poetry, Uncategorized

PAGLAYA

PAGLAYA

 

Minsa’y may nagsabi sa akin

Na hindi ka makakagawa ng isang tula

Kung hindi mo pa nararanasang masaktan.

Umibig ng lubos; masaktan ng higit pa sa inilaan.

Magmahal ng sobra; masugatan ng labis – labis.

Kaya naman ako’y napaisip; nagbalik.

Ni hindi ko na mabilang sa aking palad

Kung ilang letra na nga ba ang aking naisulat,

Ilang taludtod na nga ba ang aking nabuo,

Ilang magkakatunog sa dulo ang iniwasto,

At ilang tula na nga ba ang aking nagawa para sa iyo.

Ngunit ni isa rito walang nakarating; walang inilipad.

Kaya marahil dito ko na wawakasan; bibigyang katapusan.

At nanunumpang ito na ang huli at hindi na muling magsisisi.

Mahal ko, ngayon ay papalayain ko na ang sarili ko.

Lalaya na parang ibon sa himpapawid na ngayon lang nakalipad.

Na parang isda sa kanal at natutong lumangoy sa kawalan.

Aalis na sa nakalipas; ibabaon sa limot ang nakaraan.

Sisibol na parang walang sugat na natamo sa kahapon.

At hindi na muling magtatangkang bumalik sa hindi paroroon.

Mahal ko, pagkat masyadong masakit na.

Na ang buwan at araw ay hinding hindi na magtatagpo, sinta.

Ang itim ay hindi magiging puti;

Ngunit ang puti ay magiging itim.

At hindi lahat ng kulay ay magiging tugma.

Lubos kitang minahal.

Lubos rin akong nasaktan.

Ngunit walang may kasalanan.

Walang may alam na sa ganito pala ang kahahantungan.

Na ang akala’y bisig mo’y yakap ko na; ngunit hindi pala.

Na akala’y maaari na tayong dalawa; ngunit ako’y nagkamali, sinta.

Ikaw iyong klase ng taong hindi ko inaasahan.

Iyong taong hindi kailanma’y sumagi sa aking isipan.

Bakit may mga taong binibigyan tayo ng halaga

Ngunit hindi pala talaga?

Bakit may mga taong lubos tayong pinapaasa?

Siguro nga’y tayo lamang ang umaasa at nagpapakatanga.

Sabi nga nila’y

Hindi naman bulag ang pag-ibig

Bagkus ay siyang nakakakita

Ngunit ang mag – isip ng tama’y hindi nito magawa.

Nagkamali tayo.

Minsa’y naisip ko;

Kung sa paggawa ba ng tula’y makakalimot ako?

O mas lalo ko lang pinahihirapan ang sarili ko?

Na minsa’y naitanong ko sa sarili,

Sa paglaya ko bang ito, lahat ba’y lilimutin rin

Ang mga ala – alang kagaya ng nangyari kahapon?

Sa paglimot ko ba’y kasama sila sa pagbaon?

At sa pagbaon ko ba’y mukha mo’y hindi na siya ang bubungad sa umaga ko?

Ganoon ba kasakit?

Na daang salita na ang aking nabanggit

Subalit kulang pa para ipaalam ang aking mga hinanakit.

Ngunit huwag mong isiping ito’y isang makasariling tula.

Dahil nais kong ipabatid na sa kabila ng sakit ako’y naging masaya.

At siguro nga’y maituturing akong isang masokista.

Natutong lumipad; mangusap; magkulay ng walang pagaalinlangan.

Natutong mangarap na kasing taas ng mga bituin sa kalangitan.

Natutong maging masaya sa tuwing ako’y nakakasabay sa mga tawa mong kakaiba.

Natutong mag-isip; mangialam; ipaglaban ang nais ipadama.

Natutong kumilala; kahalagahang hinahanap ay nakita.

Natutong kumilos; sumayaw; makipaglaro sa gusto ng tadhana.

At natutong mahalin ang sarili higit pa sa iyo, sinta.

Minahal kita. Mahal kita. Pero ako’y lalaya na.

Aalis na sa lugar na pinahalagahan ko ng sobra.

Tama na ang mahigit isang taong lungkot at sayang nadama .

Ang nais ko’y maging maligaya ng walang iniisip na iba.

Pero tandaan mo,

Na sa paglaya ko ay papahalagahan parin kita.

Na gaya ng pag – aalaga ko sa mga gamit kong kwintas at porselana.

At kung iniisip mong mahal pa kita.

Hindi na.

Palayain mo na rin ang isip mong puno ng mga tamang hinala.

Ang paggawa ng tula, bagkus masakit ay dapat maganda.

Hindi puno ng tinik na makakasugat sa puso ng isang mambabasa.

Salamat ng marami.

Salamat sa iyo, sinta.

Ang tula ko’y papalayain ko na.

Advertisements
Personal, poetry, Uncategorized

Paglipas

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ipapabatid sa iyo kung gaano ako naging masaya

Sa mga araw at gabi na kasama kita

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

Sa kung paano ko ihahatid sa iyo ang mga piraso ng mga alaala

Na siyang bumuo sa akin sa twina

Naging inspirasyon, lakas at pagtitika

Lumipas na ang mga araw ng pagiisip

At ngayon ay magtatapos na sa apat na taong pagugol

Sa pangarap na patuloy na inaabot

Bukas makalawa mawawala na rin

At bubuo ng bagong yugto kung saan ay wala ka

Dahil lilipas rin ang mga araw ng pagiisip

At maglaon ay hindi na ikaw ang tatakbo sa isipang ito.

poetry, Uncategorized

Nakakapagod rin pala.

Nakakapagod rin pala.

Ang nakakabinging katahimikan.

Sa tuwing nagkakaroon ng hindi pagkakaunawaan.

Hindi magiimikan.

Hindi magkatinginan.

Ipinapasa ang dapat sa iyo’y siyang sinasabi na.

Nabubuhol ang mga salitang hindi maibulong.

Yumuyuko; tumitingin sa ibang direksyon.

Nakakapagod rin pala.

Iyong maghintay sa hindi naman darating na.

Sa palaging pagtanong kung ‘nasaan ka na?’

O kung bakit ‘wala ka pa?’

At sa puntong susuko ka na;

Kakaantay sa mga pangakong walang natupad ni isa.

Sa pagantay masambit ang salitang ‘sorry’.

At sa mga bagay na hindi na mangyayari pa.

Nakakapagod rin pala.

Ang magmahal ng paulit-ulit.

Na hanggang ngayon ay siyang ipinipilit.

Umiibig ng tahimik.

Umiibig ng mata’y nakapikit.

Umiibig ng walang hinihinging kapalit.

Umiibig ng hindi sinasadya.

Ngunit sa huli’y masasaktan ng pag-aakala.

Nakakapagod rin pala.

Ang mga bagay na sa imahinasyon lamang masaya.

Na akala’y makakapagantay pa.

Sa huli ay masasambit na mahal kita.

Ngunit hindi kayang ikaw ay makasama.

Pipikit at pagkaraan ng ilang segundo’y pipikit muli.

Ititikom ang bibig.

Ititikom nalang hanggang huli.

poetry, Uncategorized

Regrets.

The thing I regret the most.
It was the precious moments I have never spent.
The time I never thought of making it special.
The moment you were there.
And the time I was lost.
The thing I regret the most;
Was the effort I have exerted.
All the pain and tears I never speak up.
The effort it was be,
And hopeless I am still.
The dream that shattered into pieces.
Of flying colors above the sky.
It was the thing I regret the most.
You were there.
And I was here.
I looked at you like how I thought of being with you.
The dream I felt was so real.
It will all end with regrets and tears.

poetry, Uncategorized

Sa Aking Sarili

Sa Aking Sarili

Para sa mga gabing kapi ang kapiling,

Sa’twing sa ibang bahay na dumarating,

Para sa mga unan na hindi makapiling,

Darating ang panahong makakatulog ka rin ng mahimbing.

Para sa mga araw na walang tulog at pahinga,

Sa bawat puyat at pagsigaw ng ‘hindi ko na kaya’,

At sa bawat pagsubok; bumabangon kang tuwina,

Makikita mong sa huli ay magbubunga.

Para sa mga taong pilit kang ibinabababa,

Sa mga humahadlang sa ‘yong ngiti’t pagtawa,

Sa mga taong may kulang sa pagunawa,

Hayaan mo’t darating ang araw ay makakaintindi rin sila.

Para sa mga kaibigan mong sinamahan ka hanngang dulo,

Sa taong tumulong; nagbigay ng ideya para sa ‘thesis’ mo,

At sa magulang mong handang ilaan ang lahat para sa iyo,

‘wag mong kalimutang magpasalamat at sa Lord ng buong buo.

Para sa pangarap mong makagawa ng pelikula,

O para sa kagustuhang magsulat ng kwento’t iba pa,

Sa pangarap na lumipad at maglakbay ng masaya,

Gawin itong sandigan upang ika’y maging malaya.

Hindi man matupad iyong pangarap na umakyat

Sa entabladong nakatoga na may ginto o pilak,

Marami mang gusto ang hindi natupad,

Huwag mangamba’t  may dahilan ang lahat.

poetry, Uncategorized

Gusto Ko Lamang Magsulat

GUSTO KO LAMANG SUMULAT

 

Gusto ko lamang magsulat.

Hanggang ang mga daliri ko ay sumakit,

At manlabo ang mga mata ko sa puyat

Na hawak ang pluma’t papel sa pagpikit.

 

Gusto ko lamang magsulat.

Umupo sa isang sulok at mangarap.

Sumulat hanggang sa ako’y maubusan

Nang mga salitang hindi na mahanap.

 

Gusto ko lamang magsulat.

Gumunita ng masayang alaala.

O, alalahanin muli ang mga sakit

At lahat ng mga ito’y manunumbalik.

 

Gusto ko lamang magsulat.

Na mayroong simula, gitna at wakas.

Mga kwentong may kabuluhan; mapangahas

At anurin ng mga ideyang kakaiba.

 

Gusto ko lamang magsulat.

At mabigyang buhay ang bawat titik.

Magalit, sumigaw, magwala ng sakit.

Maging masaya, sumubok; lumigaya.

 

 

 

 

 

 

poetry, Uncategorized

Titignan Kita

Titignan kita.

At aking huhulihin ang iyong mga mata.

Na para bang mapapako ang tingin,

At unti-unting mahuhulog sa akin.

 

Titignan kita.

Ngunit ikaw’y iiwas din.

Na parang ayaw mapukaw ang tingin,

At hindi malaman ang gagawin.

 

Titignan kita.

Ngingiti na bahagya lang ang makikita.

Titingala at mapapamulsa.

Saka naman’y magpapahuli sa akin, sinta.

poetry, Uncategorized

IF

If

If there is only a chance to say what I feel

I would buy a time just to explain my feelings

I would go through all the obstacles

And I hope it will reach you.

 

If only I have the right to own every seconds with you

I will never give up on it

And hold unto it until the very end

Because every seconds with you is a chance for me

 

If I can only make my universe

There’s only me and you and the people who are beside us

And all the happy memories will bound there

And we will live a life of happiness

 

If I could only change your mind

And then I will let them see me through

I will make every minute a forever

And forever will be eternity

 

If only I can make my dreams turn into reality

And reality will be you

I will be the happiest human on earth

Living with no regrets as this poem ends

poetry, Uncategorized

MULI

MULI.

 

Ika’y bumalik, naramdaman muli ang yakap mo’t halik.

Sa bisig mo, ako’y nakatanim

Muli na naman kitang mamahalin.

 

Sa bawat oras na lumipas, Buwan o taon man ang kumupas

Ni hinding hindi ko nilimot sinta, yaong kislap sa iyong mga mata

Na sa tuwing magkasama, sa akin lang nakatama.

 

Saglit lang ng ako’y iyong nagawang paibigin.

O, saglit lang rin ng nagawa mo akong limutin.

Ng hindi man lang sa akin nagsabi kung bakit ako’y nagawang paalisin.

 

Kay tagal kitang hinintay.

At ngayo’y walang pasabing ika’y nagbalik sa akin.

Muli na naman kitang iibigin.

 

Muli, napaikot ang aking mundo

At siyang sa iyo lamang ito.

Muling haplusin ang pag-ibig mong pangako.

 

poetry, Uncategorized

PARU – PARO

 

PARU – PARO

 

Sa huling pagkakataon, nagtama ang aming mga mata.

Tumigil ang sandali nang hindi ko inakala.

Na para bang may gustong sabihin sa isa’t isa,

At nangungusap na huwag nang umiwas pa.

 

Hinuli mo ang paru-parong nakadapo sa iyong palad.

Ginising sa hapon na tila ay umaga ang nakasalubong.

Binigyan buhay, init, at kilig ang kalamigan.

Na noong dumampi sa pisngi ang kahapon ay nakalimutan.

 

Sa dami ng nakabihis nang magarbo at nakapomado,

Sa iyo unang napukaw ang tingin sa akin ay bago.

At sa unang pagkakataon, nagtama ang ating mga mata.

Nangusap ang ating mga puso at ika’y nakilala.

 

Lumipad ako ng malaya gaya ng paru-paro.

At sa huli ay nabihag mo parin ako.

Pinilit muling bumalik mula sa pagkauod.

Ngunit nagsugat lamang ang mga pakpak nang aking puso.

 

Ngayon nga’y sa huling pagkakataon, hinuli mo ang mga mata ko.

At ito’y nakatuon lamang sa mga tingin mong hindi maanino.

Gusto kong yapusin; halikan ang iyong mga pisngi.

Na gaya nang una mong pinaramdam sa akin.