba sa ganitong sitwasyon. Ang sakit na hindi mo magawa iyong gusto mo. Ang sakit sakit noong tinanong ako ni Ma’am Fe kung bakit hindi ako mag’rum’ for latin honor. Ang sakit sa pakiramdam na sinara ko iyong pintuan ko sa kahit sinong kumatok dito.

Punong puno ako ng sakit at hindi ko alam kung paano bumangon. Kung paano maging masaya at pumalakpak para sa iba. Hindi ko alam kung naghilom na ba ang sakit. Pero ang alam ko ay bumabangon na muli ako. Itong insekyuridad na naramdaman ko sa apat na taon, itong kabiguan ko sa apat na taon, hindi ko alam kung paano ko ibabaon pero alam kong may bagong libro akong isusulat sa pagtatapos na ito.

 

Sa apat na taon at higit pang pagiisa.

Ano nga bang pakiramdam ng walang amang gumagabay sa iyo? Mahirap. Hindi madali. Pero naiintindihan ko kung bakit kailangang umalis ni papa. Naiintindihan ko kung bakit kailangan parin ni mama magtrabaho. Naiintindihan ko kung bakit lagi akong nagiisa. Naiintindihan ko kung bakit walang dumadalo sa mga parent’s meeting o mga invitation sa mga magulang sa mga events sa school. Naiintindihan ko kung bakit sa huli walang makakapag’cheer’ sa iyo.

Isang gabi, hindi ko na kinaya. Bagama’t mahal ginawa kong makatawag kay papa. Iyon yung oras na hindi ko na kaya. Iyong oras na ang bigat na sa loob. Tinwagan kita. Doon ko naramdaman yung malaking pagkukulang ng walang ama o ina sa tabi. Doon ko naramdaman yung kawalan ng isang magulang na walang kaalam-alam sa nangyayari sa iyo. Doon ko naramdaman yung pagiisa. Sa hinaba-haba ng panahon akala ko ay matatag ako, na kaya ko ang lahat pero hindi, bumigay ako.

 

Walang kapantay na pasasalamat.

Maraming salamat sa aking magulang. Sa aking papa na humigit kumulang kalahati ng edad niya ang ginugol sa ibang bansa upang buhayin kami ng pamilya niya. Ramdam ko ang lungkot at pagiisa na malayo sa pamilya. Ikaw papa ang ‘hero’ ng buhay ko. Ikaw ang bumuhay sa amin. Na kahit sakit ako sa ulo ay nagawa mo parin akong patawarin.

Maraming salamat sa aking ina na hindi nagalinlangang dalhan ako ng makakain, damit, at iba pa sa eskwelahan at sa dorm sa ano mang oras. Salamat at nasisingit mo ako sa iyong oras na kahit sandali ay hindi mo ako magawang kalimutan.

Sa aking kapatid na naging balakit sa aking pangarap, pinagtibay mo ang pundasyon ng pangarap. Ika’y naging mabuti at masama sa akin.

Sa aking mga propesor na siyang nagpatibay ng husto sa aking pundasyon upang ako ay makapaglakad at makatakbo sa indutriyang ito, kayo ang naging gabay sa pagtuklas kung sino at ano nga ba talaga ang kaya kong gawin. Binigyan niyo ako ng lakas. Binigyan niyo ako ng ‘assurance’ na magagawa ko ang mga bagay. Hinding hindi ko malilimutan ang pag-asang ibinigay niyo sa akin noong ‘logo deliberation’ at buong buo ko itong isinasapuso. Kayo ang humubog sa kakayahan ko. Kayo’y naging kaibigan, kakwentuhan, nagbigay ‘advice’ at nangaral.

Sa dorm na aking tinirhan ng isang taon at kalahati. Naging tahanan ka sa aking pagiisa. Nasksihan mo ang aking kabaliwan, katatawanan at kalungkutan.

Sa PANAFAO na kahit isang taon lang ay naranasan kong makipagusap sa iba’t ibang klase ng tao sa labas ng aking eskwelahan.

 

Ang nagbuklod.

Ang Buklod ang pangawala kong pamilya. Hinding hindi ko malilimutan kung paano niyo ako pinagkatiwalaan sa posisyon ng ikalawang pangulo. Sobra akong nagpasalamat dahil isa kayo sa humubog sa akin. Isa kayo sa nagpatibay ng pundasyong ito. Dito ko nakita ang sarili na kaya ko palang humawak ng isang proyekto. Ang magmalasakit sa iba at alalahanin ang iba. Dito ko nakita ang sarili ko. Dito ako naging responsable at mapagmahal.

Maraming salamat dahil tinupad mo ang mumunti kong pangarap na mabuo ang isang unibersidad na may iba’t ibang organisasyon. Maraming salamat at pinagkatiwala mo sa akin si Ricky Lee. Ng dahil dito ay nakita ko ang iba’t ibang uri ng tao. Naabot ko ang iba’t ibang katayuan at kaibahan. Dito ko nakita at natapik ang mga tahimik. Napatawa at nabuklod ang lahat. Tunay nga at marapat lang na Buklod ang iyong ngalan.

 

Sa inyo.

Maraming salamat sa inyo, Embee, Trish, at Clang. Nariyan kayo noong oras na binalot ako ng takot. Nariyan kayo noong umiiyak ako sa kabiguan. Nariyan kayo upang tulungan ang isa’t isa sa mga ‘plates’ at ‘assignments’ na hindi natin maintindihan. Nariyan kayo sa kasiyahan at kalungkutan. Nariyan kayo tumatawa, nagpapasaya at nagagalit sa tuwing may mali ang isa’t isa.

Pasensya na kung daratnan ako ng sumpong at darating ang oras na hindi ko kayo magawang kausapin. Hindi ko kayo magawang harapin. Hindi ko kayo magawang tignan. Hindi ko kayo magawang lapitan. Nahihiya ako. Nahihiya ako sa lahat ng aksyong ginawa ko. Nahihiya ako kasi kahit hanggang ngayon nakakaramdam ako insekyuridad. Minsa’y takot ako magbukas ng pinto. Minsa’y nahihiya ako. Minsa’y inaatay lang kayo na kayo mismo ang pumasok at manggulo. Pero pakatandaan na mahal na mahal ko kayo. Kahit na ganoon pa man ang naramadaman ko sa inyo. Kahit na minsa’y naiinis ako sa inyo o nagagalit dahil sa mga maling desisyon ay wag niyong kalimutan na may maatakbuhan ang isa’t isa kasi magkakaibigan tayo.

Kay Embee na naging dormmate ko. Maraming salamat dahil hindi ka bumitaw na pangaralan ako. Hindi mo ako sinukuan at tinulungan mo ako. Kahit na isa ka sa mga insecurities ko, maraming salamat dahil kahit ganon, nagsilbi kang inspirasyon para pagtibayin ang pundasyon ng pangarap ko. Nandyan ka noong tumawa, umiyak, at nasaktan ako.

Kay Trish na makulit. Maraming salamat dahil napakaingay mo at dahil doon napasaya mo ako. Bagaman lagi mo akong iniinis ay kulang naman pag wala ka.

Kay Clang naging sandigan ko. Ikaw ang una kong pinagbuksan ng pintuan. Ikaw ang unang nakaalam ng aking takot at pagkailang. Ikaw ang una kong nasaklolohan noong ako’y takot at walang malapitan. Wag mong kalimutan na nandito lang ako, nandito lang kami para sa iyo. Maraming salamat.

 

Sa iyo.

Maraming salamat iyo, Patrick. Hinding hindi ko makakalimutan iyong oras na wala akong malapitan dahil gusto kong magpakatatag ay ikaw ang lumapit at nangusap na ‘wag kang mahiyang humingi ng tulong sa amin’. Nakalimutan mo man pero para sakin ay ipinakita mo kung paano ka ka-‘welcoming’ na maging kaibigan. Maraming salamat sa lahat ng ideya at marami akong natutunan sa iyo.

Hindi ko alam kung bakit nagsimula tayo sa hindi pagkakaintindihan, nagkaroon ng ilangan pero sa huli ay isa kang kaibigan na kakaiba at maraming kwentong hatid. Minsan nakakainis pero nakakatuwa pa rin dahil hindi mo nakakalimutang ibangon at tulungan ang mga kaibigan mo sa tuwing nahihirapan. At oo, isa ako sa natulungan mo ng sobra, sa thesis, sa subjects, sa designing. Bagaman ikaw ang pinaka’intimidating’ na taong nakilala ko, katulad ni Embee, ay naging inpirasyon ka sa aking pagtayo.

 

Sa aking sarili.

Salamat dahil naging matatag ka. Salamat dahil hindi ka sumuko. Sa lahat ng nagpabigo sa iyo ay umiyak ka ng labis. Binuhos mo ang lahat ng nararamdaman mo. Hindi ka nagalinlangan. Alam kong punong puno ka ng takot, ‘insecurities’, inggit’ at hiya pero naging gabay ito, naging pundasyon ito para mas lalo ka pang maging matatag sa araw araw. Sa mga taong pilit kang ibinababa, sa mga taong hinuhusgahan ka, at sa mga bagay na naging balakid sa iyong pangarap, naipakita mo kung sino at kung hanggang saan ang iyong kaya.

Walang sino man ang nakakaalam ng kung ano ang talaga mong nararamdaman kundi ikaw lang. Nasa ‘stage’ ka pa rin ng paghahanap sa sarili. Sa pagtuklas kung ano ang iyong nais. Nasa edad ng katamaran at walang magawa sa buhay pero tandaan mo na balang araw, makakamit mo rin ang iyong nais. Makakamit mo rin lahat ng gusto mong mangyari sa buhay. Maniwala ka na kahit ilang kabiguan pa iyan, gaano man kabigat ay may patutunguhan iyan.

Sabi nga ng mama ni Nica, ‘Seek Lord first, and He will guide you’. Naniniwala ako ron. Buong puso kong pinanghahawakan iyon at alam ko, hindi man sa ako nag’bloom’ sa apat na taon, alam kong may nagawa ako para sa sarili ko.

Alam kong sa apat na taon ay nahubog ang sarili ko. Nabuo ko ang pundasyon para makatayo, makapalakad at makatakbo sa mundong iba sa loob ng apat na sulok. Nakahanap ako ng mga kaibigang maasahan. May Buklod na nagpayaman ng isip ang kalooban. May pamilyang maasahan.

Sabi nga nila, ‘one day, hurt will just become memories’. At oo, magiging alaala nalang sila.

Cheers sa direktor ng buhay ko. Salamat sa iyo, Lord.

 

article, Uncategorized

Why Would a Dead Girl Lie? (A review on 13 Reasons Why, Netflix series)

Why Would a Dead Girl Lie? (A review on 13 Reasons Why, Netflix series)

13-reasons-why-featurette-debuts-posters-05-0.jpg

This is a review for the 13 Reasons Why, the Netflix series. It’s the first time I will make a review but first of all I have not read the book. *Spoiler Alert.

 

Why would a dead girl lie? Why would everyone says that Hannah lie? Why would not they believe her? Why do they keep telling themselves that she only seeks attention rather that telling the truth?

Hannah Baker, a 17-year old girl, took her own life and left series of tapes containing reasons or people who are to be blamed for her suicide. Theses tapes were passed onto these 13 persons who were mentioned, and the (not really the last) person to receive it was Clay Jensen, Hannah’s co-worker at Crestmont, the guy who loved her but was afraid to show it.

I really commend the series itself and how the narrations of present differs from the past. The changes of the color and the transition. How Dylan Minnette portrayed his character well like every normal student does and how Katherine Langford showed how this vibrant, beautiful girl can take her own life. How Tony became a good medium in the story. And of course, all of the characters played it well.

“I hope you’re ready, because I’m about to tell you the story of my life. More specifically, why my life ended. And if you’re listening to these tapes, you’re one of the reasons why.”

The 13 Reasons Why has showed what a real high school scenario is (or even in college or elementary it happens). And Hannah Baker maybe just one of your classmates, or it may be you. It’s hard to tell who it is in the class but it is harder to point if we will never take an action on it.

Did you you watch it like how Alex listened to the tapes or like Clay because every episode is full of heavy emotions that I need to take a break before going to the next one. And yes, I did it like how Clay listened to the tapes. He sees Hannah every time he listened to it and it’s merely a play or pause button to end one’s hurting.

“A lot of you cared, just not enough.”

It was not only Hannah Baker. Clearly, it is not only her who has suicidal attempts. A lot of us thinks of this too. Even the characters in the series have shown signs but we ignored it, people in the series itself ignored it. There are lots of people who can be the cause of our death and one of it is bullying. How can we ruin one life because of this stupid list? Or taking shameful pictures of them? Are we trying to help them to be popular or are we just making their lives miserable? It’s misery. It’s shameful. It’s killing.

The series clearly showed the bullying, the violence and even the victim-blaming well. It was not only the past that shows Hannah’s reason of her suicide but also the present and how everyone deals with it. It’s really sad that everyone tried to ignore it. They were all blinded by their own truth. And this truth? They were too ashamed of it.

How could the school blame the victims for their own fault? Isn’t it the school, particularly the counselor, the one who should help the student in this very kind of situations? It was not only Hannah Baker whom Mr. Porter ignored but even Alex or Tyler. They even ignored the vandalism on the comfort rooms. How they repainted it and left it like there was nothing happened. I hate how they put themselves first before the girl who has just committed suicide because they have done nothing.

How could one ignore a friend because of jealousy? Because she thinks being a gay is a shit? Because she is haunted by her own fault? How could they left out a girl who needs a friend? Above all the three girls, who I hated the most is Courtney (well) because she went hiding behind Hannah and all these shameful acts had been thrown out to her. It is disgusting. How could she deny the fact about herself? Isn’t it what matters most is that she accepted her no matter what? Then, when everything’s out, she still denies herself and Hannah’s truth and corrupting others that all of these were her lie? How could she do that when Hannah gave her another chance for their friendship? She is one of today’s corrupt friend of yours and you have to get rid of that one.

Then Jessica? Sheri? They all ignore her because they cannot face their own truth.

“Betrayal. It’s one of the worst feelings.”

As for the boys, I really hate Marcus. How could you, I mean how could he, the school president be almighty and be blinded? How could he make such false accusations to Clay just to shut him down?  I cannot believe that he can do that. Zach Dempsey was a good guy but then he made himself a shit when he stole the only hope of Hannah, the complimentary messages. Look, it’s very saddening that the only thing which makes you happy and alive where robbed. And when Hannah started spoiling signs of suicidal attempt? He shut his mouth. All laughed like it was just a joke. No one took it seriously. No one. Tyler? Ryan? They used her for their own gain. Did they care? Not.

The one that disturbed me was Alex and how he, each day, reconcile his fault. He was the only one who thinks revealing the truth would set them free. I have noticed him. Day by day, he acts like he wanted to take his own life. Have you noticed that? The way he pinpointed Courtney, Marcus and the others hit them hard. He was a friend of Hannah, he admitted it and I saw how he regretted his actions.

Justin? I was asking myself, why Jessica have to tell everyone that Hannah was lying? Then in the end I was enlightened, Justin did not really tell about the ‘rape’ Bryce did to Jessica, instead cover it up. Justin sucks. But then as how he explained, I realized why he did that. First was to protect Jessica and second Bryce who opened his door when Justin needed a home. When his mother ignored her and let her boyfriend maltreated him. I felt him there. I felt how he was alone and how ended up being a shit.

“You don’t know what goes on in anyone’s life but your own. And when you mess with one part of a person’s life, you’re not messing with just that part. Unfortunately, you can’t be that precise and selective. When you mess with one part of a person’s life, you’re messing with their entire life. Everything. . . affects everything.”

Clay? As for him? Hannah was grateful. He was a friend. He was different. But you see, there were times Clay ignored her. That he should have done something great but he was afraid. He never had courage say how he loved her. The time where Clay was confessing and Hannah replied something like ‘he should have done that when she was alive’ was heartbreaking. Regrets are always at the end. And I thought, if everyone of us has this courage to ask or say something nice to a person, we may have lifted her soul.

And Bryce? Yeah, I will never forget how he took Hannah’s soul. How he mistreated (all) the girls. He was a real asshole, you see. To think that he was a respected student in his school yet he sells drugs and even think rape is not rape because girls want it? Fuck his way of thinking and I am sorry for the word.

And oh! Before I forgot, there’s Tony. Tony was not mentioned on the tapes. I think he was a great medium in the story as I mentioned earlier. Without him, Clay would never go back to hearing the tapes again. Hannah, at the very least, found someone whom she can trust. But then, Tony was also afraid. He had the tapes. He had the chance to take this to her parents and show it to the police, but he was afraid. Thanks to Clay and his vision to seek for the truth to reveal, Tony had chosen the right thing to do, and it was finally to show it to Hannah’s parents.

I was thankful for Clay’s parents because they never ignored their child unlike Justin’s. They were eager to know how’s Clay doing. They are the kind of parents who trusts their child. I am wishing that somehow, we all have these kinds of parents. These parents who really cared, who never want us any harm, who never ignore us, and who uplifts us whenever we are down. That’s how parents should be and not one of the people who will drive us to take our own life.

The very disturbing and hurting part of the series was when Hannah is taking her own life. The moment she slit both of her wrists, blood coming out of her arms, letting herself drown into the tub, I stopped. I cannot take it. I cannot breathe for real. I was crying for pete’s sake the image is disturbing. I feel like I was also slitting my arms. The times I thought of drowning myself came back to my senses. I felt like Hannah was real and what she’s doing to her life is real. I cannot take it. I felt hurt. I felt like something was robbed from me. I never thought that taking your own life is fucking hard.

“Sometimes we have thoughts that even we don’t understand. Thoughts that aren’t even true—that aren’t really how we feel—but they’re running through our heads anyway because they’re interesting to think about.

If you could hear other people’s thoughts, you’d overhear things that are true as well as things that are completely random. And you wouldn’t know one from the other. It’d drive you insane. What’s true? What’s not? A million ideas, but what do they mean?”

It was really hard to open about this kind of violence. The rape, the bullying? It was really hard to open it to someone and this is why we all need a friend. We are afraid of our own words. We are afraid of our very own truth. We are wrapped by our own fear. We are frightened that if we speak up, it’s either we will be just be ignored or no justice will be done–and we fall down to just ‘move on’. And we cannot really move on. No comfort or stupid lies can make us alive. We think that lies can heal the wounds but not.

Did we notice her facebook status or twitter posts or her drawings? Did we see the signs of suicidal attempt? Did we or did we just ignore another friend who needs help? I wish that not all of us are the likes of Courtney who feeds herself and everyone that these are all lies and just for attentions, or the likes of Tyler who have witnessed everything yet do nothing. I hope everyone would be just Clay.

13 Reasons Why is a very eye opener to all of us.

article, Uncategorized

Papel at Pluma

Gusto ko talagang magsulat.

Alam mo iyong tipong pag nagsusulat ka ay dinadala ka sa ibang mundong may iba’t ibang dyanra. Maraming pagdadalhan iyong imahinasyon mo. Sa pagsusulat, marami akong pintong nabubuksan. Sa pagsusulat, libo-libong emosyon iyong aking nararamdaman. Tuwing nagsusulat ako ng mga kwento o tula, pakiramdaman ko ay nagiging ibang tao ako. Nararamdaman kong buhay ang mga karakter na sinusulat ko. Para bang makikita mo agad iyon sa ekspresyon sa mukha ko. Tatawa ako bigla kasi masaya na, minsan ay maiinis kasi nasa parte na ng pagmamaldita ang karakter, at minsan papatak na lang ang luha sa aking mata sa tuwing drama na ang usapan.

Nagsimula akong magsulat noong bata pa lang ako. Ibig kong sabihin ay magsulat ng mga kwento. Naimpluwensyahan kasi ako ng aking kaibigan na nagsusulat rin at mahilig magdrawing. Mula sa aking imahinasyon ay unti-unting lumabas ang mga sulat sa isang papel. Hanggang ito’y naging isang talata, nakabuo ng isang yugto at nakatapos ng mangilan-ngilan.

Iba. Kakaiba ang pakiramdam ng nagsusulat ka ng mga kwento. Pakiramdam mo ay sa iyo lang ang mundo.

article, Personal, Uncategorized

Hanggang Dito Na Lang

Akala ko ba wala na? Pero bakit tila bumabalik ka sa inakalang walang hanggan?

Sa bawat pagtawag mo sa pangalan ko, hindi ko alam kung ano ang ihaharap ko sa iyo. Masaya ba? Malungkot? Galit? Maiinis? O simple at walang emosyon na ako? sa pagtawag mo sa pangalan ko, halo-halo ang nararamdaman ko na kahit ayaw ko ng beans o kaong ay siyang nakakain ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong nabilaukan ng dahil sa iyo. Para kang tinik na hindi ko matanggal sa aking lalamunan.

Sa bawat sandaling tayong dalawa lang ang nakakaalam ng mga bagay bagay ay hindi ko maintindihan ang mga nangyayari sa paligid. May mga bagay na kahit alien ang iyong sinasabi ay pumapasok na lamang ito sa aking isipan. Pilit ko mang ilabas sa aking kabilang tenga ay hindi ko na magawa. Para kang tutuli na hindi ko magawang maalis at tuluyan ng bumara.

Sa bawat paglapit mo ay dadampi ang iyong balat sa aking balat. Para tayong two of the same poles na hindi pwedeng magdikit at walang paraan para magdikit. Bigla kang mawawala. Hahanapin naman kita. Bigla kang magpapakita, alam ko na agad na ikaw iyon. Para kang pabango na panandalian lang kakapit sa damit at kalaunan ay mawawala.

Sa bawat pagkita ko sa iyo ng hindi ko inaasahan ay kakabog ang aking dibdib. Bibilis ang pagtibok at kalauna’y kakalma ang sarili. Hindi ko malaman kung paano ang aking composure sa twing tayo ay nagkakasama. Titignan kita sa mata ngunit babalikwas rin sa iba. Nahihiya, tumitiklop sa una at pagkaraan ay makakakita ng dahilan para masulyapan ka pa ng matagalan. Para kang isang painting na may iba’t ibang technique o style. Sa mata ko’y isa kang painting na mamahalin, malalim ang kahulugan at hindi madaling maintindihan.

Saan na naman kaya ako dadalhin ng aking mga paa? Sa bawat pagsambit na ayoko na ay dumadating ka.

Nakaraa’y naibaon ko na. Wala ng bara ang aking tenga. Wala ng kaong at beans ang halo-halo ko sa tuwina. Wala na rin ang tinik na siyang nagpapahirap sa aking pagkain sa umaga. Nabili na rin ang painting na napakaganda. Pero ngayon ay bumabalik ka na naman.

Hanggang dito na lang. Hindi na ako uulit pa. Ayoko na ng halo-halong may beans at kaong. Gusto ko ng luminis ang aking tenga. Ayoko ng may nakabara sa aking lalamunan. Ayoko ng tumingin pa sa painting na mamahalin at kay ganda. Sa bawat pag sabi ko nito ay kakatok ka sa aking pintuang may awang at hindi nakasara ng tuluyan. Nandiyan ka na naman. Tatawagin mo ang aking pangalan. Bibigyan mo ako ngiti mong kay ganda. Paparinggan mo na naman ako ng musikang hindi ko na nais marinig pa. Ipapakita mo na naman ang sa akin ang sarili mong hindi ko matanggihan.

Sa bawat pagsabi ko ng ayoko na ay darating ka. Nananadya ka ba? Hindi ko na kasi maintindihan itong halo-halong nararamdaman ko para sa iyo. Gusto na kitang iwasan pero makikita ko ang sarili ko sa tabi mo. Gusto na kitang alisin sa isip ko pero maya maya lang ay kausap na kita. Gustong gusto ko ng ipagsigawang mahal kita at ayaw ko na sa iyo pero nandito pa rin ako sa dulo ng walang hanggan. Ayoko ng abutin ang mga kamay mo pero ikaw itong inilalahad ang mga palad mo. Tila ay ayaw ako lubayan ng mga bakas na nagsisilbing ikaw.

Tinanggap ko na sa aking sarili na hindi tayo pwede sa isa’t isa. Ikaw ang gusto ko pero may gusto ka sa kanya. Ang hirap ng sitwasyong kinalalagyan nating dalawa. Magulo. Mahirap i-comprehend. Ayaw mo sa mga bagay na magulo. Ayaw mo sa mga bagay na hatid ay kalungkutan at masamang ala-ala. Sa madaling salita, ayaw mo sa mga ‘negative vibes’. Bakit ba kasi tayo pinagtagpo pero hindi naman tayo itinadhana sa isa’t isa?

Hanggang dito na lang ba talaga? Gusto ko ng matapos ito at kailangan kong umalis na. Iisa-isahin ko ang mga ala-ala mo sa akin ay nakatanim. Uunti-untiin ko ang bawat sandaling naging masaya ako sa iyong piling ng sagayon ay hindi ako masaktan ng labis labis. Itatago ko na ang mga bawat bakas ng ‘ikaw’. Mga nakaw na sandali at mga bagay na hindi ko maintindihan kung bakit nariyan ka pa.

Ayoko ng gumawa pa ng pagkukwentuhan nating dalawa na sa huli ay biglaang matatapos rin pala.

Ayoko ng sumagot sa mga pagtawag mo sa akin. Ayoko ng sagutin ang bawat tanong at pagtawag mo sa akin.

Ayoko ng maghintay sa bawat sandaling ikaw na lang ang naiiwan at sa huli ay ako rin pala ang maiiwan.

Ayoko ng sumalo sa mga binibitawan mong oras at salita kung wala ka rin namang ilalaan para sa akin.

Ayoko ng tumabi sa mga malalamig mong  pagtingin na kahit ang kakarampot na espasyo sa pagitan nating dalawa ay nabibingi sa tahimik nating dalawa.

Ayoko ng makasama ka na sa bawat bagay na gusto kong gawin ay nariyan ka.

Ayoko ng marinig ang boses mong naging himig ko sa umaga, tanghali at gabi kung sa pagtulog ko ay luluha lang rin pala ako.

Isa kang tinik sa aking lalamunan. Isa kang kaong at beans sa aking halo-halo. Isa kang tutuli. Isa kang pabangong hindi nagtatagal.

Pero ikaw ang painting na mamahalin, malalim ang kahulugan at hindi madaling maintindihan.

article, Personal, Uncategorized

Lost and Found

The time will come where sympathy from any of your friends or family cannot comfort you.

You will be lost.

Have you thought of burying yourself, lock up in your room or go far far away from the city and you want to be alone? Then people will start messaging you, like ‘hey!’ and million times.

You just cannot answer them. You just cannot give an exact explanation on why did you try to hide in the very corner of your room like a cave man.

I have a dream and I want to fulfill it yet I think like heaven did not want it. It was greed. It was envy. I greed hoping that I give the whole me to get what I want. It was not enough. Or maybe, I am not enough.

The thought of you reminds me that I suck for real. Your happiness concludes that I cannot be at my very best. I tried helping myself by bringing inner peace yet every time you pop up to my head I just feel that I am such a big loser. No, I have no grudge or bad feelings for you it is just that it reflects. The reflection I don’t want to see. the reflection I cannot ignore.

The thing is that, I want to give my everything because this is what I want. The times I want to impress came up to be a depression. As much as I aim high, there will be reasons that brings you down.

It was the most depressing idea. The time I want to enjoy it, it became toxic. It was like a rope that will hang you to death. I felt like I was crossing a tight rope. My friends drifted away. They became the ghosts I don’t want to see.

Depression is not easy.

People will misunderstand you. Thinking that a simple ‘okay’ is enough for you to smile. The comfort we need is hard to give. You may think we are on a suicidal stage but as much I want to live my life to the fullest, I try not to do it again.

And as much as I want to stay stronger, I want to be positive by not thinking of this all over again.

I want to live my dream without me dying in toxic.

I want to be found.

article, Falling In Love, Uncategorized

The Idea of Falling In Love

I have actually fallen in love in the idea of falling.

When I thought of the butterflies coming out of my stomach, it give me chills and all the thrills I want when I fall in love.

When I see you walking, coming closer to where I am, you let the time stop for a moment. A slow motion has happened. Everything becomes blurry, and you are the only thing that my eyes can see.

When you go near me, you talk to me. You fill the air with the things I cannot understand. You gaze right into my eye, I melt under your power. I stiff right before it does happen, and then I’ll see that you smirk.

I have fallen in love in the idea of falling.

Whenever I hear your voice, it will be the music to my ears. Those laughter I cannot contain. You can make a good voice message and send it to me everyday.

Ah, I cannot hide it myself.

The love I want to be with. The love that will rejoice. The love that will open a door.

Yet, profoundly, I am not in love for real but a confusion I made myself.

You were not the love I am looking for. It was a mistake from the very start. The thought of you coming in and out, making my heart pound was a confusion.

I was in love with the idea.

The real love have yet to come.

Because every time ‘the love’ I thought from the very start was not a drug but poisonous.

The time I thought that stops whenever you walk was a mere creation by fools like me. There is no significant to this. You walk by feet. You held your head up high. It was not me you are looking.

It was not me after all.

The love I am looking for became a toxic idea of fantasy.

article, Uncategorized

Ang Pakpak na Iyong Binali

May mali. May tama. Hindi maaaring gatungan ng mali ang mali. At mas lalong hindi rin maaaring gatungan ng mali ang isang napakamalaking pagkakamali. Kumbaga sa simple math equation, when a number with negative sign is added to another number with negative sign it will result with a negative number. Hindi naman kasi maitatama ng maling pag-iisip ang isa pang maling pag-iisip.

 

Minsan darating ka sa isang punto kung saan mari-realize mo na naiipit ka sa isang sitwasyong hindi mo alam kung tama o mali. Kasi ang alam mo, nasa tama ka. Alam mong wala namang mali sa ginagawa mo. Ano bang mali sa paghinto upang makarinig ka ng ibang kwento? Gusto mong kumawala pero iniipit ang iyong mga pakpak ng mga bagay na humihila sa iyo pababa.

 

Nagkamali ka. Oo, nagkakamali tayo. Nagkakamali ako. Pero hindi ko inisip na may mali sa ginawa kong pagtulong sa isang osong iniwan ang kalupaan at tuluyang lumangoy sa kailaliman ng karagatan (referring to an article, ‘Ang Uwak at Ang Oso’).

 

Ah. Hindi ko alam na sa bawat kilos mo, mayroong mga ibong sisipol at aawit. Kung ang lahat ng mga bagay na ating napapansin at naiisip ay binibigyan natin ng kahulugan, marahil siguro ay makakabuo na tayo ng isang diksyunaryong may katawagang “The Last Judgement”.

 

Minsan o madalas, ang ‘akala’ masakit. Hindi dahil nag ‘assume’ ka o nag ‘expect’ kang iba ang pananaw niya sa iba. O iba ang tingin mo sa kanya. Sadyang pinakitaan ka niya ng rason para baliin iyong ‘akala’ na iniisip mo.

 

Akala ko kasi wala ka namang pakialam sa iniisip ng iba. Ganoon ang naging paninindigan ko. Bakit mo iisipin ang mga bulong na alam mong mali. Alam mo sa sarili mo kung ano ang tama at mali.

 

Nasaktan ka. Lumayo ka. Pinakinggan ang bawat pagmamaktol mo na sumusugat dyan sa puso mo. Yung bang nagtiwala ka ng buo pero babaliin lang rin pala ng mga taong nilapitan mo. Narinig mo ang mga masasakit nilang kwento tungkol sa iyo. At aaminin kong hinatulan rin kita kahit wala kang kaso.

 

Naniwala ang kalangitan sa iyo. Pinakinggan ka at nabago ang perspektibo nito. At oo, hindi isang mali ang makinig sa kwentong dapat pakinggan. Tinimbang ang buwan at ang araw. Pikit-matang inaalala na huwag kang masaktan. Pitik-bulag na iniisip ang bawat salitang binibitawan sa iyo ay pinaparatang. Tinitimbang maigi kung ano o sino ang may mali o tama o pareho lang ba kayong nagkamali.

 

Hindi. Ang ‘akala’ ay isang pagkakamali. Hindi ka rin naiba doon sa mga ibong nagsisipag-awit ng mga lirikong binulag ng mga maling pag-iisip. Ginawa mo rin kung ano ang ginawa nila. Inulit mo lang kung anong ginawa nila sa iyo. Ngayong binigyan ka ng pagkakataon para mabago ang isang pagkakamali ay gagatungan mo ng isa panng pagkakamali. Ikaw ang osong nalunod sa isang palaisdaan. Humuni ka ng gaya ng mga ibon upang hindi ka mahuli ng mangingisda. Ginaya mo sila kahit alam mong sa sarili mong isa kang oso.

 

Ah. Nakuha mo na ba ng gusto mo, munting oso? Nahirapan ka bang sisirin ang kailaliman ng dagat kaya umahon kang muli? Sabik ka na ba muling makita ang kaulapan? Sabik ka na bang makakita ng mga bagay sa kalupaan? Nakarating ka ba? Nakabalik ka na ba?

 

Hindi. Nagkamali nga ba ako? Lulubog na ang barko at nag-iisa lang ako sa kabilang dulo. Hindi tayo naghahakot ng mga bituin at nagbibilangan kung ilan ang naibigay sa isa’t isa. Hindi. Walang gustong magbilangan ng kung gaano na kalaki ang naitulong sa isa’t isa. Hindi tayo nagsususkatan ng mga bagay na nabibilang. Hindi tayo nagpaparti-partihan ng mga trabaho at nagtuturuan kung sino ang may gawa.

 

Ah. Kung minsan nga naman ang tao pagka nakuha na ang gusto ay nakakalimot na. Tila ba hindi mo na iisipin kung sino ang nagbigay sa iyo ng hagdan para makarating ka sa lugar na iyong kinatutungtungan.

 

Naisip mo ba kung gaano kahirap bumuo ng tulay na gawa sa sakit at paghihirap? Naisip ba natin na sa bawat hakbang natin, isang matibay na hagdan ang ating tinutungtungan para mahawakan mo ang kalangitan?

 

Hindi. Ang pagtatampo’y sa una, makalawa ay mawawala. Maglaon ay makakalimot. Masasanay.

 

Hindi ako nagtatampo. Hindi ako magtatampo. Walang rason upang ako ay magtampo.

 

Inis ang nararamdaman ko. Inis na hindi sa iyo kung hindi sa sarili ko. Minsan kasi, imbis na sisihin natin ang tunay na may sala, ang sarili natin ang ating ituturo sa pagkakamali na hindi naman dapat. Maiinis ka nalang dahil bakit kailangan magpaagos tayo na imbis tumayo ng may tindig at pagkatuto.

 

Mas masakit pa ang ginawa mo kaysa sa taong binigyang pansin ko ng dalawang taon. Ah. Ganoon pala ang pakiramdam ng maitaboy nang dahil lang sa mga baluktot na pag-iisip. 

 

Akala ko iyong ipinaramdam ko roon sa taong dalawang taong kong pinahalagahan, iyong pagpapahalaga at pagiintindi ng sobra sa kabila ng hindi pagkakaunawaan, akala ko ay maibibgay ko sa iyo ng buong buo.

 

‘Akala’ ko lang pala. Nagkamali lang pala ako. Binali mo ang tiwalang pinagtibay ko sa maikling panahon. Binigo mo ang isang ibong ni hindi umawit o sumipol ng liriko ng paghahatol.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na ngayo’y gusto kong sundan ka, lumipad kasama mo kahit na sa kabila ng mga ibong umaawit at humahatol ay hindi ko na magagawa dahil ikaw mismo ang bumali sa mga pakpak kong wagas ang paglipad.

article, Uncategorized

You and Me on Parallel World

You and Me on Parallel World

 

If there is a time machine invented, what part of your life do you want to go back? If there is a real time machine, would you change your past? Or would you rather look up to the future and see what’s going to happen?

There are things we have done that we regret so much. There are things we have not done yet we wanted to see what’s the end of it if we make the move. There are so many thoughts in our minds. We want to change something for the better. We want to peek at the future so we can prevent bad things from happening. We defy the space and gravity looking for answers to our unending questions and regrets.

You have hurt a friend and you cannot make up with him. You have a fight with your partner yet nothing is resolved. We killed with our abusive thoughts. We think bad to the good ones. We love and hate each other. We end up breaking our heart and soul. We keep fixing others yet we are the ones that are broken.

I met you on this messy world. You were broken. I was half empty. You were wounded by the things you loved the most. I was trying to fix your soul. We were on the verge of falling but we keep on hanging on. You were the one I wanted the most but we could not be together.

The hopes and the regrets we create are still here. We try to find the pieces of the time we lost and put it back together.

What if there’s a real time machine where we can erase the regrets?

When we see another world, it makes a parallel one. We create another timezone and space of ours. We see ourselves sitting happily on a bench under the the shade of tree. We try to picture out a world without a mess. It’s a world with no regret.

I see you sitting beside me. We eat alone on a happy weekend. You are all fixed. I am so full of thoughts. You smile to your heart’s content. I am the happiest. We close our eyes and dream. We are in each other’s arm.

If there will be a time machine where we can change the past and overlook the future, things would be easy. Yet if we re-create them, there’s a possibility that a parallel world is being created. The world where our thoughts are in good shape.

But the real world does not change the fact that we have done something regretful. There are worlds being created within our own time machine but we cannot erase the fact that a real world is still living. A time machine can be made, but science cannot fix everything.

The thing we wanted the most is, a world of peace. A place of nothing but happiness. We need not to change a thing in the past or overlook the future. The only thing we can do is start changing the present. We think before we move our hands or our feet.

We can create a world within our world without having a time machine. We can change what is going to happen if we leap with our faith.

You can have anything. I can be with you. I do not regret a single thing meeting you. I wish of this parallel world yet I want you to be with me in reality.