article, Uncategorized

Ang Pakpak na Iyong Binali

May mali. May tama. Hindi maaaring gatungan ng mali ang mali. At mas lalong hindi rin maaaring gatungan ng mali ang isang napakamalaking pagkakamali. Kumbaga sa simple math equation, when a number with negative sign is added to another number with negative sign it will result with a negative number. Hindi naman kasi maitatama ng maling pag-iisip ang isa pang maling pag-iisip.

 

Minsan darating ka sa isang punto kung saan mari-realize mo na naiipit ka sa isang sitwasyong hindi mo alam kung tama o mali. Kasi ang alam mo, nasa tama ka. Alam mong wala namang mali sa ginagawa mo. Ano bang mali sa paghinto upang makarinig ka ng ibang kwento? Gusto mong kumawala pero iniipit ang iyong mga pakpak ng mga bagay na humihila sa iyo pababa.

 

Nagkamali ka. Oo, nagkakamali tayo. Nagkakamali ako. Pero hindi ko inisip na may mali sa ginawa kong pagtulong sa isang osong iniwan ang kalupaan at tuluyang lumangoy sa kailaliman ng karagatan (referring to an article, ‘Ang Uwak at Ang Oso’).

 

Ah. Hindi ko alam na sa bawat kilos mo, mayroong mga ibong sisipol at aawit. Kung ang lahat ng mga bagay na ating napapansin at naiisip ay binibigyan natin ng kahulugan, marahil siguro ay makakabuo na tayo ng isang diksyunaryong may katawagang “The Last Judgement”.

 

Minsan o madalas, ang ‘akala’ masakit. Hindi dahil nag ‘assume’ ka o nag ‘expect’ kang iba ang pananaw niya sa iba. O iba ang tingin mo sa kanya. Sadyang pinakitaan ka niya ng rason para baliin iyong ‘akala’ na iniisip mo.

 

Akala ko kasi wala ka namang pakialam sa iniisip ng iba. Ganoon ang naging paninindigan ko. Bakit mo iisipin ang mga bulong na alam mong mali. Alam mo sa sarili mo kung ano ang tama at mali.

 

Nasaktan ka. Lumayo ka. Pinakinggan ang bawat pagmamaktol mo na sumusugat dyan sa puso mo. Yung bang nagtiwala ka ng buo pero babaliin lang rin pala ng mga taong nilapitan mo. Narinig mo ang mga masasakit nilang kwento tungkol sa iyo. At aaminin kong hinatulan rin kita kahit wala kang kaso.

 

Naniwala ang kalangitan sa iyo. Pinakinggan ka at nabago ang perspektibo nito. At oo, hindi isang mali ang makinig sa kwentong dapat pakinggan. Tinimbang ang buwan at ang araw. Pikit-matang inaalala na huwag kang masaktan. Pitik-bulag na iniisip ang bawat salitang binibitawan sa iyo ay pinaparatang. Tinitimbang maigi kung ano o sino ang may mali o tama o pareho lang ba kayong nagkamali.

 

Hindi. Ang ‘akala’ ay isang pagkakamali. Hindi ka rin naiba doon sa mga ibong nagsisipag-awit ng mga lirikong binulag ng mga maling pag-iisip. Ginawa mo rin kung ano ang ginawa nila. Inulit mo lang kung anong ginawa nila sa iyo. Ngayong binigyan ka ng pagkakataon para mabago ang isang pagkakamali ay gagatungan mo ng isa panng pagkakamali. Ikaw ang osong nalunod sa isang palaisdaan. Humuni ka ng gaya ng mga ibon upang hindi ka mahuli ng mangingisda. Ginaya mo sila kahit alam mong sa sarili mong isa kang oso.

 

Ah. Nakuha mo na ba ng gusto mo, munting oso? Nahirapan ka bang sisirin ang kailaliman ng dagat kaya umahon kang muli? Sabik ka na ba muling makita ang kaulapan? Sabik ka na bang makakita ng mga bagay sa kalupaan? Nakarating ka ba? Nakabalik ka na ba?

 

Hindi. Nagkamali nga ba ako? Lulubog na ang barko at nag-iisa lang ako sa kabilang dulo. Hindi tayo naghahakot ng mga bituin at nagbibilangan kung ilan ang naibigay sa isa’t isa. Hindi. Walang gustong magbilangan ng kung gaano na kalaki ang naitulong sa isa’t isa. Hindi tayo nagsususkatan ng mga bagay na nabibilang. Hindi tayo nagpaparti-partihan ng mga trabaho at nagtuturuan kung sino ang may gawa.

 

Ah. Kung minsan nga naman ang tao pagka nakuha na ang gusto ay nakakalimot na. Tila ba hindi mo na iisipin kung sino ang nagbigay sa iyo ng hagdan para makarating ka sa lugar na iyong kinatutungtungan.

 

Naisip mo ba kung gaano kahirap bumuo ng tulay na gawa sa sakit at paghihirap? Naisip ba natin na sa bawat hakbang natin, isang matibay na hagdan ang ating tinutungtungan para mahawakan mo ang kalangitan?

 

Hindi. Ang pagtatampo’y sa una, makalawa ay mawawala. Maglaon ay makakalimot. Masasanay.

 

Hindi ako nagtatampo. Hindi ako magtatampo. Walang rason upang ako ay magtampo.

 

Inis ang nararamdaman ko. Inis na hindi sa iyo kung hindi sa sarili ko. Minsan kasi, imbis na sisihin natin ang tunay na may sala, ang sarili natin ang ating ituturo sa pagkakamali na hindi naman dapat. Maiinis ka nalang dahil bakit kailangan magpaagos tayo na imbis tumayo ng may tindig at pagkatuto.

 

Mas masakit pa ang ginawa mo kaysa sa taong binigyang pansin ko ng dalawang taon. Ah. Ganoon pala ang pakiramdam ng maitaboy nang dahil lang sa mga baluktot na pag-iisip. 

 

Akala ko iyong ipinaramdam ko roon sa taong dalawang taong kong pinahalagahan, iyong pagpapahalaga at pagiintindi ng sobra sa kabila ng hindi pagkakaunawaan, akala ko ay maibibgay ko sa iyo ng buong buo.

 

‘Akala’ ko lang pala. Nagkamali lang pala ako. Binali mo ang tiwalang pinagtibay ko sa maikling panahon. Binigo mo ang isang ibong ni hindi umawit o sumipol ng liriko ng paghahatol.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na ngayo’y gusto kong sundan ka, lumipad kasama mo kahit na sa kabila ng mga ibong umaawit at humahatol ay hindi ko na magagawa dahil ikaw mismo ang bumali sa mga pakpak kong wagas ang paglipad.

Advertisements
prose, Uncategorized

Sonnet 90

SONNET 90 BY SHAKESPEARE
(Sonnet 90 of DABanigoos)

Then hate me when thou wilt, if ever, now,

Now while the world is bent my deeds to cross;

So hate me when you want to, but if you’re ever going to, do it now, now while the world is determined to frustrate everything I try to do.

Babangon ka nalang isang araw, wala na. Wala na yung spark na naramdaman mo noong una mong nahawakan ang mga kamay niyang mas malaki sayo. Wala na rin yung abnormal heartbeat na nararamdaman mo pag dumarating siya. Wala na yung mga effects na slow motion pagka kayo ay nagkakasama.

Wala na.

Wala na sayo yung mga asaran niyong sa huli magkakapikunan at sa pinakahuli ay magkakaroon ng yayaan. Wala ng halaga sayo ang ngiti na kala mo’y para sa iyo lamang. Wala na yung malicious thinking mo tuwing nagkakabanggaan ang inyong mga kamay, daliri, o kasu – kasuhan.

Ngayon ay nakikita mo na lamang ang sarili mo na tumatawa sa bawat jokes niya, pero hindi ka na kinikilig pa. Bakit? Hindi ko rin alam kung bakit isang araw eh maglalaho ang lahat. Hindi natin alam kung paano nagawa ng isang araw, nagawa ng isang tulog na baguhin ang takbo ng ating pagiisip.

Eh, kung ganoon lang pala kadali mawala ang lahat, bakit kailangan pa nating pagdaanan ang mga masasakit na moving on bago natin lubusang maalis sa isip natin ang taong minahal natin ng lubusan?

Nawala nga ba? O mayroon pa ring natitira? Hindi natin alam, hindi natin mabigyan ng tamang eksplenasyon ang nangyari sa atin.

Ang alam lang natin, gusto nating makita ang sarili natin na wala na yung border pag nakakasama mo siya.

Join with the spite of fortune, make me bow,

And do not drop in for an after-loss:

Add to my misfortune, make me collapse under it, don’t hit me with this later, after I’ve already endured so many other blows.

Ay hindi.

Siguro ay sadyang tumitigil lang ang puso nating magmahal pag alam nating sobra na tayong nasasaktan.

Gaano nga ba kasakit ang nagawa mo para humantong sa ganito?

Bakit dumadating sa punto na ang tao ay nagdedesisyong iwanan ang taong mahal nila. Bakit may mga taong nagagawang iwanan ang lahat ng mga memories na nangyari sa kanilang dalawa gayung parehas naman silang naging masaya?

Bakit may mga taong sobrang nag regret na naging sila? O sobrang nag-regret ng iwanan sila? Bakit naimbento ang nasa huli ang pagsisi? Hindi ba pwedeng magsisi habang nasa kalagitnaan? Hindi ba pwedeng sa umpisa palang ay magsisi ka na ng sa huli ay wala ng regret? Bakit may mga feelings na bigla nalang mawawala?

At ikaw nalang, ikaw nalang yung naiwan sa ere.

Ah, do not, when my heart hath ‘scaped this sorrow,

Come in the rearward of a conquered woe.

Ah, do not let me think I’ve avoided the sorrow of losing you, then come and reject me—right after I’ve been defeated by another grief.

Wala na.

Wala na nga ba talaga? Wala na nga bang yung sakit na nararamdaman mo pag nakikita mong may kasama siyang iba? O may katawanan siyang iba?

Wala na.

O sadyang gusto lang nating takasan ang katotohanan. Na minsan talaga sa isang buhay ay hinding -hindi ka magagawang lingunin ng taong mahal mo. Hindi dahil may stiff – neck siya, dahil ano pa bang silbi ng paglingon niya kung nasa harap naman na niya ang taong mahal niya? At hindi ikaw yon. Ibang tao. Ibang iba sa inaakala mo. Ibang iba sayo.

Wala na yung pagmamahal na inaasam – asam mo.

Hindi na nakarating sayo. Hindi na rin maibabalik sayo.

Give not a windy night a rainy morrow,

To linger out a purposed overthrow.

Don’t turn my windy night into a rainy tomorrow, prolonging the defeat you intend to give me.

Bakit nga ba hindi narereciprocate ang effort natin? Bakit nga ba walang sukling bumabalik gayong sobra naman ang binayad natin?

Gahaman kasi ang tao. Corrupt.

Na pag may sobra ay ibubulsa. At hindi na nila iintindihan pa kung may maagrabyado sila, o may masasaktang iba.

Parang politician na nangangakong para sa inyo lahat ng platapormang ito, at heto tayo naniniwalang ibibigay sa atin iyon. Na alam naman nating hinding – hindi nila gagawin iyon.

Bakit ka ba nagbayad ng sobra?

Kung mula dito hanggang Caltex eh, kalahating kilometro lang pala ang layo mo. Hindi mo ba naisip na nasayang lang ang pera mo?

O dumating ba sa isip mo na sayang lang ang effort mo, ang pagod at hirap mo sa taong kelan man ay hindi mabibigay sayo ang hiling mo—na atleast man lang, mapansin ka ng taong mahal mo.

If thou wilt leave me, do not leave me last,

When other petty griefs have done their spite

If you’re going to leave me, don’t wait until the end, after other little sorrows have done their damage.

Ang hilig kasi natin sa shortcut. Gusto natin madalian. Gusto natin pag sinuyo tayo, oo agad. Hindi man lang tayo magpa – awa effect. Pag sinabi niya, in an instance, nandon ka agad. Akala natin sa ganitong paraan eh, mahuhulog na siya sayo, hindi pala.

Nawala na yung pasensya natin sa pag – ibig.

Nawala na yung halaga kung bakit tayo umiibig. Sabi nga ng iba, hindi naman talaga bulag ang pag – ibig, nakakakita ito, pero hindi marunong mag – isip. Hindi na natin alam kung ano ba ang pinagkaiba ng greatest love sa correct love. O kung tama ba o mali ang pagmamahal, kung tama ba na siya na ang mamahalin natin habang buhay.

Ang akala kasi natin, basta nagka – spark, eh siya na. Na akala nating lahat, pag may taong kapareho natin, o bagay sa atin ay siya na. PUSH lang ng push, nabangga ka na pala! Pero magpapatuloy ka parin kasi tanga ka.

Pagkatapos, saka lang darating ang realization.

Kesyo, bakit siya? Ang tanga – tanga ko at minahal kita! Bakit pa ko nagpalandi sayo kung may nilalandi ka naman palang iba?

Bakit patuloy parin kitang minamahal ngayon alam ko namang hinding hindi mo ako magagawang mahalin?

REALIZATION. BIG WORD.

Then it will just hit you, right in your amygdala. Iyon yung parte sa utak mo, sa may temporal lobe, na nagpa-process ng emotions mo, nandyan nakatira sila Joy, Sad, Fear, Anger at Disgust (if you know what I mean). At itong si hippocampus ay natigil na kakasend ng emotion sa utak mo dahil nagsawa na sa kaka – emote mo. Nagets mo ba? Kasi, science yan. Kung hindi, ay! wala ka na talagang pag – asa, kaya heto nagiging tanga ka sa love.

Going back.

Kailan ba tayo darating sa punto ng realization? Pag wala na ang lahat sa atin? Pag manhid na ang katawan at isip natin sa sakit?

Kailan nga ba darating yung isang araw na babangon tayong wala na.

Hanggang kailan tayo magmu – move on, if we are not moving on and we are still stuck on the same ground with him/her? Hindi ba nating kayang umalis sa nakaguhit na bilog sa paanan natin? Hindi ba natin kayang umalis at mag step forward? Bakit kailangan nating humugot ng humugot tungkol sa love? Bakit may mga taong sugatan parin kung alam naman natin na tayo ang nagkulang at hindi yung nang – iwan sa atin? Bakit may mga taong nasusugatan parin ngayong tayo lang naman ang gumagawa ng sakit sa ating mga sarili? Why hurt when nobody is hurting you at all?

Bakit hindi nating kayang kumawala sa sakit?

Bakit hindi na natin tapusin ito?

But in the onset come; so shall I taste

At first the very worst of fortune’s might;  

And other strains of woe, which now seem woe,  

Compared with loss of thee will not seem so.

Leave me at the beginning, so I experience the worst misfortune first. Then other hurtful things, which seem painful now, won’t seem so, compared with losing you.

Mahal mo.

Pero may mga bagay na dapat na tayong gumising sa lahat ng kahibangan natin. Na dapat ay marealize natin na itong pag – ibig na hinahangad natin ay hindi para sa atin.

Makuntento. Matuto.

Huwag ka ng magbayad ng sobra, o kulang. Wag ng maging tamad. Be patient and kind. Sabi nga sa paborito kong quote about love;

Love is patient, love is kind. It doesn’t envy, it does not boast, it is not proud. It does not dishonor others. it in not self – seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always, trusts, always hopes, and always perseveres.

Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away.

Ang hirap e – explain.

Pero sa pagkakaintindi ko ay, ang pag – ibig dapat nasa tama. Kung alam nating mali, umiwas na. Kung alam nating masisira na, ayusin. Kung alam nating may kahahantungan, dapat ay pagtibayin. Kung alam nating sugal ang pag – ibig, mag take risk—iyon ay kung alam nating sa huli ay ikaw ang magwawagi. Pero kung hindi, itigil mo na ang kalokohang iyan.

Bakit ka magmamahal ng taong hindi ka magawang sagutin ng simpleng oo at hindi? Bakit kailangan mong mag sakripisyo kung sa huli iba naman pala ang pasasalamatan niya?

Di bale na.

Hindi naman maikli ang buhay gaya ng sabi nila. Kaya lang umiikli ito ay dahil napupunta sa walang saysay ang kinahahantungan ng buhay natin. Mahaba ang buhay, mahaba pa ang panahon para makakilala ka ng taong karapat – dapat sayo.

Kung ang pag – ibig ay natagpuan mo na ngayon at alam mong siya na, wag mo ng pakawalan.

Pero ang lagi ko lamang sinasabi sa lahat, lalong lalo na sa sarili ko ay–bago mo mahalin ang iba ay matututo kang mahalin ang sarili mo. Sino na nga lang ba ang makakaunawa sa pagkatao mo maliban sa Diyos at sa bespren mong aning at mga magulang mong strict?

Wala na.

Gigising ka rin, isang umaga na mawawala na lahat. Na tatawa ka nalang sa mga korni niyang jokes pero hinding hindi ka na kikiligin pa.

Inshort, moved on. MOVE-D on.

prose, Uncategorized

Imperfectly Perfect

“The beginning of love is the will to let those we love be perfectly themselves, the resolution not to twist them to fit our own image. If in loving them we do not love what they are, but only their potential likeness to ourselves, then we do not love them: we only love the reflection of ourselves we find in them”
Thomas Merton, No Man Is an Island

 

He’s not the ideal guy. In the four kinds of Personality Temperaments, he’s more on the Choleric type of person. He’s an egocentric and extroverted. An impulsive human who goes excited and restless. Yet he shows leadership at some point. He’s funny. Helpful. He’s a ‘twist and shout’, ‘let it be’ person.

 

Nope. He is not the ideal guy. He goes acting without thinking. Then he’ll realize he’s the worst. Funny though, when nags about his stupidity, he’s hopeless. But, compare to us, he’s a little more mature. That’s why he is often mistaken to be a serious, grumpy old man.

 

Not so long, when I met this guy. He has this admiration. Fulfills what he is ought to but when his stubbornness hit him, he goes missing. A guy you cannot understand. He’s full of mysteries and miseries everybody doesn’t want to be involved with. He’s difficult to resolve, always deciding according to his own understanding.

 

Yes. He is a difficult guy to begin with. He has a lot of issues both to the people surrounding him and he, himself. Can you imagine how many times he got busted because of this attitude of his? I cannot remember at all but, man! Because he is a difficult to spell with, he’s a tough one to pull the strings off. He survived!

 

I’ve tried to understand him. I have judged him. And until now I am still wondering why this guy is hard to deal with. He is good. Yet he’s not also. There’s always a contradicting ideas when you try to be with him. So many wondering and wanderings when you go with him. But there is always a question on my mind about this guy. What did love do unto you  that you ended up hurting yourself?

 

The love he felt from those he trusted with all his love and kindness were gone. You may say he has been betrayed but we cannot blame them for hating him. They have reasons and I heard them. I cannot hate them for treating him that way. He has hurt them. They have been hurting him. He has answers, yet he it was unexplained truly. He wanted to defend himself, yet he has no right to be heard. I don’t hate them. I don’t hate him. It sucks being stuck in a situation like this.

 

His love went to hate. He goes having trust issues. And I don’t know if he trusts me like I trust him. I don’t know if he counts me as someone who betrayed him. I don’t know if he accepts me fully as a friend who will truly understand him despite the difficulties and issues he have. When I go asking, he answers with a question. He’s broken. We are all broken.

 

He is imperfectly perfect. He is fragile as a beautiful vase placed on a golden table. He’s not the ideal guy. He is difficult. He has many issues on hand. But above all, I respect his bravery standing at the middle of the people he once loved and trusted.

 

Enthrall snob of jar

 

 

 

prose, Uncategorized

Pagka Tinamaan Ka

 

Pagka Tinamaan Ka.

 

Sabi nila, pag binato ka ng bato, batuhin mo raw ng tinapay.

 

Eh, what if, hindi naman pala bato ang tumama sa iyo? Tinapay pa rin ba ang ibabalik mo rito? O ibabalik mo pa nga talaga?

 

What if hindi pala palaso ang dala ni Kupido, kung hindi bato? At ibinato iyon sa iyo para matauhan ka ng totoo? Si kupido nga ba talaga ang bumato? O baka naman tayo lang rin ang bumabato sa sarili natin?

 

Pagka tinamaan ka, tatamaan ka talaga.

 

Some people will not realize what they should have realized if they will not be hit. Literal nga ba? Hindi kasi natin alam minsan kung ano ba talaga itong dapat tumama sa atin bago pa tayo may marealize. Kakatukin ka pa ng konsensya mo kung oo o hindi ang dapat mong isagot.

 

Ang tao, kung minsan, hirap silang mataaman ng realization. Hirap silang tamaan ng katotohanan. Yung iba kasi ipipilit pa nila sa sarili nilang wala namang nangyari. Kumbaga kailangan uli nilang batuhin para mas matauhan pa lalo. O hindi kaya naman, kailangan mas solid pa sa bato ang ipukpok sa ulo nila. May iba kasi na, kahit anong gawin mong pagpapaintindi sa iba, wa-epek.

 

‘oy! Mahal kita! Naiintindihan mo ba ako?’

 

Naiintindihan kita. Alam kong naiintindihan ka rin niya, kaso talagang manhid siya. Tinamaan siya, pero hindi sa puso, sa tenga—at take note dalawa ang tenga ng tao, so—pasok sa sa kaliwa, labas sa kanan. Oo, napaka-solid ng pagkakabigkas mo ng ‘mahal kita’ pero hindi iyon ang makakapagsabing—pag tinamaan ka, tatamaan ka talaga. One hit only. No bread came back. Nothing came up to realization.

 

Bakit? Kasi manhid siya.

 

May dalawang mata, dalawang tenga, pandama, panbigkas ng mga salita, at may buhok siya—pero ang sense of all senses, wala siya. Wala sa bokabularyo niyang mahalin ka. Wala sa bokabularyo niyang batuhin ka ng tinapay. Ang mas matindi pa noon ay mas solid pa sa bato—mas solid pa sa kahit anong solid ang ibinato sayo.

 

Sorry.

 

Five letters—one word. Yun yung word after ng—THANK YOU, BUT—.

 

Sa tingin mo ba matatauhan siya? Sa tingin mo ba mare-realize niya rin kaya kung gaano mo siya kamahal?

 

What if—hindi pala ikaw ang taong nagpa-realize sa kanya ng sense of all senses, yung love? What if may iba na siyang binato ng tinapay? At take not—hindi pala niya binato kung hindi—ibinigay ng buong buo? What if nataaman na pala siya—pero hindi sa iyo?

 

Andaming what if’s sa utak mo. Ang daming tanong na gusto mong masagot kung bakit hindi ka magawang lingunin ng crush mo—kesyo baka may stiff neck at napako sa ibang direksyon? Ano nga ba talaga ang tumama sa ating lahat—at baka nalunon na ni Darna kaya naman wala ng maka-realize ng dapat marealize?

 

Pero bakit nga ba? Hindi kaya sa maling tao mo naibato ang dapat sa tamang tao mo ibabato?

 

What if—ikaw pala itong hindi pa talaga natatamaan ng totoo? At ngayon mo palang narerealize na hindi siya talaga ang dapat tamaan nito kung hindi sa iba? Yung sobrang lapit sa atin pero dahil sa iba napukaw ang ating tingin, hindi natin makita?

 

What if ikaw pala ang dapat maka-realize na –‘hoy! Andito ako, mahal kita at handa akong mahalin ka!’

 

But it takes a lot of time to see something so real.

 

poetry, Uncategorized

Pabalik-balik ni DAB

Babalik ka na naman,

Sa lugar na pamilyar sa iyong isipan.

Heto ka na naman,

Iibig muli sa taong mali.

Ibang-iba sa dati mong kinagawian.

Ngunit parehong-pareho ng kinagagalawan.

Magtatago ka muli,

Sa mga wasak na barong-barong.

Isisiksik ang sarili,

At papaniwalaing walang nangyari.

Magsisinungaling sa mga tao sa paligid,

Aamuin ang mga hayop at maiipit.

Nagkamali ka na naman,

Sa huli ay hindi mapigilan.

Titibok ang puso sa taong hindi lubos kilala,

At magtatanong kung sino nga ba talaga.

Magkukuyom sa kumot na bitin sa paa,

Iisiping tatabihan rin sa tuwina.

Babalik ka na naman,

Sa lugar na hindi alam ang paroroonan.

Magtatago sa mga kasinungalingan,

Dinadasal na sana’y hindi nila malaman.

Na iibig ka muli sa mali,

At hindi kayang ipaglaban sa huli.