prose, Uncategorized

The Paradox of Happiness

THE PARADOX OF HAPPINESS

There was once a wanderer who strolled around the planet only to seek the real happiness.

He stumbled upon wealthy man who claimed that he owns the sun, the moon, and the stars and all he riches in the land. He proclaimed, “Rich as I can be, King is what I am be!” yet he was alone sitting on an isolated throne.

But then, he encountered a landless farmer who wishes to own the sun, the moon, and the stars. He do not own a single thing but a seed that makes him grateful of living. He exclaimed, “Unfortunate I may be, but I live joyfully!” living with his family on a barn tree.

He went on and on until he crossed path with a busy man who possesses many clocks of all sort. He seemed to engage all his time working and working and working! “I am busy as a bee, I have no time to answer your plea!”

He, then, met an idle man who did not own but one defective clock. He was sitting pretty having his cup of tea with his friends and family. “I am, yet the time I keep the most is for my love that I hope.”

As he wandered and wandered around the planet, the quest to find the real happiness seems to be clearer to him.

Later on, he tripped down to a land of perfection where everything is in symmetry and symmetrical at all. He found out the one living in the town is the perfectionist who hated broken and flaws. His life was all planned and colored black and white, but, he was not happy at all.

Yet a guy living next to him painted his surrounding beyond their imaginations. It was the most perfectly imperfect to the wanderer. It was all colored with black, and white, and yellow, and red, and blue, and all sort! “And all the colors splattered creating a new world.”

After mesmerizing the place he has been, he walked away to wander again. After hours of looking for the answers, he heard his tummy cried. He sat on a bench. He was tired yet full of wonders himself.

A hopeless man was walking down the aisle when he stopped in front of the wanderer. “I have nothing but one bread and one cup to drink. You could have the other half and the other half is mine.” The wanderer has a huge smile on his face.

They happily eat each other’s half bread and drink to their fullest. But then, the wanderer was confused of the hopeless man’s action. He then said, “Nothing may I have, yet the joy I get in sharing with others is the true happiness.”

EUREKA! It was the real happiness he was looking for at the very start. The wanderer thanked the man he ate with as he stood up and go back to the place where he belongs. It was a great adventure indeed!

Advertisements
prose, Uncategorized

Sonnet 90

SONNET 90 BY SHAKESPEARE
(Sonnet 90 of DABanigoos)

Then hate me when thou wilt, if ever, now,

Now while the world is bent my deeds to cross;

So hate me when you want to, but if you’re ever going to, do it now, now while the world is determined to frustrate everything I try to do.

Babangon ka nalang isang araw, wala na. Wala na yung spark na naramdaman mo noong una mong nahawakan ang mga kamay niyang mas malaki sayo. Wala na rin yung abnormal heartbeat na nararamdaman mo pag dumarating siya. Wala na yung mga effects na slow motion pagka kayo ay nagkakasama.

Wala na.

Wala na sayo yung mga asaran niyong sa huli magkakapikunan at sa pinakahuli ay magkakaroon ng yayaan. Wala ng halaga sayo ang ngiti na kala mo’y para sa iyo lamang. Wala na yung malicious thinking mo tuwing nagkakabanggaan ang inyong mga kamay, daliri, o kasu – kasuhan.

Ngayon ay nakikita mo na lamang ang sarili mo na tumatawa sa bawat jokes niya, pero hindi ka na kinikilig pa. Bakit? Hindi ko rin alam kung bakit isang araw eh maglalaho ang lahat. Hindi natin alam kung paano nagawa ng isang araw, nagawa ng isang tulog na baguhin ang takbo ng ating pagiisip.

Eh, kung ganoon lang pala kadali mawala ang lahat, bakit kailangan pa nating pagdaanan ang mga masasakit na moving on bago natin lubusang maalis sa isip natin ang taong minahal natin ng lubusan?

Nawala nga ba? O mayroon pa ring natitira? Hindi natin alam, hindi natin mabigyan ng tamang eksplenasyon ang nangyari sa atin.

Ang alam lang natin, gusto nating makita ang sarili natin na wala na yung border pag nakakasama mo siya.

Join with the spite of fortune, make me bow,

And do not drop in for an after-loss:

Add to my misfortune, make me collapse under it, don’t hit me with this later, after I’ve already endured so many other blows.

Ay hindi.

Siguro ay sadyang tumitigil lang ang puso nating magmahal pag alam nating sobra na tayong nasasaktan.

Gaano nga ba kasakit ang nagawa mo para humantong sa ganito?

Bakit dumadating sa punto na ang tao ay nagdedesisyong iwanan ang taong mahal nila. Bakit may mga taong nagagawang iwanan ang lahat ng mga memories na nangyari sa kanilang dalawa gayung parehas naman silang naging masaya?

Bakit may mga taong sobrang nag regret na naging sila? O sobrang nag-regret ng iwanan sila? Bakit naimbento ang nasa huli ang pagsisi? Hindi ba pwedeng magsisi habang nasa kalagitnaan? Hindi ba pwedeng sa umpisa palang ay magsisi ka na ng sa huli ay wala ng regret? Bakit may mga feelings na bigla nalang mawawala?

At ikaw nalang, ikaw nalang yung naiwan sa ere.

Ah, do not, when my heart hath ‘scaped this sorrow,

Come in the rearward of a conquered woe.

Ah, do not let me think I’ve avoided the sorrow of losing you, then come and reject me—right after I’ve been defeated by another grief.

Wala na.

Wala na nga ba talaga? Wala na nga bang yung sakit na nararamdaman mo pag nakikita mong may kasama siyang iba? O may katawanan siyang iba?

Wala na.

O sadyang gusto lang nating takasan ang katotohanan. Na minsan talaga sa isang buhay ay hinding -hindi ka magagawang lingunin ng taong mahal mo. Hindi dahil may stiff – neck siya, dahil ano pa bang silbi ng paglingon niya kung nasa harap naman na niya ang taong mahal niya? At hindi ikaw yon. Ibang tao. Ibang iba sa inaakala mo. Ibang iba sayo.

Wala na yung pagmamahal na inaasam – asam mo.

Hindi na nakarating sayo. Hindi na rin maibabalik sayo.

Give not a windy night a rainy morrow,

To linger out a purposed overthrow.

Don’t turn my windy night into a rainy tomorrow, prolonging the defeat you intend to give me.

Bakit nga ba hindi narereciprocate ang effort natin? Bakit nga ba walang sukling bumabalik gayong sobra naman ang binayad natin?

Gahaman kasi ang tao. Corrupt.

Na pag may sobra ay ibubulsa. At hindi na nila iintindihan pa kung may maagrabyado sila, o may masasaktang iba.

Parang politician na nangangakong para sa inyo lahat ng platapormang ito, at heto tayo naniniwalang ibibigay sa atin iyon. Na alam naman nating hinding – hindi nila gagawin iyon.

Bakit ka ba nagbayad ng sobra?

Kung mula dito hanggang Caltex eh, kalahating kilometro lang pala ang layo mo. Hindi mo ba naisip na nasayang lang ang pera mo?

O dumating ba sa isip mo na sayang lang ang effort mo, ang pagod at hirap mo sa taong kelan man ay hindi mabibigay sayo ang hiling mo—na atleast man lang, mapansin ka ng taong mahal mo.

If thou wilt leave me, do not leave me last,

When other petty griefs have done their spite

If you’re going to leave me, don’t wait until the end, after other little sorrows have done their damage.

Ang hilig kasi natin sa shortcut. Gusto natin madalian. Gusto natin pag sinuyo tayo, oo agad. Hindi man lang tayo magpa – awa effect. Pag sinabi niya, in an instance, nandon ka agad. Akala natin sa ganitong paraan eh, mahuhulog na siya sayo, hindi pala.

Nawala na yung pasensya natin sa pag – ibig.

Nawala na yung halaga kung bakit tayo umiibig. Sabi nga ng iba, hindi naman talaga bulag ang pag – ibig, nakakakita ito, pero hindi marunong mag – isip. Hindi na natin alam kung ano ba ang pinagkaiba ng greatest love sa correct love. O kung tama ba o mali ang pagmamahal, kung tama ba na siya na ang mamahalin natin habang buhay.

Ang akala kasi natin, basta nagka – spark, eh siya na. Na akala nating lahat, pag may taong kapareho natin, o bagay sa atin ay siya na. PUSH lang ng push, nabangga ka na pala! Pero magpapatuloy ka parin kasi tanga ka.

Pagkatapos, saka lang darating ang realization.

Kesyo, bakit siya? Ang tanga – tanga ko at minahal kita! Bakit pa ko nagpalandi sayo kung may nilalandi ka naman palang iba?

Bakit patuloy parin kitang minamahal ngayon alam ko namang hinding hindi mo ako magagawang mahalin?

REALIZATION. BIG WORD.

Then it will just hit you, right in your amygdala. Iyon yung parte sa utak mo, sa may temporal lobe, na nagpa-process ng emotions mo, nandyan nakatira sila Joy, Sad, Fear, Anger at Disgust (if you know what I mean). At itong si hippocampus ay natigil na kakasend ng emotion sa utak mo dahil nagsawa na sa kaka – emote mo. Nagets mo ba? Kasi, science yan. Kung hindi, ay! wala ka na talagang pag – asa, kaya heto nagiging tanga ka sa love.

Going back.

Kailan ba tayo darating sa punto ng realization? Pag wala na ang lahat sa atin? Pag manhid na ang katawan at isip natin sa sakit?

Kailan nga ba darating yung isang araw na babangon tayong wala na.

Hanggang kailan tayo magmu – move on, if we are not moving on and we are still stuck on the same ground with him/her? Hindi ba nating kayang umalis sa nakaguhit na bilog sa paanan natin? Hindi ba natin kayang umalis at mag step forward? Bakit kailangan nating humugot ng humugot tungkol sa love? Bakit may mga taong sugatan parin kung alam naman natin na tayo ang nagkulang at hindi yung nang – iwan sa atin? Bakit may mga taong nasusugatan parin ngayong tayo lang naman ang gumagawa ng sakit sa ating mga sarili? Why hurt when nobody is hurting you at all?

Bakit hindi nating kayang kumawala sa sakit?

Bakit hindi na natin tapusin ito?

But in the onset come; so shall I taste

At first the very worst of fortune’s might;  

And other strains of woe, which now seem woe,  

Compared with loss of thee will not seem so.

Leave me at the beginning, so I experience the worst misfortune first. Then other hurtful things, which seem painful now, won’t seem so, compared with losing you.

Mahal mo.

Pero may mga bagay na dapat na tayong gumising sa lahat ng kahibangan natin. Na dapat ay marealize natin na itong pag – ibig na hinahangad natin ay hindi para sa atin.

Makuntento. Matuto.

Huwag ka ng magbayad ng sobra, o kulang. Wag ng maging tamad. Be patient and kind. Sabi nga sa paborito kong quote about love;

Love is patient, love is kind. It doesn’t envy, it does not boast, it is not proud. It does not dishonor others. it in not self – seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always, trusts, always hopes, and always perseveres.

Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away.

Ang hirap e – explain.

Pero sa pagkakaintindi ko ay, ang pag – ibig dapat nasa tama. Kung alam nating mali, umiwas na. Kung alam nating masisira na, ayusin. Kung alam nating may kahahantungan, dapat ay pagtibayin. Kung alam nating sugal ang pag – ibig, mag take risk—iyon ay kung alam nating sa huli ay ikaw ang magwawagi. Pero kung hindi, itigil mo na ang kalokohang iyan.

Bakit ka magmamahal ng taong hindi ka magawang sagutin ng simpleng oo at hindi? Bakit kailangan mong mag sakripisyo kung sa huli iba naman pala ang pasasalamatan niya?

Di bale na.

Hindi naman maikli ang buhay gaya ng sabi nila. Kaya lang umiikli ito ay dahil napupunta sa walang saysay ang kinahahantungan ng buhay natin. Mahaba ang buhay, mahaba pa ang panahon para makakilala ka ng taong karapat – dapat sayo.

Kung ang pag – ibig ay natagpuan mo na ngayon at alam mong siya na, wag mo ng pakawalan.

Pero ang lagi ko lamang sinasabi sa lahat, lalong lalo na sa sarili ko ay–bago mo mahalin ang iba ay matututo kang mahalin ang sarili mo. Sino na nga lang ba ang makakaunawa sa pagkatao mo maliban sa Diyos at sa bespren mong aning at mga magulang mong strict?

Wala na.

Gigising ka rin, isang umaga na mawawala na lahat. Na tatawa ka nalang sa mga korni niyang jokes pero hinding hindi ka na kikiligin pa.

Inshort, moved on. MOVE-D on.