poetry, Uncategorized

Still

I once believed

That a star can be outshined by a stone.

And so I let go

Of the brightest one I know

Whom I admired, hoped, and longed for.

 

I was told

That you are a bamboo.

The fragrance of truth never affects you.

Tall and straight;

But never can withstand the burn.

 

I was advised

That you show no endeavor,

A little attempt is all you can afford for.

A little is enough;

And too much is extravagant.

 

Never did I questioned;

Never did I doubt;

Instead I trust, hope, and hold on to;

When a plant that’s been withered

Can still be fertile when watered.

 

It was bliss in a moment

But a moment has gone past.

You who have pulled me

In my own pain and loneliness

Has also break me into pieces.

 

I was taught

That understanding means forgiveness;

And forgiveness is serenity.

Yet I was questioned

Of how far shall I plan to bear it all on my own?

 

It was foolish

That I can fight my own blood and soul

Just so I can keep the water.

I could tire myself writing letters

Of how I felt from the very moment you enter.

 

It was heartbreaking

That when I asked for a little affection;

A little piece of your time and effort;

It bleed deeply on me

Asking was too much for your ego and tea.

 

Long before

And until now I keep insisting

That you will change; you are still growing

But only faults are on the run

In the end, no apology has ever been done.

 

You always say

That it’s me who created the mess

So I should stop and made a fool of myself

I doubt it was me

For I speak the feelings that I wanted to set free.

 

I was naïve

That I disregarded my own belief and conscience

Just so I could be with you;

I simply ignored what others say

But you will never do the same.

 

So I was told

That a guy will be a man

Only if he sees your worth; seize your worth;

A man will be a real man;

If pride will no longer be of hindrance in love.

 

And so I listened

That love is not love

When we think of it as responsibility instead of commitment.

When the love becomes burden

It breaks into silence; torn into pieces.

 

I cried enough

That for once I become alive and happy

Yet I can’t fathom and continue believing;

If from the start

The weight of love will always be on me.

 

Still a stone is a stone.

Hard, dull, and daunting.

A bamboo that is strong and unyielding.

But never did have any difference

To a coward who runs in midst of trouble and disagreement.

 

 

 

 

 

Advertisements
Personal, poetry, Uncategorized

EUPHORIA

EUPHORIA

This is a pure admiration
Of sincerity, and a declaration
Of love, hope, and affection.
I am yet to speak my devotion.
Let alone the stars witness my notion
Of how love can mess my emotion.

Yet how unstable it would be
To feel paranoia and insecurities.
Sleepless night, counting sheeps;
Unspoken feeling that they don’t see.
Bounded by my immaturity
Ripen by trust, patience and fidelity.

No words can describe exactly
Of how much fancy and fluttery
I get whenever I met your eyes.
Your lips and your smile;
And you being mine
Are the treasures I will keep for a lifetime.

I could fit into his broad arms
I will always yearn for his warmth.
I will always long to see
The dimple on his cheek;
The mole on his neck
His tan and tall
And everything I could fall for.

But most of all
That pierces through my heart, and soul
Is his plain honesty, and utmost sincerity
Of love, admiration, and simplicity.
A euphoria when I fall deep
Into the pit of selfless love and greed.

poetry, Uncategorized

PAHINA

PAHINA

 

Isang araw hinanap kita.

Hinanap ko iyong bituin

Na siyang nagbigay liwanag sa akin.

Hinanap ko sa kung saan.

At natagpuan muli kita.

Natagpuan ko ang libro ng nakaraan

Na siyang ibinaon ko na ng tuluyan.

Sa bawat pahina ng iyong buhay

Ay aking binabalikan.

Simula sa lugar na ika’y aking iwan.

Hanggang sa lugar kung saan

Ni anino mo’y hindi ko na maabot pa.

Unti-unti kong binuklat,

Unti-unting nagbalik sa akin ang lahat.

Kung paano ang ngiti sa iyong labi

Ang siyang bumihag sa akin.

Kung paano ang kilos mo

Ang siyang tumatak sa akin.

Kung paano mo binigyang pag-asa ang buhay ko.

At sa kung paano mo kulayan ang mundo.

Sa kung paano ako unang umibig ng totoo.

At una kong pagkabigo.

Ikaw na bituin sa kalangitan

Ang gumabay sa tuwing madilim ang daan.

Ikaw na kinilala ko ng lubos.

Ikaw na pinaglaanan ko ng aking oras.

Ikaw na pinahalagahan ko sa lahat.

Sa bawat pahina ng iyong kalungkutan at pagiisa.

Sa bawat pagbanggit mo na ‘miss’ mo na ‘siya’

Hindi ko maiwasang yakapin ka

At iniisip na ikaw mismo ang librong aking binabasa.

Sa pagbalik ko sa bawat pahina ng nakaraan

Hindi ko malilimutan kung paano ako nasaktan.

Na kahit isa ay walang kang nabanggit

Sa inalay kong pagibig.

Ngunit hindi na iyon mahalaga

Pagkat ikaw ang naging daan

Ikaw ang nagturo sa akin

Na wala akong dapat ikaluha at pagsisihan.

Hindi ko alam kung paano muling iibig,

Na ikaw at ikaw lang ang naging laman nito.

Hindi ko alam kung paano makikipagkilala sa iba

Kung sa tuwina ikaw ang dadapo sa aking isipan.

Hindi ko alam kung paano kita malilimutan

Kung nagbaon ka ng maraming alaala na mahirap iwan.

Hindi ko alam kung paano ko sila lalapitan

Kung ikaw ang lagi kong pinupuntahan.

Hindi kita maikukumpara sa iba.

Sa lahat ng bagay ay hinahangaan kita.

Sa lahat ng bagay ay nariyan ka.

Wala kang katulad.

Wala kang kapantay.

Ngunit alam kong sa iyo ay may mas hihigit pa.

Hindi man siya kasing galing mo

Sa kahit anong aspetong pareho nating gusto.

Sa pagguhit, pagsalita, pamumuno at pagkwento.

Hindi man niya kayang ibigay ang liwanag na siyang kinilala ko

Alam kong kaya niyang mag magningning sa paraan na kanyang gusto.

Kaya sa susunod na ikaw ay aking makita

Alam kong nasa huli na ako ng pahina

Ng nakaraan nating dalawa.

 

poetry, Uncategorized

22 (A Blissful Moment)

A short note for the title: 22 is a significant number so it is where I pulled the emotions to create a poem. There were many things related to 22 so we are free to choose what moment we want to remember.

The poem was created both unintentionally and intentionally. It makes someone happy for a moment we saw sunshine in our lives but we feel sad when it is robbed from ours. Happy we meet someone who can bring it back, it’s either he/she, God, or you yourself. The question is how can we treasure the moment for a very short time?

22

Never had I thought that a stone would shine

In the middle of the blindness I created myself.

He who poured sunshine,

Has also left me bleed in my own memories.

I was drowned by the misconception,

Of the fantasy that was dressed in reality.

And when we opened our eyes,

It was bliss that I felt for the first time in my life.

So I was trying to recall the past

But the past has been blurred by the present you.

And you are the stone that I never saw through.

It was so long that I recognized,

Yet is was short of a chance.

The bliss you created

Reminded of the spring, summer, autumn and winter.

We ride a boat in the middle of a rocky road.

We sing in the rhythm of laughter.

We dance with the headlights of the busy street.

And yet what I feared the most has come.

The expectations and assumptions,

And the disappointment has stormed the fun.

So when I blink my eyes

It was not you who came up to my side.

It was indeed distressing.

And for a minute, I traveled to that painful past.

I want to close my eyes.

I want to see you again.

So I will stand still,

And here I’ll be waiting;

For the time we create another blissful moment.

You might not be the sunshine I was dreaming of.

Nor the perfect star I was hoping for.

But you are the right stone I found fit for my finger.

poetry, Uncategorized

PAGLAYA

PAGLAYA

 

Minsa’y may nagsabi sa akin

Na hindi ka makakagawa ng isang tula

Kung hindi mo pa nararanasang masaktan.

Umibig ng lubos; masaktan ng higit pa sa inilaan.

Magmahal ng sobra; masugatan ng labis – labis.

Kaya naman ako’y napaisip; nagbalik.

Ni hindi ko na mabilang sa aking palad

Kung ilang letra na nga ba ang aking naisulat,

Ilang taludtod na nga ba ang aking nabuo,

Ilang magkakatunog sa dulo ang iniwasto,

At ilang tula na nga ba ang aking nagawa para sa iyo.

Ngunit ni isa rito walang nakarating; walang inilipad.

Kaya marahil dito ko na wawakasan; bibigyang katapusan.

At nanunumpang ito na ang huli at hindi na muling magsisisi.

Mahal ko, ngayon ay papalayain ko na ang sarili ko.

Lalaya na parang ibon sa himpapawid na ngayon lang nakalipad.

Na parang isda sa kanal at natutong lumangoy sa kawalan.

Aalis na sa nakalipas; ibabaon sa limot ang nakaraan.

Sisibol na parang walang sugat na natamo sa kahapon.

At hindi na muling magtatangkang bumalik sa hindi paroroon.

Mahal ko, pagkat masyadong masakit na.

Na ang buwan at araw ay hinding hindi na magtatagpo, sinta.

Ang itim ay hindi magiging puti;

Ngunit ang puti ay magiging itim.

At hindi lahat ng kulay ay magiging tugma.

Lubos kitang minahal.

Lubos rin akong nasaktan.

Ngunit walang may kasalanan.

Walang may alam na sa ganito pala ang kahahantungan.

Na ang akala’y bisig mo’y yakap ko na; ngunit hindi pala.

Na akala’y maaari na tayong dalawa; ngunit ako’y nagkamali, sinta.

Ikaw iyong klase ng taong hindi ko inaasahan.

Iyong taong hindi kailanma’y sumagi sa aking isipan.

Bakit may mga taong binibigyan tayo ng halaga

Ngunit hindi pala talaga?

Bakit may mga taong lubos tayong pinapaasa?

Siguro nga’y tayo lamang ang umaasa at nagpapakatanga.

Sabi nga nila’y

Hindi naman bulag ang pag-ibig

Bagkus ay siyang nakakakita

Ngunit ang mag – isip ng tama’y hindi nito magawa.

Nagkamali tayo.

Minsa’y naisip ko;

Kung sa paggawa ba ng tula’y makakalimot ako?

O mas lalo ko lang pinahihirapan ang sarili ko?

Na minsa’y naitanong ko sa sarili,

Sa paglaya ko bang ito, lahat ba’y lilimutin rin

Ang mga ala – alang kagaya ng nangyari kahapon?

Sa paglimot ko ba’y kasama sila sa pagbaon?

At sa pagbaon ko ba’y mukha mo’y hindi na siya ang bubungad sa umaga ko?

Ganoon ba kasakit?

Na daang salita na ang aking nabanggit

Subalit kulang pa para ipaalam ang aking mga hinanakit.

Ngunit huwag mong isiping ito’y isang makasariling tula.

Dahil nais kong ipabatid na sa kabila ng sakit ako’y naging masaya.

At siguro nga’y maituturing akong isang masokista.

Natutong lumipad; mangusap; magkulay ng walang pagaalinlangan.

Natutong mangarap na kasing taas ng mga bituin sa kalangitan.

Natutong maging masaya sa tuwing ako’y nakakasabay sa mga tawa mong kakaiba.

Natutong mag-isip; mangialam; ipaglaban ang nais ipadama.

Natutong kumilala; kahalagahang hinahanap ay nakita.

Natutong kumilos; sumayaw; makipaglaro sa gusto ng tadhana.

At natutong mahalin ang sarili higit pa sa iyo, sinta.

Minahal kita. Mahal kita. Pero ako’y lalaya na.

Aalis na sa lugar na pinahalagahan ko ng sobra.

Tama na ang mahigit isang taong lungkot at sayang nadama .

Ang nais ko’y maging maligaya ng walang iniisip na iba.

Pero tandaan mo,

Na sa paglaya ko ay papahalagahan parin kita.

Na gaya ng pag – aalaga ko sa mga gamit kong kwintas at porselana.

At kung iniisip mong mahal pa kita.

Hindi na.

Palayain mo na rin ang isip mong puno ng mga tamang hinala.

Ang paggawa ng tula, bagkus masakit ay dapat maganda.

Hindi puno ng tinik na makakasugat sa puso ng isang mambabasa.

Salamat ng marami.

Salamat sa iyo, sinta.

Ang tula ko’y papalayain ko na.

Personal, poetry, Uncategorized

Paglipas

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ipapabatid sa iyo kung gaano ako naging masaya

Sa mga araw at gabi na kasama kita

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ihahatid sa iyo ang mga piraso ng mga alaala

Na siyang bumuo sa akin sa twina

Naging inspirasyon, lakas at pagtitika

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

At ngayon ay magtatapos na sa apat na taong pagugol

Sa pangarap na patuloy na inaabot

Bukas makalawa mawawala na rin

At bubuo ng bagong yugto kung saan ay wala ka

Dahil lilipas rin ang mga araw ng pagiisip

At maglaon ay hindi na ikaw ang tatakbo sa isipang ito.

poetry, Uncategorized

Nakakapagod rin pala.

Nakakapagod rin pala.

Ang nakakabinging katahimikan.

Sa tuwing nagkakaroon ng hindi pagkakaunawaan.

Hindi magiimikan.

Hindi magkatinginan.

Ipinapasa ang dapat sa iyo’y siyang sinasabi na.

Nabubuhol ang mga salitang hindi maibulong.

Yumuyuko; tumitingin sa ibang direksyon.

Nakakapagod rin pala.

Iyong maghintay sa hindi naman darating na.

Sa palaging pagtanong kung ‘nasaan ka na?’

O kung bakit ‘wala ka pa?’

At sa puntong susuko ka na;

Kakaantay sa mga pangakong walang natupad ni isa.

Sa pagantay masambit ang salitang ‘sorry’.

At sa mga bagay na hindi na mangyayari pa.

Nakakapagod rin pala.

Ang magmahal ng paulit-ulit.

Na hanggang ngayon ay siyang ipinipilit.

Umiibig ng tahimik.

Umiibig ng mata’y nakapikit.

Umiibig ng walang hinihinging kapalit.

Umiibig ng hindi sinasadya.

Ngunit sa huli’y masasaktan ng pag-aakala.

Nakakapagod rin pala.

Ang mga bagay na sa imahinasyon lamang masaya.

Na akala’y makakapagantay pa.

Sa huli ay masasambit na mahal kita.

Ngunit hindi kayang ikaw ay makasama.

Pipikit at pagkaraan ng ilang segundo’y pipikit muli.

Ititikom ang bibig.

Ititikom nalang hanggang huli.

poetry, Uncategorized

Regrets.

The thing I regret the most.
It was the precious moments I have never spent.
The time I never thought of making it special.
The moment you were there.
And the time I was lost.
The thing I regret the most;
Was the effort I have exerted.
All the pain and tears I never speak up.
The effort it was be,
And hopeless I am still.
The dream that shattered into pieces.
Of flying colors above the sky.
It was the thing I regret the most.
You were there.
And I was here.
I looked at you like how I thought of being with you.
The dream I felt was so real.
It will all end with regrets and tears.

poetry, Uncategorized

Sa Aking Sarili

Sa Aking Sarili

Para sa mga gabing kapi ang kapiling,

Sa’twing sa ibang bahay na dumarating,

Para sa mga unan na hindi makapiling,

Darating ang panahong makakatulog ka rin ng mahimbing.

Para sa mga araw na walang tulog at pahinga,

Sa bawat puyat at pagsigaw ng ‘hindi ko na kaya’,

At sa bawat pagsubok; bumabangon kang tuwina,

Makikita mong sa huli ay magbubunga.

Para sa mga taong pilit kang ibinabababa,

Sa mga humahadlang sa ‘yong ngiti’t pagtawa,

Sa mga taong may kulang sa pagunawa,

Hayaan mo’t darating ang araw ay makakaintindi rin sila.

Para sa mga kaibigan mong sinamahan ka hanngang dulo,

Sa taong tumulong; nagbigay ng ideya para sa ‘thesis’ mo,

At sa magulang mong handang ilaan ang lahat para sa iyo,

‘wag mong kalimutang magpasalamat at sa Lord ng buong buo.

Para sa pangarap mong makagawa ng pelikula,

O para sa kagustuhang magsulat ng kwento’t iba pa,

Sa pangarap na lumipad at maglakbay ng masaya,

Gawin itong sandigan upang ika’y maging malaya.

Hindi man matupad iyong pangarap na umakyat

Sa entabladong nakatoga na may ginto o pilak,

Marami mang gusto ang hindi natupad,

Huwag mangamba’t  may dahilan ang lahat.

poetry, Uncategorized

Gusto Ko Lamang Magsulat

GUSTO KO LAMANG SUMULAT

 

Gusto ko lamang magsulat.

Hanggang ang mga daliri ko ay sumakit,

At manlabo ang mga mata ko sa puyat

Na hawak ang pluma’t papel sa pagpikit.

 

Gusto ko lamang magsulat.

Umupo sa isang sulok at mangarap.

Sumulat hanggang sa ako’y maubusan

Nang mga salitang hindi na mahanap.

 

Gusto ko lamang magsulat.

Gumunita ng masayang alaala.

O, alalahanin muli ang mga sakit

At lahat ng mga ito’y manunumbalik.

 

Gusto ko lamang magsulat.

Na mayroong simula, gitna at wakas.

Mga kwentong may kabuluhan; mapangahas

At anurin ng mga ideyang kakaiba.

 

Gusto ko lamang magsulat.

At mabigyang buhay ang bawat titik.

Magalit, sumigaw, magwala ng sakit.

Maging masaya, sumubok; lumigaya.