Novel, prose, Uncategorized

Untitled, 001

“Kailan ang kasalan?”

“hmm, pinagiisipan pa naming dalawa ni Paul. Pero, I think, it’ll be soon, knowing how great Paul at planning and decision making.” Sabay ngiti ko kay Ella.

 

Oo.

Ikakasal na ako sa wakas. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong makakapagsuot na rin ako ng isang wedding gown at ikakasal sa taong mahal ko. Akala ko kasi hindi ko na siya matatagpuan.

Worth the wait ika nga.

 

Si Ella ang siyang una kong sinasabihan ng lahat na tungkol sa akin. Sa una kong break up, sa una kong boyfriend, pag may away sa family, noong na-promote ako, noong namura ako ng employer ko, noong namatay ang alaga kong aso.

Siya rin ang kainuman ko sa lahat ng bagay lalo na pag may ayaan, yung light lang. Ganoon rin naman siya sa akin. Kumbaga exchange information kami. You may say, we’re best of friends. She’s one of my bestfriends, there’s Grace but we seldom see each other due to work and other circumstances.

“He’s really a good guy, ano? Buti naman at sa wakas, nakahanap ka na ng forever mo.” She laughed at the end.

“Sana nga forever na.”

 

Mabilis kumalat ang balita.

Matapos ang kwentuhan naming ni Ella, nalaman na rin ng mga officemates ko dahil sa engagement ring na suot ko. Well, masyado kasing pansinin, dahil—maganda.

Some congratulated me real quick. Nagsabi pang mag ninong, ninang sa magiging anak namin, some joked giving already the names of my future children. Some offered a quick help for the wedding kasi may mga connections sila na which is good. They’re very positive and looking forward to our union.

 

Nakwento ko nga ito kay Paul at ang saya niya. Ang saya ko rin.

Actually, we’re not officemates, we work in a different industries, sort of different.

“Am I not the lucky guy here?” He pinched my cheeks.

“I love you.”

“I love you, more.” Then he kissed my forehead, then my nose, and then to my lips.

 

Mabilis ngang kumalat ang balita.

After the congratulatory scenes, some of them, of course, congratulate me sa social media. Doble-dobleng congratulatory banner. Syempre, they also posted yung pa-party nila sa akin, small party lang naman na high-lighted yung engagement ring ko.

Some asked kung magkano raw ba yon, nagcomment na ang ganda-ganda raw, some congratulated me through comments.

 

Of course.

 

Mabilis talagang kumalat ang balita.

 

 

“Congrats *insert smiley face emoticon*”

 

Of all the notifications I received, both private message and not, this one got me.

 

“Kailan kasal?”

“hmm, pinagpaplanuhan na, I think, isasabay sa birthday ko. Birthday gift raw sa akin ni Paul.”

“Good. Good. Invited ba ako jan?”

“Of course! Ano ka ba?”

“Hahahaha. Joke lang. Kita nalang tayo pa may invitation na ako, ha?”

 

Then he went offline.

 

Mabilis kumalat ang balita.

Iyan na lamang ang nasabi ko sa sarili ko. Hindi naman sa ayaw kong ipamalitang ikakasal na ako, pero, hindi ko lang maisip kung ano kayang mararamdaman ng ibang nakakabasa?
“Ang cute natin dito sa pre-nup photos. Which one would you like to put in the invitation letter?” Paul asked me as he browses through the pictures on the laptop.

“kung pwede lang lahat ng iyan. But I think, I love this shot.” Tinuro ko iyong picture kung saan para sakin ibang iba yung tinginan naming dalawa ni Paul, parang may magic na nakapalibot sa amin.

“We’re both thinking the same.”

 

Yes. Dumaan ang mga araw at nakapagshoot na kami ng pre-nuptial photos. Nag prepare for the wedding at sa kung saan saan kami dinala and we ended up having lots of dates.

Nagawa na nga rin ang invitation letters. Syempre, personal kong inabot sa mga kaibigan at mga kakilala namin.

 

“ikaw na talaga, friend.” Sabi ni Ella habang tinitignan niya ang invitation.

“malapit na rin kami, akala mo ikaw lang, huh.” Pagmamayabang ni Lance.

“ganon? Ano ito sunod sa uso lang?” tanong ko.

 

Itong si Lance, mula noong nakilala ko ay natuwa na ako sa kanya. Kaya nga lang, kakaiba kung magmahal. Kung noong first heartbreak ko ay sobra akong napahagulgol, ibahin mo si Lance. Siya yung tipong sineseryoso ang lahat, tipong yung first heartbreak niya, biruin mo, inabutan namin sa kalsada.

Pero bilib ako sa lalaking yan. Sipag at tiyaga ang puhunan, pati sa pag-ibig.

 

“bakit? Kayo na ba noong nililigawan mo?” usyoso naman ni Ella. “pang ilang ligaw mo na ba iyan? O baka naman naligaw ka na, huh?”

“hahaha. Hindi naman. Wag kayong mag-alala, sure na ito.” Sabay ngiti niya sa amin. Iyong ngiting kay tagal ko ng hindi nakikita.

“Eh, by the way, personally mo bang ibibigay ang mga invitations? You want us to help para sa iba nating friends?” suggest ni Ella.

“oo nga. I know it’s hard on your part—I mean, busy ka ata.”

“no, no. I can handle it.” Sagot ko.

“really? So you mean—” tinignan ako ni Ella sa mata na wari mo may gusto pang ibang sabihin.

“you’ll hand this invitation to him personally? That’s nice of you.” Si Lance na yung nagtuloy ng sinasabi ni Ella.

“Thanks.”

 

Kasabay ng mabilis na pagkalat ng balita ay ang mabilis na paglipas ng panahon.

Last minute preparation nalang ang natitira bago ang kasalan at hindi na ko makapag-antay pa at alam kong ganoon rin si Paul. Malimit ko na lang rin siyang makita dahil may urgent project silang kailangang tapusin bago ang kasalan. Hindi naman hassle dahil maraming tumutulong sa amin.

 

“okay lang yan, atleast mamimiss mo ako ng sobra sobra sa linggo.” I chuckled.

 

Iyana ng sinabi niya sa akin noong huli niyang tawag sa akin.

Hindi ko pa rin naibibigay lahat ng invitation letter dahil sa twing makikipagkita ako sa kanila ay wala sila sa area o kaya’y busy. Mahirap na talagang hagilapan ang mga tao sa ganitong panahon.

 

 

“Hello.”

“Hello.”

 

Ano nga bang pakiramdam ng magkita muli kayo ng taong kaytagal mo ng hindi nakikita? Amusement? Shock? In love? Hindi siguro.

 

“Ang hirap hagilapin ng sched mo, ah.” Una niyang tanong pagkaupo ko.

“Oo eh, isang linggo nalang kasi.”

“Isang linggo na nga lang.”

“kamusta?” Nasabi ko rin.

“kamusta? Heto okay lang. Enjoy.”

“Sa tingin ko nga. Dami ko nababalitaan sa iyo, eh.”

“talaga? Hahaha. Masyado ba kong madaldal sa—”

“Oo.” Pabiro kong sabi. “Ikaw na talaga ang magaling. Congrats.”

“congrats din—ikakasal ka na.” napatingin ako sa kanya. “Dapat ikaw ang manlibre eh.”

“Sa linggo na. Heto pala yung invitation, oh. Bawal malate ha.”

“Ikaw nga itong laging late.” Sabi niya habang tinitignan ang invitation letter.

 

Paano mo malalaman kung ano ang nararamdaman ng isang tao habang tinitignan niya ang bahagi ng iyong buhay?

Hindi ko alam.

Gusto kong malaman.

 

Tinignan ko siya habang sinusuri niya ang invitation letter. Inaantay ang sasabihin niya. Inaantay kung ano ang gagawin niya.

Pero tiniklop niya lang ito, inipit sa maliit na notebook at ipinasok na sa loob ng kanyang bag.

 

“Sige, titignan ko kung makakapunta ako, ha.”

“bakit naman hindi ka sure?”

“Baka kasi may project kami niyan. I don’t know. Let’s see. Hahahahaha.”

“Linggong linggo, may project.” Napahigop nalang ako sa iniinom ko.

 

Mabilis.

Sa paglipas ng panahon, hindi natin alam kung sino o ano yung dumadating sa buhay natin. Minsan nakakalimutan natin kung anong nangyari kahapon. Minsan, hindi natin alam kung dedepende tayo sa kasalukuyan. Madalas tayong tumingin sa malayo, tanawin ang hinaharap.

 

“Naalala mo ba dati, tayo tayo nalang yung nahuhuli sa klase. Andami nating ginagawa. Pero chill parin tayo.”

“Naalala mo yung mukha kang ewan kasi kung ano ano na pinagsasabi mo, eh wala namang nakakaintindi sa iyo.”

“Naalala mo yung ang lakas mo gumawa ng eksena, nakakahiya ka.”

“Oo, nakakahiya. Kalimutan na natin yon.”

“Eh, yung panahon na—may gusto ka sa akin?”

 

Sa tagal ng panahon, limitado na lang ang mga taong matatandaan mo. Sa haba ng panahon, iilan nalang ang maaalala mo. May masaya, may malungkot. May masasakit na ala-ala. May mga bagay na pilit mong kinakalimutan pero hindi mo magawa.

 

Napainom akong muli.

 

“hahaha. Oo. Ayoko ng maalala. Nakakahiya.”

“Kamusta naman si Paul—I mean, as a partner?”

“Paano ko ba sasagutin ang tanong mo? Hahaha. Syempre, sobrang saya. Buti nga’t dumating siya.”

“Naalala mo ba yung araw na nasira iyong favorite mong ponseras kasi nasabit sa pintuang sira?”

“huh? Wait, di ko maalala.”

“Yung tinawagan mo pa ang papa mo kasi bigay niya sa iyo iyon. Iyak ka ng iyak.”

“Ah.” Bigla kong naalala. “Nakakahiya kasi ikaw lang yung nandon tapos nakita mo pa kung paano ako umiyak. Ang pangit. Hahaha.”

 

Kung babalik ka sa nakaraan, ano iyong babalikan mo? Maari ba nating i-reset iyon? Mahirap. Minsan hindi natin alam kung ano yung mga bagay na dapat kalimutan at hindi dapat.

O, bakit kailangan pang ipapaalala sa iyo ang nakaraan gayong handa ka ng harapin ang kinabukasan mo.

 

Bago ako sumakay ng taxi pauwi ay nagpaalam siya sa akin.

 

“Sa linggo, ha.”

“Sige, asahan mo.” Nagkatinginan nalang kami ng matagal. Hindi namalayang naglapit na pala kaming dalawa at umakap sa isa’t isa.

“Thank you.” Sabi ko.

“Congrats.”

“Punta ka.”

“Thank you ha.”

 

Hindi ko alam kung bakit pero lahat ng kahapong nagdaan, bumalik ng mabilisan. “Kasi nagmahal ka kahit hindi naibalik. Nagmahal ka ng totoo.”

 

“Nakita mo ako.”

 

Iyon ang ikatlo at huling yakap na natanggap ko sa kanya. Una, noong 16th birthday niya. Ikawala noong first heartbreak ko (I mean, major heartbreak sa first boyfriend ko).

Mabilis.

Kay bilis lumipas ng panahon.

Gaya ng balita, at mga pinagdaanan sa kahapon.

 

 

 

“You may kiss the bride.”

 

At narito na nga ang balita.

Masigabong palakpakan, kantyawan, mga nagsisiliparang kalapati, at may mga ngilan-ngilang umiyak. Ngayong linggo ay ikinasal ako kay Paul.

Maraming nagcongratulate. Mga naghatid ng kanya-kanyang messages. Sobrang naging masaya ang araw na ito hindi lang para sa akin, kung hindi para sa kanya rin.

 

Pero hindi siya dumating.

 

“Andaming nagregalo sa atin, Paul.”

 

Ilang minuto pagkatapos ng reception sa hotel ay umuwi na kami sa aming bahay. Nakasalampak ako sa sahig at isa isang binubuksan ang mga regalo habang si Paul ay nagliligpit ng gamit.

 

“May mga kitchenwares, sabon, kumot—at mga damit ng baby!”

“Mas excited pa sila sa atin, ah.” Napatawa talaga ako.

 

Pero sa gitna ng aking pagtawa, napahinto ako bigla.

 

“Bakit?”

“ah—wala naman.” Napatigil kasi ako sa pagtawa kaya napatanong siya sa akin.

“Punta lang akong kusina.”

“Sige.”

 

Ano nga bang inaasahan ko?

Hindi man siya dumating pero may ibang dumating para sa kanya.

 

Of all the gifts wrapped here, this one got me.

 

Bakit? Bakit may mga bagay tayong hindi inaasahan? O, bakit may mga bagay tayong inaasahan pero hindi dumadating.

Sa isang maliit na box ay isang maliit na notebook. Iyong notebook na walang linya. Iyong notebook na pang doodle. Iyong notebook na parang nakita ko na. Iyong notebook na parang kaytagal ay sa akin napunta.

Iyong notebook na itinago ko pasikreto.

Isang papel na nakatiklop. May kalumaan. Madumi dahil sa mga pencil marks. Kaytagal na niya.

Isang bahagi ng mukha ko. May mga matang hindi tapos, labing nakaguhit lamang. Ilong na basic shaes pa ang nakaguhit.

Hindi tapos.

Hindi natapos. Walang pirma pero may tanda.

 

Ah. Bakit napakasarili ko?

Sa tagal ng panahon, naalala ko pa ba? Wala akong matandaang dumapo ako sa isip niya. Sa mga lapis na nakakalat sa lamesa.

Sa isang papel, may nakasulat.

Yung sagot sa tanong mo? Sa haba ng panahon, ngayon lang nasagot.

At muling madadagdagan ng tanong.

 

Tandang tanda ko.

Noong kausapin ako ni Lance tungkol sa lovelife niyang sawi. Tanda tanda ko kung paano niya ikumpara ang sa akin at sa kanya.

 

“Hindi ba kaya niya ginawa sa akin yon kasi may naramdaman rin siya sa akin?”

“siguro.” Sagot ko sa tanong niyang magulo.

“Oo. Kahit paano, may isang mutual understanding na nangyari. Alam ko yon. Naging ganoon rin naman kayo diba?”

 

I was left hanging. Bakit hindi ko ma-comprehend ang sinabi niya. Bakit alam niya. Bakit hindi ko alam. Bakit may mga katanungang hindi ko masagot?

 

Hindi ko alam kung para saan ang pag-iyak ko ngayon.

Sa isang papel na may hindi natapos na larawan, isang sagot sa milyong tanong ang nabigyan ng conclusion.

 

Nakaramdam ako ng pagyakap mula sa likod. Hinawi ko papalayo ang box na iyon at saka ko pinunasan ang luha ko.

 

“Kung ano man yang nararamdaman mo ay nararamdaman ko rin. I’m your husband and you are my wife now. Kung ano mang nagyari kahapon ay tapos na. May mga bagay na sadyang bumabalik sa mga gantong panahon pero tandaan mo na—ikaw lang at ako, kahit anong mangyari, tatanggapin kita ng buong buo.”

 

I faced him then hugged him tightly. Gumaan ang pakiramdam ko. Ibang iba talaga pag kilala mo na kung kanino mo paglalaanan ang pagmamahal mo.

 

Tama.

Nasagot na nga ang mga tanong ko. Wala ng magulo sa isipan ko. Tama.

 

Siya ang sumagot sa lahat ng katanungan ko.