Novel, prose, Uncategorized

Untitled, 001

“Kailan ang kasalan?”

“hmm, pinagiisipan pa naming dalawa ni Paul. Pero, I think, it’ll be soon, knowing how great Paul at planning and decision making.” Sabay ngiti ko kay Ella.

 

Oo.

Ikakasal na ako sa wakas. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong makakapagsuot na rin ako ng isang wedding gown at ikakasal sa taong mahal ko. Akala ko kasi hindi ko na siya matatagpuan.

Worth the wait ika nga.

 

Si Ella ang siyang una kong sinasabihan ng lahat na tungkol sa akin. Sa una kong break up, sa una kong boyfriend, pag may away sa family, noong na-promote ako, noong namura ako ng employer ko, noong namatay ang alaga kong aso.

Siya rin ang kainuman ko sa lahat ng bagay lalo na pag may ayaan, yung light lang. Ganoon rin naman siya sa akin. Kumbaga exchange information kami. You may say, we’re best of friends. She’s one of my bestfriends, there’s Grace but we seldom see each other due to work and other circumstances.

“He’s really a good guy, ano? Buti naman at sa wakas, nakahanap ka na ng forever mo.” She laughed at the end.

“Sana nga forever na.”

 

Mabilis kumalat ang balita.

Matapos ang kwentuhan naming ni Ella, nalaman na rin ng mga officemates ko dahil sa engagement ring na suot ko. Well, masyado kasing pansinin, dahil—maganda.

Some congratulated me real quick. Nagsabi pang mag ninong, ninang sa magiging anak namin, some joked giving already the names of my future children. Some offered a quick help for the wedding kasi may mga connections sila na which is good. They’re very positive and looking forward to our union.

 

Nakwento ko nga ito kay Paul at ang saya niya. Ang saya ko rin.

Actually, we’re not officemates, we work in a different industries, sort of different.

“Am I not the lucky guy here?” He pinched my cheeks.

“I love you.”

“I love you, more.” Then he kissed my forehead, then my nose, and then to my lips.

 

Mabilis ngang kumalat ang balita.

After the congratulatory scenes, some of them, of course, congratulate me sa social media. Doble-dobleng congratulatory banner. Syempre, they also posted yung pa-party nila sa akin, small party lang naman na high-lighted yung engagement ring ko.

Some asked kung magkano raw ba yon, nagcomment na ang ganda-ganda raw, some congratulated me through comments.

 

Of course.

 

Mabilis talagang kumalat ang balita.

 

 

“Congrats *insert smiley face emoticon*”

 

Of all the notifications I received, both private message and not, this one got me.

 

“Kailan kasal?”

“hmm, pinagpaplanuhan na, I think, isasabay sa birthday ko. Birthday gift raw sa akin ni Paul.”

“Good. Good. Invited ba ako jan?”

“Of course! Ano ka ba?”

“Hahahaha. Joke lang. Kita nalang tayo pa may invitation na ako, ha?”

 

Then he went offline.

 

Mabilis kumalat ang balita.

Iyan na lamang ang nasabi ko sa sarili ko. Hindi naman sa ayaw kong ipamalitang ikakasal na ako, pero, hindi ko lang maisip kung ano kayang mararamdaman ng ibang nakakabasa?
“Ang cute natin dito sa pre-nup photos. Which one would you like to put in the invitation letter?” Paul asked me as he browses through the pictures on the laptop.

“kung pwede lang lahat ng iyan. But I think, I love this shot.” Tinuro ko iyong picture kung saan para sakin ibang iba yung tinginan naming dalawa ni Paul, parang may magic na nakapalibot sa amin.

“We’re both thinking the same.”

 

Yes. Dumaan ang mga araw at nakapagshoot na kami ng pre-nuptial photos. Nag prepare for the wedding at sa kung saan saan kami dinala and we ended up having lots of dates.

Nagawa na nga rin ang invitation letters. Syempre, personal kong inabot sa mga kaibigan at mga kakilala namin.

 

“ikaw na talaga, friend.” Sabi ni Ella habang tinitignan niya ang invitation.

“malapit na rin kami, akala mo ikaw lang, huh.” Pagmamayabang ni Lance.

“ganon? Ano ito sunod sa uso lang?” tanong ko.

 

Itong si Lance, mula noong nakilala ko ay natuwa na ako sa kanya. Kaya nga lang, kakaiba kung magmahal. Kung noong first heartbreak ko ay sobra akong napahagulgol, ibahin mo si Lance. Siya yung tipong sineseryoso ang lahat, tipong yung first heartbreak niya, biruin mo, inabutan namin sa kalsada.

Pero bilib ako sa lalaking yan. Sipag at tiyaga ang puhunan, pati sa pag-ibig.

 

“bakit? Kayo na ba noong nililigawan mo?” usyoso naman ni Ella. “pang ilang ligaw mo na ba iyan? O baka naman naligaw ka na, huh?”

“hahaha. Hindi naman. Wag kayong mag-alala, sure na ito.” Sabay ngiti niya sa amin. Iyong ngiting kay tagal ko ng hindi nakikita.

“Eh, by the way, personally mo bang ibibigay ang mga invitations? You want us to help para sa iba nating friends?” suggest ni Ella.

“oo nga. I know it’s hard on your part—I mean, busy ka ata.”

“no, no. I can handle it.” Sagot ko.

“really? So you mean—” tinignan ako ni Ella sa mata na wari mo may gusto pang ibang sabihin.

“you’ll hand this invitation to him personally? That’s nice of you.” Si Lance na yung nagtuloy ng sinasabi ni Ella.

“Thanks.”

 

Kasabay ng mabilis na pagkalat ng balita ay ang mabilis na paglipas ng panahon.

Last minute preparation nalang ang natitira bago ang kasalan at hindi na ko makapag-antay pa at alam kong ganoon rin si Paul. Malimit ko na lang rin siyang makita dahil may urgent project silang kailangang tapusin bago ang kasalan. Hindi naman hassle dahil maraming tumutulong sa amin.

 

“okay lang yan, atleast mamimiss mo ako ng sobra sobra sa linggo.” I chuckled.

 

Iyana ng sinabi niya sa akin noong huli niyang tawag sa akin.

Hindi ko pa rin naibibigay lahat ng invitation letter dahil sa twing makikipagkita ako sa kanila ay wala sila sa area o kaya’y busy. Mahirap na talagang hagilapan ang mga tao sa ganitong panahon.

 

 

“Hello.”

“Hello.”

 

Ano nga bang pakiramdam ng magkita muli kayo ng taong kaytagal mo ng hindi nakikita? Amusement? Shock? In love? Hindi siguro.

 

“Ang hirap hagilapin ng sched mo, ah.” Una niyang tanong pagkaupo ko.

“Oo eh, isang linggo nalang kasi.”

“Isang linggo na nga lang.”

“kamusta?” Nasabi ko rin.

“kamusta? Heto okay lang. Enjoy.”

“Sa tingin ko nga. Dami ko nababalitaan sa iyo, eh.”

“talaga? Hahaha. Masyado ba kong madaldal sa—”

“Oo.” Pabiro kong sabi. “Ikaw na talaga ang magaling. Congrats.”

“congrats din—ikakasal ka na.” napatingin ako sa kanya. “Dapat ikaw ang manlibre eh.”

“Sa linggo na. Heto pala yung invitation, oh. Bawal malate ha.”

“Ikaw nga itong laging late.” Sabi niya habang tinitignan ang invitation letter.

 

Paano mo malalaman kung ano ang nararamdaman ng isang tao habang tinitignan niya ang bahagi ng iyong buhay?

Hindi ko alam.

Gusto kong malaman.

 

Tinignan ko siya habang sinusuri niya ang invitation letter. Inaantay ang sasabihin niya. Inaantay kung ano ang gagawin niya.

Pero tiniklop niya lang ito, inipit sa maliit na notebook at ipinasok na sa loob ng kanyang bag.

 

“Sige, titignan ko kung makakapunta ako, ha.”

“bakit naman hindi ka sure?”

“Baka kasi may project kami niyan. I don’t know. Let’s see. Hahahahaha.”

“Linggong linggo, may project.” Napahigop nalang ako sa iniinom ko.

 

Mabilis.

Sa paglipas ng panahon, hindi natin alam kung sino o ano yung dumadating sa buhay natin. Minsan nakakalimutan natin kung anong nangyari kahapon. Minsan, hindi natin alam kung dedepende tayo sa kasalukuyan. Madalas tayong tumingin sa malayo, tanawin ang hinaharap.

 

“Naalala mo ba dati, tayo tayo nalang yung nahuhuli sa klase. Andami nating ginagawa. Pero chill parin tayo.”

“Naalala mo yung mukha kang ewan kasi kung ano ano na pinagsasabi mo, eh wala namang nakakaintindi sa iyo.”

“Naalala mo yung ang lakas mo gumawa ng eksena, nakakahiya ka.”

“Oo, nakakahiya. Kalimutan na natin yon.”

“Eh, yung panahon na—may gusto ka sa akin?”

 

Sa tagal ng panahon, limitado na lang ang mga taong matatandaan mo. Sa haba ng panahon, iilan nalang ang maaalala mo. May masaya, may malungkot. May masasakit na ala-ala. May mga bagay na pilit mong kinakalimutan pero hindi mo magawa.

 

Napainom akong muli.

 

“hahaha. Oo. Ayoko ng maalala. Nakakahiya.”

“Kamusta naman si Paul—I mean, as a partner?”

“Paano ko ba sasagutin ang tanong mo? Hahaha. Syempre, sobrang saya. Buti nga’t dumating siya.”

“Naalala mo ba yung araw na nasira iyong favorite mong ponseras kasi nasabit sa pintuang sira?”

“huh? Wait, di ko maalala.”

“Yung tinawagan mo pa ang papa mo kasi bigay niya sa iyo iyon. Iyak ka ng iyak.”

“Ah.” Bigla kong naalala. “Nakakahiya kasi ikaw lang yung nandon tapos nakita mo pa kung paano ako umiyak. Ang pangit. Hahaha.”

 

Kung babalik ka sa nakaraan, ano iyong babalikan mo? Maari ba nating i-reset iyon? Mahirap. Minsan hindi natin alam kung ano yung mga bagay na dapat kalimutan at hindi dapat.

O, bakit kailangan pang ipapaalala sa iyo ang nakaraan gayong handa ka ng harapin ang kinabukasan mo.

 

Bago ako sumakay ng taxi pauwi ay nagpaalam siya sa akin.

 

“Sa linggo, ha.”

“Sige, asahan mo.” Nagkatinginan nalang kami ng matagal. Hindi namalayang naglapit na pala kaming dalawa at umakap sa isa’t isa.

“Thank you.” Sabi ko.

“Congrats.”

“Punta ka.”

“Thank you ha.”

 

Hindi ko alam kung bakit pero lahat ng kahapong nagdaan, bumalik ng mabilisan. “Kasi nagmahal ka kahit hindi naibalik. Nagmahal ka ng totoo.”

 

“Nakita mo ako.”

 

Iyon ang ikatlo at huling yakap na natanggap ko sa kanya. Una, noong 16th birthday niya. Ikawala noong first heartbreak ko (I mean, major heartbreak sa first boyfriend ko).

Mabilis.

Kay bilis lumipas ng panahon.

Gaya ng balita, at mga pinagdaanan sa kahapon.

 

 

 

“You may kiss the bride.”

 

At narito na nga ang balita.

Masigabong palakpakan, kantyawan, mga nagsisiliparang kalapati, at may mga ngilan-ngilang umiyak. Ngayong linggo ay ikinasal ako kay Paul.

Maraming nagcongratulate. Mga naghatid ng kanya-kanyang messages. Sobrang naging masaya ang araw na ito hindi lang para sa akin, kung hindi para sa kanya rin.

 

Pero hindi siya dumating.

 

“Andaming nagregalo sa atin, Paul.”

 

Ilang minuto pagkatapos ng reception sa hotel ay umuwi na kami sa aming bahay. Nakasalampak ako sa sahig at isa isang binubuksan ang mga regalo habang si Paul ay nagliligpit ng gamit.

 

“May mga kitchenwares, sabon, kumot—at mga damit ng baby!”

“Mas excited pa sila sa atin, ah.” Napatawa talaga ako.

 

Pero sa gitna ng aking pagtawa, napahinto ako bigla.

 

“Bakit?”

“ah—wala naman.” Napatigil kasi ako sa pagtawa kaya napatanong siya sa akin.

“Punta lang akong kusina.”

“Sige.”

 

Ano nga bang inaasahan ko?

Hindi man siya dumating pero may ibang dumating para sa kanya.

 

Of all the gifts wrapped here, this one got me.

 

Bakit? Bakit may mga bagay tayong hindi inaasahan? O, bakit may mga bagay tayong inaasahan pero hindi dumadating.

Sa isang maliit na box ay isang maliit na notebook. Iyong notebook na walang linya. Iyong notebook na pang doodle. Iyong notebook na parang nakita ko na. Iyong notebook na parang kaytagal ay sa akin napunta.

Iyong notebook na itinago ko pasikreto.

Isang papel na nakatiklop. May kalumaan. Madumi dahil sa mga pencil marks. Kaytagal na niya.

Isang bahagi ng mukha ko. May mga matang hindi tapos, labing nakaguhit lamang. Ilong na basic shaes pa ang nakaguhit.

Hindi tapos.

Hindi natapos. Walang pirma pero may tanda.

 

Ah. Bakit napakasarili ko?

Sa tagal ng panahon, naalala ko pa ba? Wala akong matandaang dumapo ako sa isip niya. Sa mga lapis na nakakalat sa lamesa.

Sa isang papel, may nakasulat.

Yung sagot sa tanong mo? Sa haba ng panahon, ngayon lang nasagot.

At muling madadagdagan ng tanong.

 

Tandang tanda ko.

Noong kausapin ako ni Lance tungkol sa lovelife niyang sawi. Tanda tanda ko kung paano niya ikumpara ang sa akin at sa kanya.

 

“Hindi ba kaya niya ginawa sa akin yon kasi may naramdaman rin siya sa akin?”

“siguro.” Sagot ko sa tanong niyang magulo.

“Oo. Kahit paano, may isang mutual understanding na nangyari. Alam ko yon. Naging ganoon rin naman kayo diba?”

 

I was left hanging. Bakit hindi ko ma-comprehend ang sinabi niya. Bakit alam niya. Bakit hindi ko alam. Bakit may mga katanungang hindi ko masagot?

 

Hindi ko alam kung para saan ang pag-iyak ko ngayon.

Sa isang papel na may hindi natapos na larawan, isang sagot sa milyong tanong ang nabigyan ng conclusion.

 

Nakaramdam ako ng pagyakap mula sa likod. Hinawi ko papalayo ang box na iyon at saka ko pinunasan ang luha ko.

 

“Kung ano man yang nararamdaman mo ay nararamdaman ko rin. I’m your husband and you are my wife now. Kung ano mang nagyari kahapon ay tapos na. May mga bagay na sadyang bumabalik sa mga gantong panahon pero tandaan mo na—ikaw lang at ako, kahit anong mangyari, tatanggapin kita ng buong buo.”

 

I faced him then hugged him tightly. Gumaan ang pakiramdam ko. Ibang iba talaga pag kilala mo na kung kanino mo paglalaanan ang pagmamahal mo.

 

Tama.

Nasagot na nga ang mga tanong ko. Wala ng magulo sa isipan ko. Tama.

 

Siya ang sumagot sa lahat ng katanungan ko.

article, Personal, Uncategorized

Hanggang Dito Na Lang

Akala ko ba wala na? Pero bakit tila bumabalik ka sa inakalang walang hanggan?

Sa bawat pagtawag mo sa pangalan ko, hindi ko alam kung ano ang ihaharap ko sa iyo. Masaya ba? Malungkot? Galit? Maiinis? O simple at walang emosyon na ako? sa pagtawag mo sa pangalan ko, halo-halo ang nararamdaman ko na kahit ayaw ko ng beans o kaong ay siyang nakakain ko. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong nabilaukan ng dahil sa iyo. Para kang tinik na hindi ko matanggal sa aking lalamunan.

Sa bawat sandaling tayong dalawa lang ang nakakaalam ng mga bagay bagay ay hindi ko maintindihan ang mga nangyayari sa paligid. May mga bagay na kahit alien ang iyong sinasabi ay pumapasok na lamang ito sa aking isipan. Pilit ko mang ilabas sa aking kabilang tenga ay hindi ko na magawa. Para kang tutuli na hindi ko magawang maalis at tuluyan ng bumara.

Sa bawat paglapit mo ay dadampi ang iyong balat sa aking balat. Para tayong two of the same poles na hindi pwedeng magdikit at walang paraan para magdikit. Bigla kang mawawala. Hahanapin naman kita. Bigla kang magpapakita, alam ko na agad na ikaw iyon. Para kang pabango na panandalian lang kakapit sa damit at kalaunan ay mawawala.

Sa bawat pagkita ko sa iyo ng hindi ko inaasahan ay kakabog ang aking dibdib. Bibilis ang pagtibok at kalauna’y kakalma ang sarili. Hindi ko malaman kung paano ang aking composure sa twing tayo ay nagkakasama. Titignan kita sa mata ngunit babalikwas rin sa iba. Nahihiya, tumitiklop sa una at pagkaraan ay makakakita ng dahilan para masulyapan ka pa ng matagalan. Para kang isang painting na may iba’t ibang technique o style. Sa mata ko’y isa kang painting na mamahalin, malalim ang kahulugan at hindi madaling maintindihan.

Saan na naman kaya ako dadalhin ng aking mga paa? Sa bawat pagsambit na ayoko na ay dumadating ka.

Nakaraa’y naibaon ko na. Wala ng bara ang aking tenga. Wala ng kaong at beans ang halo-halo ko sa tuwina. Wala na rin ang tinik na siyang nagpapahirap sa aking pagkain sa umaga. Nabili na rin ang painting na napakaganda. Pero ngayon ay bumabalik ka na naman.

Hanggang dito na lang. Hindi na ako uulit pa. Ayoko na ng halo-halong may beans at kaong. Gusto ko ng luminis ang aking tenga. Ayoko ng may nakabara sa aking lalamunan. Ayoko ng tumingin pa sa painting na mamahalin at kay ganda. Sa bawat pag sabi ko nito ay kakatok ka sa aking pintuang may awang at hindi nakasara ng tuluyan. Nandiyan ka na naman. Tatawagin mo ang aking pangalan. Bibigyan mo ako ngiti mong kay ganda. Paparinggan mo na naman ako ng musikang hindi ko na nais marinig pa. Ipapakita mo na naman ang sa akin ang sarili mong hindi ko matanggihan.

Sa bawat pagsabi ko ng ayoko na ay darating ka. Nananadya ka ba? Hindi ko na kasi maintindihan itong halo-halong nararamdaman ko para sa iyo. Gusto na kitang iwasan pero makikita ko ang sarili ko sa tabi mo. Gusto na kitang alisin sa isip ko pero maya maya lang ay kausap na kita. Gustong gusto ko ng ipagsigawang mahal kita at ayaw ko na sa iyo pero nandito pa rin ako sa dulo ng walang hanggan. Ayoko ng abutin ang mga kamay mo pero ikaw itong inilalahad ang mga palad mo. Tila ay ayaw ako lubayan ng mga bakas na nagsisilbing ikaw.

Tinanggap ko na sa aking sarili na hindi tayo pwede sa isa’t isa. Ikaw ang gusto ko pero may gusto ka sa kanya. Ang hirap ng sitwasyong kinalalagyan nating dalawa. Magulo. Mahirap i-comprehend. Ayaw mo sa mga bagay na magulo. Ayaw mo sa mga bagay na hatid ay kalungkutan at masamang ala-ala. Sa madaling salita, ayaw mo sa mga ‘negative vibes’. Bakit ba kasi tayo pinagtagpo pero hindi naman tayo itinadhana sa isa’t isa?

Hanggang dito na lang ba talaga? Gusto ko ng matapos ito at kailangan kong umalis na. Iisa-isahin ko ang mga ala-ala mo sa akin ay nakatanim. Uunti-untiin ko ang bawat sandaling naging masaya ako sa iyong piling ng sagayon ay hindi ako masaktan ng labis labis. Itatago ko na ang mga bawat bakas ng ‘ikaw’. Mga nakaw na sandali at mga bagay na hindi ko maintindihan kung bakit nariyan ka pa.

Ayoko ng gumawa pa ng pagkukwentuhan nating dalawa na sa huli ay biglaang matatapos rin pala.

Ayoko ng sumagot sa mga pagtawag mo sa akin. Ayoko ng sagutin ang bawat tanong at pagtawag mo sa akin.

Ayoko ng maghintay sa bawat sandaling ikaw na lang ang naiiwan at sa huli ay ako rin pala ang maiiwan.

Ayoko ng sumalo sa mga binibitawan mong oras at salita kung wala ka rin namang ilalaan para sa akin.

Ayoko ng tumabi sa mga malalamig mong  pagtingin na kahit ang kakarampot na espasyo sa pagitan nating dalawa ay nabibingi sa tahimik nating dalawa.

Ayoko ng makasama ka na sa bawat bagay na gusto kong gawin ay nariyan ka.

Ayoko ng marinig ang boses mong naging himig ko sa umaga, tanghali at gabi kung sa pagtulog ko ay luluha lang rin pala ako.

Isa kang tinik sa aking lalamunan. Isa kang kaong at beans sa aking halo-halo. Isa kang tutuli. Isa kang pabangong hindi nagtatagal.

Pero ikaw ang painting na mamahalin, malalim ang kahulugan at hindi madaling maintindihan.

article, Uncategorized

Ang Pakpak na Iyong Binali

May mali. May tama. Hindi maaaring gatungan ng mali ang mali. At mas lalong hindi rin maaaring gatungan ng mali ang isang napakamalaking pagkakamali. Kumbaga sa simple math equation, when a number with negative sign is added to another number with negative sign it will result with a negative number. Hindi naman kasi maitatama ng maling pag-iisip ang isa pang maling pag-iisip.

 

Minsan darating ka sa isang punto kung saan mari-realize mo na naiipit ka sa isang sitwasyong hindi mo alam kung tama o mali. Kasi ang alam mo, nasa tama ka. Alam mong wala namang mali sa ginagawa mo. Ano bang mali sa paghinto upang makarinig ka ng ibang kwento? Gusto mong kumawala pero iniipit ang iyong mga pakpak ng mga bagay na humihila sa iyo pababa.

 

Nagkamali ka. Oo, nagkakamali tayo. Nagkakamali ako. Pero hindi ko inisip na may mali sa ginawa kong pagtulong sa isang osong iniwan ang kalupaan at tuluyang lumangoy sa kailaliman ng karagatan (referring to an article, ‘Ang Uwak at Ang Oso’).

 

Ah. Hindi ko alam na sa bawat kilos mo, mayroong mga ibong sisipol at aawit. Kung ang lahat ng mga bagay na ating napapansin at naiisip ay binibigyan natin ng kahulugan, marahil siguro ay makakabuo na tayo ng isang diksyunaryong may katawagang “The Last Judgement”.

 

Minsan o madalas, ang ‘akala’ masakit. Hindi dahil nag ‘assume’ ka o nag ‘expect’ kang iba ang pananaw niya sa iba. O iba ang tingin mo sa kanya. Sadyang pinakitaan ka niya ng rason para baliin iyong ‘akala’ na iniisip mo.

 

Akala ko kasi wala ka namang pakialam sa iniisip ng iba. Ganoon ang naging paninindigan ko. Bakit mo iisipin ang mga bulong na alam mong mali. Alam mo sa sarili mo kung ano ang tama at mali.

 

Nasaktan ka. Lumayo ka. Pinakinggan ang bawat pagmamaktol mo na sumusugat dyan sa puso mo. Yung bang nagtiwala ka ng buo pero babaliin lang rin pala ng mga taong nilapitan mo. Narinig mo ang mga masasakit nilang kwento tungkol sa iyo. At aaminin kong hinatulan rin kita kahit wala kang kaso.

 

Naniwala ang kalangitan sa iyo. Pinakinggan ka at nabago ang perspektibo nito. At oo, hindi isang mali ang makinig sa kwentong dapat pakinggan. Tinimbang ang buwan at ang araw. Pikit-matang inaalala na huwag kang masaktan. Pitik-bulag na iniisip ang bawat salitang binibitawan sa iyo ay pinaparatang. Tinitimbang maigi kung ano o sino ang may mali o tama o pareho lang ba kayong nagkamali.

 

Hindi. Ang ‘akala’ ay isang pagkakamali. Hindi ka rin naiba doon sa mga ibong nagsisipag-awit ng mga lirikong binulag ng mga maling pag-iisip. Ginawa mo rin kung ano ang ginawa nila. Inulit mo lang kung anong ginawa nila sa iyo. Ngayong binigyan ka ng pagkakataon para mabago ang isang pagkakamali ay gagatungan mo ng isa panng pagkakamali. Ikaw ang osong nalunod sa isang palaisdaan. Humuni ka ng gaya ng mga ibon upang hindi ka mahuli ng mangingisda. Ginaya mo sila kahit alam mong sa sarili mong isa kang oso.

 

Ah. Nakuha mo na ba ng gusto mo, munting oso? Nahirapan ka bang sisirin ang kailaliman ng dagat kaya umahon kang muli? Sabik ka na ba muling makita ang kaulapan? Sabik ka na bang makakita ng mga bagay sa kalupaan? Nakarating ka ba? Nakabalik ka na ba?

 

Hindi. Nagkamali nga ba ako? Lulubog na ang barko at nag-iisa lang ako sa kabilang dulo. Hindi tayo naghahakot ng mga bituin at nagbibilangan kung ilan ang naibigay sa isa’t isa. Hindi. Walang gustong magbilangan ng kung gaano na kalaki ang naitulong sa isa’t isa. Hindi tayo nagsususkatan ng mga bagay na nabibilang. Hindi tayo nagpaparti-partihan ng mga trabaho at nagtuturuan kung sino ang may gawa.

 

Ah. Kung minsan nga naman ang tao pagka nakuha na ang gusto ay nakakalimot na. Tila ba hindi mo na iisipin kung sino ang nagbigay sa iyo ng hagdan para makarating ka sa lugar na iyong kinatutungtungan.

 

Naisip mo ba kung gaano kahirap bumuo ng tulay na gawa sa sakit at paghihirap? Naisip ba natin na sa bawat hakbang natin, isang matibay na hagdan ang ating tinutungtungan para mahawakan mo ang kalangitan?

 

Hindi. Ang pagtatampo’y sa una, makalawa ay mawawala. Maglaon ay makakalimot. Masasanay.

 

Hindi ako nagtatampo. Hindi ako magtatampo. Walang rason upang ako ay magtampo.

 

Inis ang nararamdaman ko. Inis na hindi sa iyo kung hindi sa sarili ko. Minsan kasi, imbis na sisihin natin ang tunay na may sala, ang sarili natin ang ating ituturo sa pagkakamali na hindi naman dapat. Maiinis ka nalang dahil bakit kailangan magpaagos tayo na imbis tumayo ng may tindig at pagkatuto.

 

Mas masakit pa ang ginawa mo kaysa sa taong binigyang pansin ko ng dalawang taon. Ah. Ganoon pala ang pakiramdam ng maitaboy nang dahil lang sa mga baluktot na pag-iisip. 

 

Akala ko iyong ipinaramdam ko roon sa taong dalawang taong kong pinahalagahan, iyong pagpapahalaga at pagiintindi ng sobra sa kabila ng hindi pagkakaunawaan, akala ko ay maibibgay ko sa iyo ng buong buo.

 

‘Akala’ ko lang pala. Nagkamali lang pala ako. Binali mo ang tiwalang pinagtibay ko sa maikling panahon. Binigo mo ang isang ibong ni hindi umawit o sumipol ng liriko ng paghahatol.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na ngayo’y gusto kong sundan ka, lumipad kasama mo kahit na sa kabila ng mga ibong umaawit at humahatol ay hindi ko na magagawa dahil ikaw mismo ang bumali sa mga pakpak kong wagas ang paglipad.

article, Uncategorized

You and Me on Parallel World

You and Me on Parallel World

 

If there is a time machine invented, what part of your life do you want to go back? If there is a real time machine, would you change your past? Or would you rather look up to the future and see what’s going to happen?

There are things we have done that we regret so much. There are things we have not done yet we wanted to see what’s the end of it if we make the move. There are so many thoughts in our minds. We want to change something for the better. We want to peek at the future so we can prevent bad things from happening. We defy the space and gravity looking for answers to our unending questions and regrets.

You have hurt a friend and you cannot make up with him. You have a fight with your partner yet nothing is resolved. We killed with our abusive thoughts. We think bad to the good ones. We love and hate each other. We end up breaking our heart and soul. We keep fixing others yet we are the ones that are broken.

I met you on this messy world. You were broken. I was half empty. You were wounded by the things you loved the most. I was trying to fix your soul. We were on the verge of falling but we keep on hanging on. You were the one I wanted the most but we could not be together.

The hopes and the regrets we create are still here. We try to find the pieces of the time we lost and put it back together.

What if there’s a real time machine where we can erase the regrets?

When we see another world, it makes a parallel one. We create another timezone and space of ours. We see ourselves sitting happily on a bench under the the shade of tree. We try to picture out a world without a mess. It’s a world with no regret.

I see you sitting beside me. We eat alone on a happy weekend. You are all fixed. I am so full of thoughts. You smile to your heart’s content. I am the happiest. We close our eyes and dream. We are in each other’s arm.

If there will be a time machine where we can change the past and overlook the future, things would be easy. Yet if we re-create them, there’s a possibility that a parallel world is being created. The world where our thoughts are in good shape.

But the real world does not change the fact that we have done something regretful. There are worlds being created within our own time machine but we cannot erase the fact that a real world is still living. A time machine can be made, but science cannot fix everything.

The thing we wanted the most is, a world of peace. A place of nothing but happiness. We need not to change a thing in the past or overlook the future. The only thing we can do is start changing the present. We think before we move our hands or our feet.

We can create a world within our world without having a time machine. We can change what is going to happen if we leap with our faith.

You can have anything. I can be with you. I do not regret a single thing meeting you. I wish of this parallel world yet I want you to be with me in reality.

prose, Uncategorized

Ang Uwak at Ang Oso

 

May isang oso ang nagbalik muli sa tubig at binagtas ang karagatan. Natuto siyang lumangoy na para bang isda. Natuto siyang makiayon sa kakayahan niyang sisirin ang kailaliman ng dagat. Nakita niya ang sariling katapangang humarap sa mga isdang lumalangoy ng malaya.

Sa kanyang pagkatutong lumangoy, sisirin ang katubigan, kinalimutan na niya kung paano siya natutong lumakad na gamit ang mga paa. Kinalimutan kung anong silbi ng mga kamay na noo’y hawak ang mga taong inakala niyang binigyan siyang buhay. Tinalikuran niya ang kalupaan. Tinalikuran niya ang mundong minahal niya ng lubos. Iyong mundong tinuring niyang tahanan at kanlungan. iyong mundong pinagkatiwalaan niya at akala’y hindi siya tatalikuran.

Ngunit sa kabila ng pagmamahal niya ay itinulak siya papalayo ng mga tao. Inilubog siya sa mga kahihiyan. Ginawaran ng mga hindi dapat. Iyong mundong akala’y hindi niya tatalikuran, ngunit huli na.

Sa kanyang pagkatuto, kinalimutan niya ang tumayo gamit ang mga paa bagkus sumisid sa kailaliman ng dagat. Hindi niya na muling makuhang magtiwala pa. Sa pagkatuto niya ay may bagay rin siyang nilimot.

 

May isang uwak ang natutong hindi matakot sa isang scarecrow. Matagal bago niya naisip kung bakit laging ginagawa itong panakot sa kanila. Matagal bago niya naisip na pinagmumukha lang silang tanga ng isang bagay na gawa sa mga dayami na may damit ng tao at sombrero ngunit hindi naman gumagalaw.

Sa tinagal niya sa paglipad, nagtiwala siyang makakakuha siya ng mga palay na ninananis niya. Ngunit mabubugaw lang pala siya ng isang pagkukunwari. Ilang taon ang lumipas. Ilang dayaming tao ang inakala niyang hindi masisira ang kanyang mga pakpak.

Natuto siyang huwag matakot. Natutunan niyang hindi naman iyon gumagalaw. Matalino ang uwak. Ginamit niya ang utak para makalikom ng mga palay upang siya’y mabuhay. Hindi na siya natakot bagkus pinaniwala ang sariling hindi ito masasaktan.

 

Sa pagkatuto ng Osong lumangoy at huwag nang bumalik sa kalupaan, at sa pagkatuto ng uwak gamit ang kanyang pagiisip ay may nilimot silang isang bagay. Hindi na nila mgawang magtiwala pa. Hindi na nila kinaya pang mahalin ang nakagawian at natuto silang isipin ang mas dapat isipin.

Nasira sila. Nabuo muli. Natuto at lumimot. Ngunit nagbago ng husto.

 

Anong ginawa ng pag-ibig sa inyo at humantong kayo sa ganitong sitwasyon?

 

 

prose, Uncategorized

Sonnet 90

SONNET 90 BY SHAKESPEARE
(Sonnet 90 of DABanigoos)

Then hate me when thou wilt, if ever, now,

Now while the world is bent my deeds to cross;

So hate me when you want to, but if you’re ever going to, do it now, now while the world is determined to frustrate everything I try to do.

Babangon ka nalang isang araw, wala na. Wala na yung spark na naramdaman mo noong una mong nahawakan ang mga kamay niyang mas malaki sayo. Wala na rin yung abnormal heartbeat na nararamdaman mo pag dumarating siya. Wala na yung mga effects na slow motion pagka kayo ay nagkakasama.

Wala na.

Wala na sayo yung mga asaran niyong sa huli magkakapikunan at sa pinakahuli ay magkakaroon ng yayaan. Wala ng halaga sayo ang ngiti na kala mo’y para sa iyo lamang. Wala na yung malicious thinking mo tuwing nagkakabanggaan ang inyong mga kamay, daliri, o kasu – kasuhan.

Ngayon ay nakikita mo na lamang ang sarili mo na tumatawa sa bawat jokes niya, pero hindi ka na kinikilig pa. Bakit? Hindi ko rin alam kung bakit isang araw eh maglalaho ang lahat. Hindi natin alam kung paano nagawa ng isang araw, nagawa ng isang tulog na baguhin ang takbo ng ating pagiisip.

Eh, kung ganoon lang pala kadali mawala ang lahat, bakit kailangan pa nating pagdaanan ang mga masasakit na moving on bago natin lubusang maalis sa isip natin ang taong minahal natin ng lubusan?

Nawala nga ba? O mayroon pa ring natitira? Hindi natin alam, hindi natin mabigyan ng tamang eksplenasyon ang nangyari sa atin.

Ang alam lang natin, gusto nating makita ang sarili natin na wala na yung border pag nakakasama mo siya.

Join with the spite of fortune, make me bow,

And do not drop in for an after-loss:

Add to my misfortune, make me collapse under it, don’t hit me with this later, after I’ve already endured so many other blows.

Ay hindi.

Siguro ay sadyang tumitigil lang ang puso nating magmahal pag alam nating sobra na tayong nasasaktan.

Gaano nga ba kasakit ang nagawa mo para humantong sa ganito?

Bakit dumadating sa punto na ang tao ay nagdedesisyong iwanan ang taong mahal nila. Bakit may mga taong nagagawang iwanan ang lahat ng mga memories na nangyari sa kanilang dalawa gayung parehas naman silang naging masaya?

Bakit may mga taong sobrang nag regret na naging sila? O sobrang nag-regret ng iwanan sila? Bakit naimbento ang nasa huli ang pagsisi? Hindi ba pwedeng magsisi habang nasa kalagitnaan? Hindi ba pwedeng sa umpisa palang ay magsisi ka na ng sa huli ay wala ng regret? Bakit may mga feelings na bigla nalang mawawala?

At ikaw nalang, ikaw nalang yung naiwan sa ere.

Ah, do not, when my heart hath ‘scaped this sorrow,

Come in the rearward of a conquered woe.

Ah, do not let me think I’ve avoided the sorrow of losing you, then come and reject me—right after I’ve been defeated by another grief.

Wala na.

Wala na nga ba talaga? Wala na nga bang yung sakit na nararamdaman mo pag nakikita mong may kasama siyang iba? O may katawanan siyang iba?

Wala na.

O sadyang gusto lang nating takasan ang katotohanan. Na minsan talaga sa isang buhay ay hinding -hindi ka magagawang lingunin ng taong mahal mo. Hindi dahil may stiff – neck siya, dahil ano pa bang silbi ng paglingon niya kung nasa harap naman na niya ang taong mahal niya? At hindi ikaw yon. Ibang tao. Ibang iba sa inaakala mo. Ibang iba sayo.

Wala na yung pagmamahal na inaasam – asam mo.

Hindi na nakarating sayo. Hindi na rin maibabalik sayo.

Give not a windy night a rainy morrow,

To linger out a purposed overthrow.

Don’t turn my windy night into a rainy tomorrow, prolonging the defeat you intend to give me.

Bakit nga ba hindi narereciprocate ang effort natin? Bakit nga ba walang sukling bumabalik gayong sobra naman ang binayad natin?

Gahaman kasi ang tao. Corrupt.

Na pag may sobra ay ibubulsa. At hindi na nila iintindihan pa kung may maagrabyado sila, o may masasaktang iba.

Parang politician na nangangakong para sa inyo lahat ng platapormang ito, at heto tayo naniniwalang ibibigay sa atin iyon. Na alam naman nating hinding – hindi nila gagawin iyon.

Bakit ka ba nagbayad ng sobra?

Kung mula dito hanggang Caltex eh, kalahating kilometro lang pala ang layo mo. Hindi mo ba naisip na nasayang lang ang pera mo?

O dumating ba sa isip mo na sayang lang ang effort mo, ang pagod at hirap mo sa taong kelan man ay hindi mabibigay sayo ang hiling mo—na atleast man lang, mapansin ka ng taong mahal mo.

If thou wilt leave me, do not leave me last,

When other petty griefs have done their spite

If you’re going to leave me, don’t wait until the end, after other little sorrows have done their damage.

Ang hilig kasi natin sa shortcut. Gusto natin madalian. Gusto natin pag sinuyo tayo, oo agad. Hindi man lang tayo magpa – awa effect. Pag sinabi niya, in an instance, nandon ka agad. Akala natin sa ganitong paraan eh, mahuhulog na siya sayo, hindi pala.

Nawala na yung pasensya natin sa pag – ibig.

Nawala na yung halaga kung bakit tayo umiibig. Sabi nga ng iba, hindi naman talaga bulag ang pag – ibig, nakakakita ito, pero hindi marunong mag – isip. Hindi na natin alam kung ano ba ang pinagkaiba ng greatest love sa correct love. O kung tama ba o mali ang pagmamahal, kung tama ba na siya na ang mamahalin natin habang buhay.

Ang akala kasi natin, basta nagka – spark, eh siya na. Na akala nating lahat, pag may taong kapareho natin, o bagay sa atin ay siya na. PUSH lang ng push, nabangga ka na pala! Pero magpapatuloy ka parin kasi tanga ka.

Pagkatapos, saka lang darating ang realization.

Kesyo, bakit siya? Ang tanga – tanga ko at minahal kita! Bakit pa ko nagpalandi sayo kung may nilalandi ka naman palang iba?

Bakit patuloy parin kitang minamahal ngayon alam ko namang hinding hindi mo ako magagawang mahalin?

REALIZATION. BIG WORD.

Then it will just hit you, right in your amygdala. Iyon yung parte sa utak mo, sa may temporal lobe, na nagpa-process ng emotions mo, nandyan nakatira sila Joy, Sad, Fear, Anger at Disgust (if you know what I mean). At itong si hippocampus ay natigil na kakasend ng emotion sa utak mo dahil nagsawa na sa kaka – emote mo. Nagets mo ba? Kasi, science yan. Kung hindi, ay! wala ka na talagang pag – asa, kaya heto nagiging tanga ka sa love.

Going back.

Kailan ba tayo darating sa punto ng realization? Pag wala na ang lahat sa atin? Pag manhid na ang katawan at isip natin sa sakit?

Kailan nga ba darating yung isang araw na babangon tayong wala na.

Hanggang kailan tayo magmu – move on, if we are not moving on and we are still stuck on the same ground with him/her? Hindi ba nating kayang umalis sa nakaguhit na bilog sa paanan natin? Hindi ba natin kayang umalis at mag step forward? Bakit kailangan nating humugot ng humugot tungkol sa love? Bakit may mga taong sugatan parin kung alam naman natin na tayo ang nagkulang at hindi yung nang – iwan sa atin? Bakit may mga taong nasusugatan parin ngayong tayo lang naman ang gumagawa ng sakit sa ating mga sarili? Why hurt when nobody is hurting you at all?

Bakit hindi nating kayang kumawala sa sakit?

Bakit hindi na natin tapusin ito?

But in the onset come; so shall I taste

At first the very worst of fortune’s might;  

And other strains of woe, which now seem woe,  

Compared with loss of thee will not seem so.

Leave me at the beginning, so I experience the worst misfortune first. Then other hurtful things, which seem painful now, won’t seem so, compared with losing you.

Mahal mo.

Pero may mga bagay na dapat na tayong gumising sa lahat ng kahibangan natin. Na dapat ay marealize natin na itong pag – ibig na hinahangad natin ay hindi para sa atin.

Makuntento. Matuto.

Huwag ka ng magbayad ng sobra, o kulang. Wag ng maging tamad. Be patient and kind. Sabi nga sa paborito kong quote about love;

Love is patient, love is kind. It doesn’t envy, it does not boast, it is not proud. It does not dishonor others. it in not self – seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always, trusts, always hopes, and always perseveres.

Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away.

Ang hirap e – explain.

Pero sa pagkakaintindi ko ay, ang pag – ibig dapat nasa tama. Kung alam nating mali, umiwas na. Kung alam nating masisira na, ayusin. Kung alam nating may kahahantungan, dapat ay pagtibayin. Kung alam nating sugal ang pag – ibig, mag take risk—iyon ay kung alam nating sa huli ay ikaw ang magwawagi. Pero kung hindi, itigil mo na ang kalokohang iyan.

Bakit ka magmamahal ng taong hindi ka magawang sagutin ng simpleng oo at hindi? Bakit kailangan mong mag sakripisyo kung sa huli iba naman pala ang pasasalamatan niya?

Di bale na.

Hindi naman maikli ang buhay gaya ng sabi nila. Kaya lang umiikli ito ay dahil napupunta sa walang saysay ang kinahahantungan ng buhay natin. Mahaba ang buhay, mahaba pa ang panahon para makakilala ka ng taong karapat – dapat sayo.

Kung ang pag – ibig ay natagpuan mo na ngayon at alam mong siya na, wag mo ng pakawalan.

Pero ang lagi ko lamang sinasabi sa lahat, lalong lalo na sa sarili ko ay–bago mo mahalin ang iba ay matututo kang mahalin ang sarili mo. Sino na nga lang ba ang makakaunawa sa pagkatao mo maliban sa Diyos at sa bespren mong aning at mga magulang mong strict?

Wala na.

Gigising ka rin, isang umaga na mawawala na lahat. Na tatawa ka nalang sa mga korni niyang jokes pero hinding hindi ka na kikiligin pa.

Inshort, moved on. MOVE-D on.

prose, Uncategorized

Imperfectly Perfect

“The beginning of love is the will to let those we love be perfectly themselves, the resolution not to twist them to fit our own image. If in loving them we do not love what they are, but only their potential likeness to ourselves, then we do not love them: we only love the reflection of ourselves we find in them”
Thomas Merton, No Man Is an Island

 

He’s not the ideal guy. In the four kinds of Personality Temperaments, he’s more on the Choleric type of person. He’s an egocentric and extroverted. An impulsive human who goes excited and restless. Yet he shows leadership at some point. He’s funny. Helpful. He’s a ‘twist and shout’, ‘let it be’ person.

 

Nope. He is not the ideal guy. He goes acting without thinking. Then he’ll realize he’s the worst. Funny though, when nags about his stupidity, he’s hopeless. But, compare to us, he’s a little more mature. That’s why he is often mistaken to be a serious, grumpy old man.

 

Not so long, when I met this guy. He has this admiration. Fulfills what he is ought to but when his stubbornness hit him, he goes missing. A guy you cannot understand. He’s full of mysteries and miseries everybody doesn’t want to be involved with. He’s difficult to resolve, always deciding according to his own understanding.

 

Yes. He is a difficult guy to begin with. He has a lot of issues both to the people surrounding him and he, himself. Can you imagine how many times he got busted because of this attitude of his? I cannot remember at all but, man! Because he is a difficult to spell with, he’s a tough one to pull the strings off. He survived!

 

I’ve tried to understand him. I have judged him. And until now I am still wondering why this guy is hard to deal with. He is good. Yet he’s not also. There’s always a contradicting ideas when you try to be with him. So many wondering and wanderings when you go with him. But there is always a question on my mind about this guy. What did love do unto you  that you ended up hurting yourself?

 

The love he felt from those he trusted with all his love and kindness were gone. You may say he has been betrayed but we cannot blame them for hating him. They have reasons and I heard them. I cannot hate them for treating him that way. He has hurt them. They have been hurting him. He has answers, yet he it was unexplained truly. He wanted to defend himself, yet he has no right to be heard. I don’t hate them. I don’t hate him. It sucks being stuck in a situation like this.

 

His love went to hate. He goes having trust issues. And I don’t know if he trusts me like I trust him. I don’t know if he counts me as someone who betrayed him. I don’t know if he accepts me fully as a friend who will truly understand him despite the difficulties and issues he have. When I go asking, he answers with a question. He’s broken. We are all broken.

 

He is imperfectly perfect. He is fragile as a beautiful vase placed on a golden table. He’s not the ideal guy. He is difficult. He has many issues on hand. But above all, I respect his bravery standing at the middle of the people he once loved and trusted.

 

Enthrall snob of jar

 

 

 

prose, Uncategorized

Pagka Tinamaan Ka

 

Pagka Tinamaan Ka.

 

Sabi nila, pag binato ka ng bato, batuhin mo raw ng tinapay.

 

Eh, what if, hindi naman pala bato ang tumama sa iyo? Tinapay pa rin ba ang ibabalik mo rito? O ibabalik mo pa nga talaga?

 

What if hindi pala palaso ang dala ni Kupido, kung hindi bato? At ibinato iyon sa iyo para matauhan ka ng totoo? Si kupido nga ba talaga ang bumato? O baka naman tayo lang rin ang bumabato sa sarili natin?

 

Pagka tinamaan ka, tatamaan ka talaga.

 

Some people will not realize what they should have realized if they will not be hit. Literal nga ba? Hindi kasi natin alam minsan kung ano ba talaga itong dapat tumama sa atin bago pa tayo may marealize. Kakatukin ka pa ng konsensya mo kung oo o hindi ang dapat mong isagot.

 

Ang tao, kung minsan, hirap silang mataaman ng realization. Hirap silang tamaan ng katotohanan. Yung iba kasi ipipilit pa nila sa sarili nilang wala namang nangyari. Kumbaga kailangan uli nilang batuhin para mas matauhan pa lalo. O hindi kaya naman, kailangan mas solid pa sa bato ang ipukpok sa ulo nila. May iba kasi na, kahit anong gawin mong pagpapaintindi sa iba, wa-epek.

 

‘oy! Mahal kita! Naiintindihan mo ba ako?’

 

Naiintindihan kita. Alam kong naiintindihan ka rin niya, kaso talagang manhid siya. Tinamaan siya, pero hindi sa puso, sa tenga—at take note dalawa ang tenga ng tao, so—pasok sa sa kaliwa, labas sa kanan. Oo, napaka-solid ng pagkakabigkas mo ng ‘mahal kita’ pero hindi iyon ang makakapagsabing—pag tinamaan ka, tatamaan ka talaga. One hit only. No bread came back. Nothing came up to realization.

 

Bakit? Kasi manhid siya.

 

May dalawang mata, dalawang tenga, pandama, panbigkas ng mga salita, at may buhok siya—pero ang sense of all senses, wala siya. Wala sa bokabularyo niyang mahalin ka. Wala sa bokabularyo niyang batuhin ka ng tinapay. Ang mas matindi pa noon ay mas solid pa sa bato—mas solid pa sa kahit anong solid ang ibinato sayo.

 

Sorry.

 

Five letters—one word. Yun yung word after ng—THANK YOU, BUT—.

 

Sa tingin mo ba matatauhan siya? Sa tingin mo ba mare-realize niya rin kaya kung gaano mo siya kamahal?

 

What if—hindi pala ikaw ang taong nagpa-realize sa kanya ng sense of all senses, yung love? What if may iba na siyang binato ng tinapay? At take not—hindi pala niya binato kung hindi—ibinigay ng buong buo? What if nataaman na pala siya—pero hindi sa iyo?

 

Andaming what if’s sa utak mo. Ang daming tanong na gusto mong masagot kung bakit hindi ka magawang lingunin ng crush mo—kesyo baka may stiff neck at napako sa ibang direksyon? Ano nga ba talaga ang tumama sa ating lahat—at baka nalunon na ni Darna kaya naman wala ng maka-realize ng dapat marealize?

 

Pero bakit nga ba? Hindi kaya sa maling tao mo naibato ang dapat sa tamang tao mo ibabato?

 

What if—ikaw pala itong hindi pa talaga natatamaan ng totoo? At ngayon mo palang narerealize na hindi siya talaga ang dapat tamaan nito kung hindi sa iba? Yung sobrang lapit sa atin pero dahil sa iba napukaw ang ating tingin, hindi natin makita?

 

What if ikaw pala ang dapat maka-realize na –‘hoy! Andito ako, mahal kita at handa akong mahalin ka!’

 

But it takes a lot of time to see something so real.