prose, Uncategorized

Pagka Tinamaan Ka

 

Pagka Tinamaan Ka.

 

Sabi nila, pag binato ka ng bato, batuhin mo raw ng tinapay.

 

Eh, what if, hindi naman pala bato ang tumama sa iyo? Tinapay pa rin ba ang ibabalik mo rito? O ibabalik mo pa nga talaga?

 

What if hindi pala palaso ang dala ni Kupido, kung hindi bato? At ibinato iyon sa iyo para matauhan ka ng totoo? Si kupido nga ba talaga ang bumato? O baka naman tayo lang rin ang bumabato sa sarili natin?

 

Pagka tinamaan ka, tatamaan ka talaga.

 

Some people will not realize what they should have realized if they will not be hit. Literal nga ba? Hindi kasi natin alam minsan kung ano ba talaga itong dapat tumama sa atin bago pa tayo may marealize. Kakatukin ka pa ng konsensya mo kung oo o hindi ang dapat mong isagot.

 

Ang tao, kung minsan, hirap silang mataaman ng realization. Hirap silang tamaan ng katotohanan. Yung iba kasi ipipilit pa nila sa sarili nilang wala namang nangyari. Kumbaga kailangan uli nilang batuhin para mas matauhan pa lalo. O hindi kaya naman, kailangan mas solid pa sa bato ang ipukpok sa ulo nila. May iba kasi na, kahit anong gawin mong pagpapaintindi sa iba, wa-epek.

 

‘oy! Mahal kita! Naiintindihan mo ba ako?’

 

Naiintindihan kita. Alam kong naiintindihan ka rin niya, kaso talagang manhid siya. Tinamaan siya, pero hindi sa puso, sa tenga—at take note dalawa ang tenga ng tao, so—pasok sa sa kaliwa, labas sa kanan. Oo, napaka-solid ng pagkakabigkas mo ng ‘mahal kita’ pero hindi iyon ang makakapagsabing—pag tinamaan ka, tatamaan ka talaga. One hit only. No bread came back. Nothing came up to realization.

 

Bakit? Kasi manhid siya.

 

May dalawang mata, dalawang tenga, pandama, panbigkas ng mga salita, at may buhok siya—pero ang sense of all senses, wala siya. Wala sa bokabularyo niyang mahalin ka. Wala sa bokabularyo niyang batuhin ka ng tinapay. Ang mas matindi pa noon ay mas solid pa sa bato—mas solid pa sa kahit anong solid ang ibinato sayo.

 

Sorry.

 

Five letters—one word. Yun yung word after ng—THANK YOU, BUT—.

 

Sa tingin mo ba matatauhan siya? Sa tingin mo ba mare-realize niya rin kaya kung gaano mo siya kamahal?

 

What if—hindi pala ikaw ang taong nagpa-realize sa kanya ng sense of all senses, yung love? What if may iba na siyang binato ng tinapay? At take not—hindi pala niya binato kung hindi—ibinigay ng buong buo? What if nataaman na pala siya—pero hindi sa iyo?

 

Andaming what if’s sa utak mo. Ang daming tanong na gusto mong masagot kung bakit hindi ka magawang lingunin ng crush mo—kesyo baka may stiff neck at napako sa ibang direksyon? Ano nga ba talaga ang tumama sa ating lahat—at baka nalunon na ni Darna kaya naman wala ng maka-realize ng dapat marealize?

 

Pero bakit nga ba? Hindi kaya sa maling tao mo naibato ang dapat sa tamang tao mo ibabato?

 

What if—ikaw pala itong hindi pa talaga natatamaan ng totoo? At ngayon mo palang narerealize na hindi siya talaga ang dapat tamaan nito kung hindi sa iba? Yung sobrang lapit sa atin pero dahil sa iba napukaw ang ating tingin, hindi natin makita?

 

What if ikaw pala ang dapat maka-realize na –‘hoy! Andito ako, mahal kita at handa akong mahalin ka!’

 

But it takes a lot of time to see something so real.

 

Advertisements